Overslaan en naar de inhoud gaan

Groepsvakantie

Je volop mens voelen op vakantie

In gesprek met Jason Serdons | 29 oktober 2019

Gezonde zeelucht in je longen. De ondergaande zon in de kabbelende golven. Een ander uitzicht op je dagelijkse routine. Het kan grootse effecten hebben. Dat een verblijf aan zee zo heilzaam is, ligt voor vakantieganger Jason Serdons niet alleen aan de kracht van de zee zelf. Het is zit ‘m ook en misschien zelfs vooral in het feit dat het verblijf met zoveel liefde en enthousiasme voor je wordt mogelijk gemaakt. Er wordt zorg voor je gedragen, ook al heb je een ander ritme. Je wordt met respect behandeld, ook al druk je je anders uit. Je verdient het om op vakantie te gaan, ook al ben je ziek of heb je een beperking. ‘Daardoor voel je je een volwaardig mens,’ zegt Jason. 'En dat is echt iets groots.'

Rust

Jason en ik ontmoeten elkaar in de cafetaria van Hotel Vayamundo, met volle zicht op zee. Hij is een van de honderdtachtig reizigers die uit Limburg naar Oostende is gekomen voor een paar dagen van weldoende vakantie. Het had nochtans geen haar gescheeld of Jason was er niet bij geweest. De dag voor vertrek kreeg hij een emotionele opdoffer te verwerken. Zijn begeleidster overtuigde hem. ‘Nu ben ik blij dat ik toch ben meegekomen,’ zegt hij, ‘ik had niet gedacht dat ik er zo van zou kunnen genieten. Het doet echt deugd.’

“Iedereen wordt hier als een vol individu behandeld.”

Jason Serdons

Er staan allerlei activiteiten op het programma, zoals een workshop percussie en een daguitstap naar Brugge. ‘Het is fijn om iedereen zo enthousiast te zien,’ zegt Jason. ‘Maar zelf geniet ik nog het meest van de heerlijke maaltijden en de momenten van rust.’

Respect

Jason vertelt met veel warmte over zijn medereizigers. Sommigen hebben een mentale beperking, anderen een psychische aandoening, nog anderen zijn net zoals Jason chronisch ziek. Allemaal zijn ze bij een van de organisaties uit de koepel Arbeidszorg Limburg aan de slag volgens hun eigen capaciteiten. En nu kunnen ze ook op vakantie.

“Gezonde mensen beseffen vaak niet hoeveel extra drempels mensen met beperkingen ervaren om op vakantie te kunnen.”

Jason Serdons

Zelf werkte Jason vele jaren op de psychogeriatrie in Maastricht. Daar leerde hij dat communicatie niet voor iedereen makkelijk is. ‘Sommige mensen hebben wat meer tijd nodig om zich uit te drukken, daar is niets mis mee.’ Toch ziet Jason vaak gebeuren dat er tijd noch begrip is voor mensen die trager of anders zijn. Hij is dan ook erg ontroerd als hij de baliemedewerkers van Vayamundo bezig ziet. ‘Iedereen wordt hier als een vol individu behandeld.’ De gasten krijgen de tijd om zich uit te drukken, ook als dat wat moeizamer gaat. ‘Eigenlijk is dat een basisvorm van respect,’ zegt Jason.

Rugzak

Jason is vol lof over de organisatoren van de groepsreis. Horizont maakte de reis mogelijk samen met Arbeidszorg Limburg en Iedereen Verdient Vakantie. Hij benadrukt het belang van groepsreizen als deze. ‘Gezonde mensen beseffen vaak niet hoeveel extra drempels mensen met beperkingen ervaren,’ legt hij uit. ‘Dan heb ik het niet alleen over de financiële zorgen die er vaak komen bij kijken,’ zegt Jason. ‘De mensen hier hebben elk een eigen zware rugzak te dragen. Ze moeten vaak grote inspanningen leveren om simpele dingen te bereiken. Zoals er eens op uit trekken bijvoorbeeld, dat is complex voor heel wat mensen.’ Jason glimlacht als hij iemand van het reisgezelschap enthousiast de cafetaria ziet binnenkomen. ‘Van een vakantie zoals deze wordt dan ook dubbel en dik genoten,’ zegt hij.

Complementair

Een van de andere gasten is een dove man. Jason stelde op de heenreis vast dat de man zich zorgen maakte over het delen van een kamer. ‘Door zijn doofheid gedraagt hij zich soms wat anders. Hij had schrik om misbegrepen te worden.’ Jason stelde hem voor om samen een kamer te delen en zag hoe er meteen een pak van zijn schouders viel.

“In feite zijn we perfect complementair.”

Jason Serdons

‘En weet je wat het mooie is: in feite zijn we perfect complementair.’ Jason vertelt dat hij zelf ook schroom had om een kamer te delen. Hij lijdt aan reumatische artritis en de ziekte van Bechterew. Daardoor heeft hij moeilijke nachten met veel pijn. ‘Ik ben blij dat ik een kamergenoot heb die er ongestoord doorheen slaapt. We zijn een mooie puzzel samen.’

Jason

In gesprek met

Jason Serdons heeft lange tijd in de psychogeriatrie van Maastricht gewerkt. Vandaag zorgen zijn chronische ziekten voor beperkingen en uitdagingen. Jason is vader van drie. Hij is verbonden aan vzw Basis in Hasselt en kon op vakantie mede dankzij Horizont en Iedereen Verdient Vakantie.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 29 oktober 2019 in de categorie Groepsvakantie.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Slapen op Antwerps water

In gesprek met Jan Van Rompaey, Hannus | 12 februari 2019

Hoe zou het zijn om je volgende uitstap naar Antwerpen te combineren met een nachtje op een boot? Via Iedereen Verdient Vakantie check je als groep in aan boord van Hannus. De Hannus is een grote tjalk, een historisch zeilend vrachtschip voor de binnenwateren. Hier ontdek het leven op het water en wiegt de deining je ‘s nachts in slaap. Uitbater Jan Van Rompaey wil dat iedereen van het bootleven kan proeven.

‘Als je met je rug naar restaurant ‘De Burgerij’ staat, ligt het schip rechts van het MAS’, gaf Jan me instructies via telefoon. ‘En is er een voordeur waar ik kan bellen?’, vroeg ik nog. ‘Ik wacht wel op je’, lachte hij. Op een koude maandagmorgen zwaaide Jan in de zon vanop zijn boot: ‘Welkom op Hannus - slaapschip in het Bonapartedok in Antwerpen.’

Liefde voor erfgoed

Een loopbruggetje, een kleine sprong naar het dek en een paar seconden later kijk ik naar het hippe Eilandje vanop het water. Mijn fietsrit van het station naar de boot vroeg alle concentratie, maar op de boot valt meteen die stadsdrukte weg. Op het dek voel ik letterlijk ruimte. Jan neemt me mee richting kajuit. Achterwaarts en voorzichtig ga ik de trapjes af. Van de gezellige gemeenschappelijke ruimte met keuken gaat het naar de douches, de wc’s en de tien hutten. Liefst vierentwintig mensen kunnen hier koken, spelletjes spelen, iets drinken en zich nadien comfortabel te slapen leggen.

Hannus
De Hannus aan de Antwerpse kade, pal aan het MAS

 

Hannus ademt geschiedenis. Honderddertig jaar geleden vervoerde het schip bier en aardappelen tot diep in Noord-Nederland. De boot heeft geen kiel en is zo maar anderhalve meter diep. Ook in laag water beweegt de tjalk zich dus moeiteloos. In de jaren zestig werd Hannus een charterschip voor zeilvakanties op het IJsselmeer. Pas in 2013 ontpopte de boot zich als slaapschip voor groepen. Jan kocht het historische vaartuig in 2016 vanuit een overtuiging dat er te onvoorzichtig wordt omgesprongen met erfgoed. Hij wilde de boot een waardig derde leven geven.

Tevreden mensen - voor én na

Jan: ‘In een vorig leven stond ik aan het hoofd van een grote firma. Daar stootte ik vaak op ontevredenheid van personeel, klanten en leveranciers. Op Hannus komen mensen blij en verwachtingsvol aan en vertrékken ze ook gelukkig. Ja, dan ben ik vanzelf ook een content mens. Onlangs ontving ik vijfentwintig kinderen van een Freinetschool. De meesten van hen hadden nog nooit een voet op een boot gezet. Hun enthousiasme om hier een hele week te mogen blijven, was hartverwarmend. Daar doe ik het voor.”

"Op Hannus komen mensen blij en verwachtingsvol aan en vertrékken ze ook gelukkig. Ja, dan ben ik vanzelf ook een content mens." - Jan Van Rompaey

De weekends zijn standaard druk en volgeboekt, vertelt Jan me. De boot trekt echt aan. ‘Dat is nogal wiedes, dit is een fantastische locatie in Antwerpen en uniek in zijn soort. Nergens kun je met een groep zo goedkoop en gezellig logeren als hier. Omdat je zelf kunt koken, ligt het totaalbudget een pak lager. ‘t Eilandje is daarenboven een nieuwe buurt, een hot spot zelfs, en een ideale vertrekplaats om de rest van Antwerpen te ontdekken.’ En als je terugkomt, heb je je eigen knusse kamertje. Voor sommige activiteiten moet je zelfs niet eens het schip verlaten. Jan: ‘Op oudjaar zit je op de eerste rij voor het vuurwerk. En als er evenementen doorgaan op het water, hoef je je stoeltje maar uit te klappen. Voor een deel van de dag ligt Hannus in de schaduw van het MAS. Daar mag je gratis gaan profiteren van het panoramisch zicht.’

Kom mee aan boord

In de weekends mag het dan druk zijn, gedurende de week is er minder vraag naar slaapplek op de boot, zegt Jan. Ook dan is het nochtans mogelijk om te boeken. Jan wil gerust mee zoeken hoe een verblijf op de boot ook voor groepen mensen met een beperkt budget haalbaar wordt. ‘Groepen vanaf zes personen die via Iedereen Verdient Vakantie willen komen, mogen me altijd bellen. Dan bekijken we wat financieel mogelijk is voor jouw groep. De boot staat toch leeg anders, dan gun ik het iedereen voor wie de financiële drempel te hoog is om van de boot te genieten.’

Jan Van Rompaey, Hannus

In gesprek met

Jan Van Rompaey was actief in het bedrijfsleven tot 2013. Zijn passie voor boten pikte hij op via het zeilen. De rust op het water, de onbereikbaarheid voor de rest van de wereld en het geluid van de golven noemt hij onbetaalbaar. Via Hannus en binnenkort een tweede schip, geeft hij anderen de kans van het bootleven te proeven. Info en boekingen via Iedereen Verdient Vakantie vind je hier: Slaapschip Hannus.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 12 februari 2019 in de categorie Groepsvakantie.

Roos Lowette

Neergepend door

Roos werkt deeltijds bij Jint vzw. Ze geeft er jongeren de kans om naar het buitenland te trekken.  Daarnaast schrijft ze verhalen over wat reizen met een mens doet. 

Groepsvakantie op piepkleine schaal

In gesprek met Metgezel vzw | 4 oktober 2018

Leke. Een dorp in de Westhoek. Aan de rand van het dorp ligt Vakantiehuis Lappersfort. Een woning voor maximum 8 personen, omringd door maïsvelden. Uitbater Marina ontvangt elke toerist met open armen. Vzw Metgezel kreeg doorheen de jaren een speciaal plekje in haar hart. Marina is vrijwilliger bij deze vakantie-organisatie voor mensen met een beperking. Ze stelt het huis twintig weken per jaar open voor kleine groepjes vakantiegangers met een beperking. Dan gaat ze mee op uitstap, zit ze ’s avonds mee voor de buis en bakt ze pannenkoeken voor haar gasten. Uitbater én deel van het reisgezelschap. Een vakantiegevoel in een huiselijke sfeer. Onze reporter ging een kijkje nemen tijdens één van de vakanties van Vzw Metgezel.

Vzw Metgezel wil een 'metgezel' zijn voor mensen wanneer ze, het hele jaar door, vakantie en vrije tijd beleven. De organisatie kiest er bewust voor twee, drie tot maximum vijf personen per vakantie te begeleiden. Er zijn ook formules met individuele begeleiding. Vakantiehuis Lappersfort vormt één van de vakantielocaties van de organisatie.

Klein reisgezelschap

Karen, Sebastien, Eline en Marina verbleven deze zomer met z’n viertjes in Vakantiehuis Lappersfort. Twee vakantiegangers met autisme, één beroepskracht en één vrijwilliger. Ze trokken er vier dagen op uit. Ze genoten onder andere van een uitstap naar het Serpentarium, een pannenkoekenbak, een wandeling in de duinen en van elkaars gezelschap.

Tafelmoment metgezel

Het laatste tafelmoment tijdens de vakantie in Vakantiehuis Lappersfort (vlnr: Karen, Eline, Marina en Sebastien)


Eline, beroepskracht binnen Vzw Metgezel, ging voor de vakantie verschillende keren langs bij de twee deelnemers met autisme. Eline: ‘We hebben een map waaruit vakantiegangers activiteiten kunnen kiezen. Met een grote groep deelnemers is deze aanpak niet haalbaar. Karen en Sebastien konden elk een activiteit kiezen. We willen mensen vakantie op maat laten beleven en luisteren naar wat ze écht willen. We vullen niet in voor een ander maar gaan in gesprek en helpen hen in hun keuze.’

‘We willen mensen vakantie op maat laten beleven en luisteren naar wat ze écht willen. We vullen niet in voor een ander maar gaan in gesprek en helpen hen in hun keuze.’ - Eline

Marina: ‘Inderdaad, en het zit soms ook in kleine dingen. Pols ook eens wat ze tussen de boterham willen leggen. Het is hun vakantie. Het is niet omdat je ziek bent of omdat je een beperking hebt dat je je wil niet mag uiten.’

Het is niet omdat je ziek bent of omdat je een beperking hebt dat je je wil niet mag uiten.’ – Marina

Karen koos voor de activiteit ‘massage’. Karen: ‘Ik wist al van in maart dat ik deze activiteit ging doen, ik had dit toen al besproken met Eline. Ik was een beetje nerveus omdat het de eerste keer was. Ik heb er enorm van genoten. Het gaf me rust en het was één van de leukste momenten van deze vakantie. Ik vind het leuk dat ik m’n grenzen heb verlegd.’

Ook Sebastien durfde een nieuwe stap aan. Sebastien: ‘Voor de eerste keer in m’n leven aaide ik een slang, tijdens de uitstap naar het Serpentarium. Het was een ruw en warm gevoel. Marina: ‘En Sebastien heeft mij over de streep getrokken om dit ook te doen (lacht).’

Vakantiegroep Metgezel

De vakantie in een paar woorden. Eline: rustig – leuk – ontspannend | Sebastien: aangenaam – begrijpend |
Karen: gastvrij – leuk – op maat  - gezellig |Marina: ontdekking – rustig – energiegevend


Marina: ‘Ik had de ‘avondshift’. ’s Avonds komen de tongen los en leer je de vakantiegangers beter kennen. Tijdens een avondwandeling op een warme zomeravond had ik een mooi en ontroerend gesprek met Sebastien. Tijdens zo’n wandeling praat je ook met je lichaam en leer je de mensen echt kennen. Deze gesprekjes zullen me altijd bijblijven en krijgen een speciaal plaatsje in m’n hart.’

Sebastien: ‘En ik wil Marina en Eline graag bedanken voor hun luisterend oor, dat zal me altijd bijblijven.’


Dromen

Eline van vzw Metgezel droomt van meer vakanties zoals deze. Kleine groepjes vakantiegangers en vakanties op maat. En misschien wel eens naar het buitenland? Wie weet. Eline: ‘Zulke vakanties organiseren vergt natuurlijk wel meer tijd en energie. Maar het is zo zalig om de mensen te zien genieten. Wij zijn met veel plezier hun ‘metgezel’ en maken er samen een gezellige vakantie van. Ook willen we het belang van onze kleinschalige aanpak op maat benadrukken en delen met andere vakantie-organisaties. Want iedereen verdient vakantie op een volwaardige en zelfgekozen manier.’

Vakantiegroep Metgezel

In gesprek met

Vzw Metgezel wil een 'metgezel' zijn voor mensen wanneer ze, het hele jaar door, vakantie en vrije tijd beleven. De organisatie kiest er bewust voor twee, drie tot maximum vijf personen per vakantie te begeleiden. Er zijn ook formules met individuele begeleiding.

Karen, Sebastien, Eline en Marina verbleven deze zomer met z’n viertjes in Vakantiehuis Lappersfort. Twee vakantiegangers met autisme, één beroepskracht en één vrijwilliger. Ze trokken er vier dagen op uit. Ze genoten onder andere van een uitstap naar het Serpentarium, een pannenkoekenbak, een wandeling in de duinen en van elkaars gezelschap.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 4 oktober 2018 in de categorie Groepsvakantie.

Gudrun Willems

Neergepend door

Gudrun Willems maakt deel uit van het team van Steunpunt Vakantieparticipatie van Toerisme Vlaanderen. Ze vindt dat we uit elk verhaal, ontmoeting of gesprek kunnen leren. Sinds 2018 is Gudrun ook verhalenwever voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie.

Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Een duik in Brussel, in een oogwenk verk(n)ocht

In gesprek met Wies Moriau, Jes Sleep Inn | 11 september 2018

Druipnat, soppend in onze schoenen en breed glimlachend eindigde een bijzondere Brussel-dag. Kort voordien had de hemel zich geopend en was de regen met bakken neergekomen op de Molenbeekse straten en pleinen. En even snel nadien brak de zon weer door. Doorweekt tot op mijn vel nam ik afscheid van Wies nabij de Jes Sleep Inn. Mijn hoofd bruiste van de verrassende ontdekkingen. Vanaf deze dag kijk ik anders naar Brussel. Brussel, geliefde woonplaats van meer dan een miljoen inwoners. Brussel, plek waar creativiteit hoogtij viert. Brussel, waar mensen schoonheid creëren en diversiteit uitademen. Brussel, waarvoor ik -net als Wies- mensen wil aanmoedigen om er vakantie te beleven. Want verblijven in de stad en haar bewoners ontmoeten, is een ervaring die beklijft en je beeld van je land flink bijkleurt.

Met vijftien waren we die ochtend naar Jes afgezakt voor een gesprek over vakantie in de stad. Wies Moriau, beheerder van de Molenbeekse JES Sleep Inn en verantwoordelijke voor stadsverkenningen bij JES, nodigde ons uit te ervaren hoe aantrekkelijk een stadvakantie kan zijn. En om samen na te denken over hoe meer organisaties de stap naar een vakantie in de hoofdstad zouden kunnen zetten.

Sinds de aanslagen in Parijs (november 2015) en later Brussel (maart 2016) kende het Brusselse toerisme een sterke terugval. Na 22 maart 2016 stond de JES Sleep Inn ruim een half jaar leeg. Een jaar later draait het Molenbeekse jeugdverblijf weer op halve kracht.  ‘We moeten veel inspanningen doen om ouderverenigingen van scholen ervan te overtuigen dat het hier wél veilig is. Dat hun kinderen hier wél heerlijk onbezorgde stadsklassen kunnen beleven’, zegt Wies.

We denken dat we de stad wel kennen...

Mensen van op-den-buiten bouwen hun beeld van de stad op basis van berichten in de media. Van horen zeggen. Het is er vuil, denken de mensen. Onveilig. Druk. Je kunt er niet ademen. De mensen spreken alleen frans. Stadmensen zijn nors. De stad is anoniem.
Mensen verwachten van vakantie rust, ontspanning, verwondering. Ze willen in hun vakantie nieuwe dingen zien en stilte vinden. Als we onze vakantie plannen, denken we dus niet meteen aan Brussel. We denken dat we in de stad niet zullen vinden wat we zoeken. We denken dat we de stad al wel kennen.

Op tocht doorheen Jes Sleep Inn ontdekken we een indoor klimparcours

 

Ik zal eerlijk zijn. Zo dacht ik ook, een beetje. Tot ik Wies, Brusselaar tot in zijn kleine teen, openlijk verliefd zag zijn op zijn stad. Hij loodste ons door het verblijfcentrum van JES vzw, langs creatieve ruimtes, kunstzinnig gedecoreerde gangen, slaapkamers die creatieve pareltjes van schoonheid zijn, een gezinsverblijf en een kleurrijke indoor klimzaal. Hij nam ons mee naar buiten, Molenbeek in.

Vaartkapoen
De vaartkapoen herinnert aan de geschiedenis van het kanaal in Brussel.

 

Langs een druk kruispunt waar het standbeeld De Vaartkapoen herinnert aan de tijd dat hier arbeiders woonden. Langs lanen, kanaal, het imposante Tour&Taxis, pleinen en groen. Opvallend veel groen. ‘Brussel heeft veel buurten, elk met een eigen centrum. En elk centrum heeft zijn eigen karakter’, zegt Wies.

Couleur locale

Aan Allee du Kaai stoppen we. Vzw Toestand betoverde er, pal aan het water, een braakliggend stuk. Het werd een levendig plein a l’improviste. Locals komen er rondhangen, in de zon zitten, skaten, tuinieren, samen koken, elkaar ontmoeten en leven in de buurt scheppen. Het blijken vooral burgerinitiatieven te zijn die de aanloop nemen tot opwaardering van plekken in de stad. Je ziet het ook in andere steden, zegt Wies. Creativiteit van bewoners maakt dan de interesse van het beleid los.

Gentrificatie, Huh?

Deze Molenbeekse buurt is zich trouwens enorm aan het ontwikkelen, zegt Wies nog. En hij vraagt ons of we ooit hoorden van het moeilijke woord gentrificatie. Want precies dit is  gaande in dit deel van Molenbeek: een gestage opwaardering van de buurt door een groeiend aandeel van kapitaalkrachtige bewoners. De prijzen voor huur en koop stijgen en dat duwt bewoners die het moeilijker hebben om de eindjes aan mekaar te knopen uit de buurt. Ook dat is de stad.

Wies Moriau Molenbeek

Wies vertelt over bevolkingsdichtheid en hoe dat een stadsdeel doet bruisen van creativiteit


‘Sinds 2000 zien we een explosie van de Brusselse bevolking’, zegt Wies. Economische migranten en vluchtelingen komen via Brussel het land binnen. Studenten blijven hangen na hun studies, en mensen die voor de Europese gemeenschap werken of gewerkt hebben, houden van de stad. Molenbeek telt 26.000 inwoners per vierkante kilometer. Vergelijk: Voor het Brussels zijn er dat 7500. Gent heeft 1500 inwoners per vierkante kilometer, en gemiddeld in Vlaanderen zijn er dat 450. Hmm, dat betekent niet alleen veel bewoners, dat brengt ook het lastige en het mooie van menselijk samenleven bijeen op een spreekwoordelijke zakdoek. Criminaliteit? ‘Ja, maar in verhouding tot de bevolkingsdichtheid niet meer dan elders’, relativeert Wies. Creativiteit en cultuur: precies hetzelfde, en dat is de werkelijke schat van de stad.

Zoveel leven, zoveel te beleven

Het bruist, zei ik al. Je voelt het op straat. En je hoort het wanneer Wies vertelt over de talloze dingen die je kunt beleven in de stad. Daarvoor hoef je zelfs niet één van de grote toeristische attracties aan te doen. Je kunt fietsen in de stad, pizza gaan bakken, op sleeptouw worden genomen door jongeren die je graag door hun buurt gidsen. Je kunt alternatieve kunst ontdekken, terrasjes doen op plekken waar amper toeristen passeren, heerlijk en goedkoop eten. Je vindt er alle dagen een gezellige markt, een rommelmarkt, kleinschalige cinema, theater en volop kans om een creatieve workshop mee te maken. ‘Als je locals kent – of bijvoorbeeld bij ons logeert – kom je op die verrassende plekken’, zegt Wies. En dan wordt de stad meteen anders. Vrolijker. Hip, veilig, hartelijk en inspirerend.

Tijdens de stadswandeling springen we binnen bij Tour & Taxis, Wies vertelt over ruimtelijke stadsontwikkelingen

 

Uitstap, in een oogwenk bedacht

We maakten de proef op de som. De op de Straffe Koffie aanwezige sociale organisaties uit de Brusselse rand, Antwerpen en het plattelandse Koekelare ontwierpen een uitstap voor hun publiek van alleenstaande moeders, mensen met een beperking en mensen in armoede. Wies gaf suggesties. In hun programma’s – nu bedacht, binnenkort uitgevoerd -  verschenen traditionele toeristische attracties, maar net zo goed een moment van rust in een groen park, een plekje om rustig te kunnen eten terwijl de kinderen kunnen spelen, een pizza-workshop, lunch in een lokaal sociaal restaurant, een fietstocht door Brussel, een ‘Tocht van Hoop’ en een creatieve kook-, natuur- of zeefdrukworkshop.

En welke tijd van ’t jaar het best is voor een bezoek aan Brussel, wilden we nog weten. Wies: ‘Elke tijd is een perfect moment. Brussel bruist een heel jaar door. Brussel is een spannende bestemming, ervaren we. Een dag als deze geeft goesting om terug te komen, mét een groep nieuwsgierige vakantiegangers. Zelfs met een regenoffensief, dat onverwacht hoosde over de Brusselse straten en trottoirs, en haar parkjes en pleinen heerlijk opfriste.

 

Meer weten, zelf je Brussel-ontdekking plannen?

Uit de stroom van ideeën van Wies en de gasten borrelden een pak tips op. Kom je graag naar Brussel, dan kan je hier op voorbereidende verkenning:

Wies Moriau

In gesprek met

Wies Moriau is beheerder van de Molenbeekse JES Sleep Inn en verantwoordelijke voor stadsverkenningen bij Jes vzw.

Hij nodigde collega’s uit het netwerk Iedereen Verdient Vakantie uit naar Molenbeek, om te ervaren hoe aantrekkelijk een stadvakantie kan zijn. Hij wil samen nadenken over hoe meer organisaties de stap naar een vakantie in de hoofdstad zouden kunnen zetten. Een ‘Straffe Koffie’, noemen ze zo’n gesprek bij Iedereen Verdient Vakantie: een babbel tussen mensen van sociale organisaties, vakantiegangers, toeristische verblijven en attracties rond een vraagstuk waar iemand mee worstelt.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 11 september 2018 in de categorie Groepsvakantie.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Ik Limburg, jij Limburgt, wij Limburgen

In gesprek met vakantiegangers Briek vzw | 25 mei 2018

‘Op vakantie gaan met Briek is supertof. Ik ben heel fier op Renzo (de begeleider n.v.d.r)’, zegt Philippe. Hij drukt me op het hart dat ik reclame moet maken voor zijn favoriete vereniging. Want Briek, dat is ontspanning, dat is vakantie! Ik tref Philippe, Renzo en nog zestien andere vakantiegangers in het Jenevermuseum in Hasselt. Het is donderdag, de vierde Limburg-vakantiedag van de Oostendenaars. Het programma bedachten ze al in december, tijdens de Limburg-ontdekkingstoer van Iedereen Verdient Vakantie en Toerisme Limburg.

Veertien mensen met een mentale beperking en vier begeleiders logeren in het gloednieuwe aangepaste vakantieverblijf van De Lage Kempen in Hechtel-Eksel. ‘Eén groot huis, met twee tv’s en plaats voor ons allemaal’, vertelt een enthousiaste Philippe. Vanuit die bijzondere vakantieplek brachten ze een bezoek aan Bobbejaanland, het Mijnmuseum in Beringen en de markt in Lommel. Ze gingen bowlen in Tessenderlo, genoten van een late brunch, bakten zelf pizza en telden af naar een feestelijke barbecue en fuif op de laatste avond.

 

Hebbedingen hebben is heerlijk

 
 

Bart stapt zonder aarzeling op me af. Of ik zijn nieuwe bril al heb gezien, met oranje glazen? Niet aan kunnen weerstaan bij Bobbejaanland. Dan toont hij me een foto van zijn orchideeën, pas gekocht op de markt. En nu, bij het begin van het bezoek aan het Jenevermuseum, gaan zijn gedachten uit een flesje jenever. Hoeveel zou dat kosten, vraagt hij me. En hoe sterk is dat, jenever? Als Bart even later verneemt dat aan het einde van de rondleiding écht geproefd kan worden, kan het allemaal niet snel genoeg meer gaan.

 

Je eigen neus achterna

Achttien mensen struinen door het museum in hartje Hasselt. Foto’s en tekeningen worden geïnspecteerd. Een opstelling met tientallen geurflesjes is de topattractie. Els en Melanie kijken de boel een beetje vanop afstand aan. Ze keuvelen heerlijk over kleren, vakantie en toekomstplannen. Twee hartsvriendinnen en tweelingzusjes wijken niet van elkaars zijde. Ze kijken hun ogen uit en poseren trots voor de camera van Pieter, die luidop droomt van een toekomst in de fotografie.

 

Wat lezen we op een schilderij?

Jaimie en ik blijven even hangen bij een schilderij. Een afbeelding van een verdrietig huiselijk tafereel. We zien een groot gezin met vrouwen en kinderen. Een man – is het vader? – wordt ondersteund door een vriend thuisgebracht. 

schilderij jenevermuseum

We kijken, en Jaimie besluit: 'een pintje is fijn, maar teveel pintjes, daar komt alleen maar miserie van.'

 

Liefde voor fotografie

Dan trekt Pieter me mee. Hij wil op de foto. Met Renzo uiteraard. En met zijn vrienden Philippe en Jaimie. Ze poseren voor mijn camera, en dan moet ik het toestel van Pieter overnemen en nog een herinnering vastleggen.

Briek in Hasselt

Intussen vertelt Pieter over zijn liefde voor de scouts en musea. Hij herinnert zich een bezoek aan het oorlogsmuseum in Ieper nog levendig. Ooit wil hij zelf een museum, met allemaal zelfgemaakte foto’s, zegt hij.

 

Ontdek jezelf

Renzo en Peter doen op een scherm een persoonlijkheidstest. Aan de hand van enkele leuke vragen adviseert de computer welke soort jenever het best bij hen past. Een andere nieuwsgierige spot alle koptelefoons in het museum, en luistert met een brede glimlach naar wat de stem in hem in het oor fluistert.

 

Moment Suprême

En dan is het proevertjestijd. Wie nieuwsgierig is naar hoe het beroemde Hasseltse drankje smaakt, krijgt een bessenjenever geserveerd. Het moment suprême van Bart is aangebroken. Lekkerrr…

Bart proeft

Els kijkt toe. Sinds een acute levertransplantatie kan haar lichaam geen alcohol meer verdragen. Het spijt haar een beetje dat ze niet kan delen in de smaaksensatie. Melanie ziet het. Ze reikt haar glaasje aan en zegt: ‘zet je lippen zachtjes aan de rand van het glas. Dan kan je toch een beetje proeven hoe het smaakt.’ Els neemt het borreltje over, nipt heel voorzichtig een druppeltje van de rand en proeft met volle aandacht.

Als ze weer naar me opkijkt, zie ik een lach... zo warm als de zon.

 

Op de foto (header): Pieter, Renzo, Philippe, Michel, Pieter, Michael, Silja, Jessica, Jaimie, Marissa, Bart, Els, Liza, Manon, Melanie, Peter.

In gesprek met

Veertien mensen met een mentale beperking en vier begeleiders van vzw Briek in Oostende brengen een week van de paasvakantie door in Limburg. Het programma van de vakantieweek ontstond tijdens de tweedaagse Limburg-ontdekkingstoer van december 2017. Enkele begeleiders en vakantiegangers gingen toen in op de uitnodiging van Iedereen Verdient Vakantie en Toerisme Limburg.

Vzw Briek is een vrijetijdsorganisatie voor mensen met een mentale beperking. De vereniging groeide uit de vrijetijdswerking van vzw Duinhelm in Oostende.  Meer weten? Lees ook dit verhaal: Pionieren is verder bouwen op wat werkt.’

Tijdens hun Limburgvakantie verbleef de groep in De Lage Kempen en deden ze deze attracties aan:  het Jenevermuseum, het Mijnmuseum in Beringen, Bobbejaanland en de Japanse tuin in Hasselt. Verblijf en attracties konden via korting worden geboekt bij Iedereen Verdient Vakantie.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 25 mei 2018 in de categorie Groepsvakantie.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Dierenplezier? Het zal wel zijn!

In gesprek met Francis De Rycke | 24 oktober 2017

Francis straalt. Hij telt de minuten af, want over niet zo lange tijd mag hij het optreden van Allez Chantez openen. Dan zal hij voor het publiek staan en er iets leuks over zeggen. Want Allez Chantez komt niet zomaar langs in De Bosberg, ze komen zingen. Zingen over vakantie! En dat is net waar Francis ontzettend veel van houdt. Vakantie houdt een mens vrolijk, open en jong. ‘Het doet deugd om in een groep te zijn’, zegt hij terwijl zijn blik afdwaalt naar zijn vrienden die een tafeltje verderop samen zijn. Vrienden van Horizont, waarmee hij een Dierenplezier-vakantie doorbrengt in de Limburgse bossen.

Goed dat Horizont er is, lacht Francis. Hij kon natuurlijk ook naar zee op vakantie. Een studiootje huren met een vriend ofzo. ‘Maar dat zou toch wat te alleen zijn. Hier ben ik onder allemaal dierenvrienden.’ Een lach van oor tot oor.

Francis De Rycke
Francis De Rycke wordt blij van vakantie, vrienden en fuiven.

Vandaag gingen ze naar Genk, naar het dierenasiel. Schoon daar. Interessant. En de dagen voordien was Francis al bij de paarden, de kippen de geiten. ‘Een dierenvriend ben ik, een dierenvriend op dierenvriendvakantie.’ Hij moet er zelf mee lachen.

Hoe komt hij daarbij, bij die leuke vakantie voor dierenvrienden, wil ik weten. Hij gaat wat rechter zitten. Trotser. De woorden rollen plechtig uit zijn mond.

‘Elk jaar ga ik zelfstandig met de trein van Halle naar Hasselt. Dan ga ik naar de vakantiebeurs van Horizont. Daar kan ik kiezen welke vakanties ik wil doen, en dan laat ik mij inschrijven. En dit jaar had ik mij ingeschreven voor Dierenplezier.’ Klaar, zo gaat dat. Knap dat Horizont die vakantiebeurs organiseert, suggereer ik. Het hoofd gaat in trage bewegingen omhoog en omlaag. Ja, natuurlijk. En had ik nog een andere gekke vraag misschien, zie je hem denken.

Een midweek vakantie tussen de dieren. ’t Is genieten, vollebak. Samen goed overeenkomen met de andere vakantiegangers, lekker eten, op ’t gemak iets drinken. Het is wreed plezant om in een groep te zijn. ‘En straks fuiven!’, roept Francis vrolijk uit.

‘Fuiven?’, vraag ik.  

Francis: ‘Allez ja, natuurlijk, liedjes zingen hé, over vakantie. En ik mag het aankondigen!’

Stra-lend, dat gezicht. Voorpret is dubbele pret.

foto's: header: Pixabay | Francis: Els Van Bosbeke

In gesprek met

Francis woont in Halle. Hij is straatveger van beroep. We ontmoetten hem in de Bosberg, waar de vakantietoer van Vakantieparticipatie voorbijkwam en vakantiegangers trakteerde op een liedjesfeest met Allez Chantez. Francis was er op 'dierenpleziervakantie' met vakantieorganisatie Horizont.

Hoe belangrijk vakantie voor hem ook is, ’t zal niet te horen zijn in heel veel woorden. ‘Zo eens op ’t gemak zijn hé’, zegt hij. Het is de glimlach en de pretglinstering in de ogen, die zegt alles.

Het verhaal van Francis werd opgetekend in het kader van het grootschalig luisteronderzoek van Steunpunt Vakantieparticipatie. Via duizend verhalen willen ze leren hoe wij in Vlaanderen vakantie mogelijk maken voor elkaar, en in het bijzonder voor mensen die minder vakantiekansen hebben. De resultaten worden voorgesteld op het Forum 2017 in Oostende.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 24 oktober 2017 in de categorie Groepsvakantie.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

‘Sociaal Toerisme is een hefboom voor het recht op reizen’

In gesprek met Taleb Rifai, Secretaris-Generaal UNWTO, de Wereld Toerisme Organisatie van de Verenigde Naties | 7 september 2017

‘Het moment dat toerisme in mijn leven kwam? Het was 2001. Als minister in Jordanië was ik voor een bespreking bij de eerste minister. De telefoon gaat, mijn gesprekspartner neemt op en luistert. Zijn hoofd kleurt rood van woede en hij gooit ziedend de telefoon neer. De eerste minister kijkt me aan en vraagt kortaf: ‘Wil jij misschien minister van Toerisme worden? De vacature staat open.’ Taleb Rifai, secretaris-generaal van UNWTO lacht hardop als hij aan het voorval terugdenkt. ‘Ja, zo rolde ik in toerisme. Toen nog onbekend, nu een passie. En vandaag weet ik: ik heb voor 2001 veel gemist. Reizen is een mensenrecht, kan ik nu wel stellen. En sociaal toerisme- ook in eigen land – betekent een goeie start om aan dat recht te komen.’

Toerisme heeft een magische invloed op het leven van mensen, zegt Taleb Rifai. ‘Je moet reizen om te kunnen zien dat mensen beter kunnen zijn dan jij. Je leert situaties vergelijken, je eigen leven beter begrijpen. Je wordt toleranter en gevoeliger voor de verhalen van andere mensen.’

Reizen is een recht

Ieder mens heeft het recht om de wereld te zien, zegt Taleb Rifai ferm. ‘En ik hoop dat regeringen zullen begrijpen dat elke inwoner van dat recht moet kunnen genieten. Reizen hoort bij ieders leven, in eigen land en daarbuiten.’ 'Sociaal toerisme is een goede opstap,’ zegt Rifai, ‘voor mensen die geen of weinig reiservaring hebben. En voor de samenleving. Want reizigers laten hun voetsporen na op de plekken die ze bezoeken. Hun aanwezigheid verandert de bestemming. Maakt ze welvarender, meer open en verbonden met de wereld.'

"Sociaal toerisme is een goede opstap voor mensen die weinig reiservaring hebben. En voor de samenleving, want reizigers maken die welvarender en meer open." - Taleb Rifai

Leren reizen

‘Reizen betekent ook een trein kunnen nemen, op een vliegtuig durven stappen, een hotel boeken en die drempel overgaan. Wie regelmatig reist, staat er niet bij stil dat dit moeilijk kan zijn. We mogen niet zomaar aannemen dat reizen voor iedereen op eigen kracht binnen bereik ligt.’

En net daar heeft het sociaal toerisme haar rol opgenomen, vindt Taleb Rifai. Sociaal toerisme is het startblok naar reizen. Vakantie in eigen land helpt mensen vaardigheden te ontwikkelen rond vervoer, verblijf, activiteiten. Taleb: ‘Op reis in groep maakt ook drempels lager. We zien nieuwbakken reizigers vaak eerst in groep reizen. Pas langzaamaan gaan ze ervoor kiezen om op eigen kracht op stap te gaan.’

Eerst in groep, daarna op eigen kracht

Een voorbeeld? Taleb: ‘Na de val van de muur begonnen de Russen te reizen. Je kent ze wel, grote groepen Russisch sprekende toeristen streken ook neer in jullie kunststeden. Ze kwamen en gingen, en je kon er amper contact mee krijgen. In het begin hoorde je nogal wat kritiek. Lokale mensen en attracties voelden zich overspoeld. Gaandeweg nam die kritiek af. Russen reizen meer en meer individueel.  We mogen echter niet vergeten dat ze die eerste fase nodig hebben om de stap te kunnen zetten naar de wereld buiten hun land.’

"Nieuwbakken reizigers kiezen vaak voor een vakantie in groep. Daarna durven ze ervoor kiezen om zelf de stap te zetten en contact te leggen met lokale mensen."

Begrip loont

Belangrijk – voor overheden, attracties en lokale bevolking – is begrip en steun voor sociaal toerisme. Begrijpen dat nieuwe toeristen drempels moeten overwinnen. Dat ze daarom eerst in groep reizen. Of zich door onzekerheid wat gesloten opstellen. Later, als mensen leerden wat reizen echt betekent, durven ze wel individueel reizen. Dat vraagt tijd, maar het loont, denkt Taleb Rifai: ‘Want hoe meer mensen op eigen kracht reizen, hoe meer ze contact leggen met de bevolking. En daarin zitten precies de magische effecten van toerisme: contact met anderen maakt ons – lokale mensen en reizigers –open en tolerant.’

foto, bron: Visit Flanders

Taleb Rifai

In gesprek met

Taleb Rifai, Secretaris-Generaal van de Wereld Toerisme Organisatie (UNWTO). 2017 werd door de verenigde naties uitgeroepen tot het ‘Internationale Jaar van Duurzaam Toerisme voor Ontwikkeling.’ De Wereld Toerisme Organisatie – UNWTO – kreeg de opdracht om de transformerende kracht van toerisme op de wereldagenda te plaatsen. Meer weten over de campagne Travel-Enjoy-Respect kan hier.

Bij Toerisme Vlaanderen ijvert het Steunpunt Vakantieparticipatie al ruim 15 jaar voor het recht op vakantie voor iedereen. Bovendien bracht Administrateur-Generaal Peter De Wilde onlangs het gesprek op gang over hoe reizen mensen en gemeenschappen verandert. Dat is ook de overtuiging van UNWTO-Secretaris Generaal Taleb Rifai. ‘Toerisme is het medicijn voor zovele ziekten die de wereld vandaag treft. Toerisme draagt bij aan economie, educatie en technologie op mensenmaat. Toerisme bouwt bruggen van wederzijds begrip en tolerantie,’ zegt de UNWTO-topman.

Mr. Rifai (°49) staat sinds 2010 aan het hoofd van de UNWTO. Aan het einde van het bijzondere jaar 2017 geeft Taleb Rifai de fakkel door. We reisden naar Madrid, ontmoetten de man en kwamen terecht in een achtbaan van verhalen en wijsheid. Met een warme glimlach, felle lichtjes in de ogen en doorleefde visie gidste hij ons doorheen een labyrint van verhalen en conclusies.

In drie stukjes vertellen we over wat we nooit meer zullen vergeten.
'Waarom toerisme onze toewijding verdient'
'Reizen: respecteer, waardeer en geniet van wat anders is'
'Sociaal toerisme is een hefboom voor het recht op reizen'

 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 7 september 2017 in de categorie Groepsvakantie.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

‘Vakantie straalt af op het leven van mensen’

In gesprek met vakantiegangers en vrijwilligers van Stapke in de wereld | 29 mei 2017

‘Kom binnen en zet u!’, zeiden ze. ‘Ze’, dat zijn bijna veertig moeders, kinderen, vrijwilligers en initiatiefnemers van Stapke in de wereld, een piepjong initiatief dat vakantie mogelijk maakt voor mensen die dapper rondkomen met een te klein budget. We brachten met hen een namiddag door in De Bosberg (Houthalen), waar acht gezinnen met kinderen en vrijwilligers samen een midweek vakantie beleefden. We gingen geïnspireerd naar huis. Met dit inzicht: zolang er mensen zijn die hun ‘roeping’ durven volgen, ontstaan er plekken waar mensen hun waardigheid hervinden.

Binnen de kortste keren landen we – volslagen vreemde, nieuwsgierige reporter en fotograaf – in deze bijzondere vakantiegroep. Alsof we er altijd al bij waren. ‘Het klikt hier!’ roept Elise ons toe. Ze knutselt een juweeltje voor iemand in het gezelschap. Ik krijg glas appelsap in mijn handen en Elise wijst op de lege stoel naast haar. Ik ga zitten en luister. ‘Nergens anders heb ik ooit meer vriendschap ervaren dan bij Stapke in de wereld,’ vertrouwt ze me toe. We kunnen het zien. Elise straalt. Moeders en grootmoeders zitten in de ontspanningsruimte samen. Ze maken armbandjes voor elkaar, zitten te breien en kletsen met elkaar. Kinderen lopen in, maken een koekje buit, krijgen een aai en vertrekken weer naar buiten.

Elise
Elise: 'Nergens meer vriendschap ervaren dan hier.'

 

Talenten herkennen

Het is verwennamiddag. Moeders verrassen elkaar met een zelfgemaakt geschenkje. Begeleidster Anna Missinne nodigt hen uit om elkaars sterkten op briefjes te schrijven. Tientallen woorden van talenten hangen aan de muur. Mama’s kijken ernaar en kiezen woorden die bij hun mede-vakantiegangers passen. Die boodschappen gaan in een envelop, die iedereen mee naar huis kan nemen. Geen makkelijke opdracht, maar de moeite waard. Je geeft en je krijgt. En allebei geeft het je nieuwe kracht.

Anna: ‘Onze vakanties maken mensen sterker. Ze vinden hun eigenwaarde terug, en dat straalt later af op hun leefsituatie. Ik ken vrouwen wiens woonsituatie erop vooruitging, vrouwen die werk vonden.’ Vakantie kan mensen de kans geven te groeien, en dat zouden hulpverleners en OCMW-raadsleden beter moeten begrijpen, vindt Anna. ‘Een mama vertelde me onlangs dat ze dat envelopje in haar handtas bewaart. Tijdens een sollicitatiegesprek kon ze terugvallen op de complimenten die ze tijdens een vakantie kreeg.’

“Vakantie kan mensen groeikansen geven, en dat zouden hulpverleners en beslissers beter moeten begrijpen.” – Anna Missinne

Nieuwe relaties aangaan

Tegenover mij zit Jacqueline. Ze is stil, maar betrokken op wat er aan de tafel omgaat. Met haar dochtertje van 11 woont ze op een klein appartementje. ‘Hier heeft mijn kind alle ruimte. Ze kan hier veilig spelen. En ik vind hier nieuwe vrienden.’ Jacqueline glimlacht. Ze spreekt Engels, maar taal lijkt geen punt om contact te maken met haar reisgezelschap. ‘Een mens moet er soms gewoon even tussenuit kunnen. Het draait allemaal om mensen ontmoeten en relaties opbouwen’, vertelt ze.

Jacqueline
Jaqueline: 'Samen met vakantie: dat draait om mensen ontmoeten en relaties opbouwen.'

 

Ontmoeten, samen vakantie beleven vinden ze belangrijk bij Stapke in de wereld. ‘Familiaal, kleinschalig en warm moet het zijn. En divers: we willen heel verschillende mensen met elkaar verbinden’, zegt An-Katrien De Weer, mede-initiatiefnemer van de vereniging. Haar man en drie zonen zijn intens betrokken bij de vakanties. ‘Het zit goed in ons leven. We hebben geen overschot, maar we komen rond. Ons inzetten voor Stapke in de wereld is voor ons ook een stapke in de wereld. We ontmoeten mensen en doen samen dingen die we anders nooit zouden doen.’

An-Katrien De Weer
An-Katrien en haar man: 'Het is voor ons ook een Stapke in de wereld.'

 

Van schoonheid genieten

In een hoekje van de ontspanningsruimte beschildert één van de vakantiegangers de snoetjes van kinderen. Het was zeven jaar geleden dat ze nog met vakantie kon. Ze geniet. De meeste vrouwen kregen van haar ook een kleurrijke bloem op hun gezicht. Schoonheid vanbinnen wordt benadrukt met een authentiek kunstwerkje op hun wang en slaap.

Collage stapke in de wereld

 

Energie vinden

De knuffels, complimenten, geschenkjes en kleurrijke snoeten doen hun werk. Martha straalt. Ze is hier samen met haar dochter Yasmina en kleinzoon.
‘Een mens moet af en toe eens kunnen weggaan, frisse lucht opsnuiven’, zegt Yasmina.
‘En nieuwe familie vinden,’ knikt Martha, ‘want dat is het hier: nieuwe familie.’
‘Het maakt dat je gegrond kunt blijven’, zegt Yasmina. Ze kijkt haar moeder aan. ‘We krijgen hier terug energie hé ma.’

Amour!

Een van de vrijwilligsters legt haar handen op Yasmina’s schouders. Een prachtige groene bloem contrasteert schitterend op haar donkere huid. Mediatrice, heet ze. Prachtige naam, vinden we allemaal. Bemiddelaarster. Mediatrice draagt haar naam met een brede glimlach.

Mediactrice

We verwonderen ons over hoe namen zo opvallend mooi bij mensen kunnen passen. ‘Er is ook een vrouw mee die Hati heet, en haar man noemt Flamur.’, zegt iemand. ‘Flamour, amour’, mijmeren we. Dat is zo mooi. Dat is liefde. We lachen.

Fotografie: Robert Boons

Anna Missinne

In gesprek met

Stapke in de wereld werkt vanuit en voor mensen uit Herent en omgeving. De vereniging is aangesloten bij Welzijnsschakels en door Toerisme Vlaanderen erkend als sociaal toeristische vereniging.

Het verhaal van Stapke in de wereld is opmerkelijk. Het is een initiatief van gewone mensen die geloven in de emanciperende kracht van vakantie. Amper een jaar nadat de vzw werd opgericht, slagen de initiatiefnemers erin in één jaar zeven vakanties te organiseren voor mensen die dapper rondkomen met een te klein budget: een kinderkamp, een meidenkamp, een fietskamp voor tieners, een moeder-kindvakantie, een vader-kindvakantie en twee gezinsvakanties.

De vrijwilligers van Stapke in de Wereld bezoeken elk gezin persoonlijk en knopen hartelijke relaties aan. Anna Missinne (foto): ‘Als je wil kunnen geven op basis van gelijkwaardigheid, dan moet je vrienden worden met mensen. Dat is een hele omweg, maar wat een voorrecht is het toch om het verhaal van mensen te mogen beluisteren.’ 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 29 mei 2017 in de categorie Groepsvakantie.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Peace Village ontvangt internationale Innovatie Award

In gesprek met Matti Vandemaele | 30 september 2016

Peace Village in Mesen is een verblijf voor groepsvakanties. In de streek die tijdens de Groote Oorlog zwaar te lijden had, combineert het Vredesdorp vakantie met vredesopvoeding. Die originele en maatschappelijk waardevolle benadering krijgt nu opvallende waardering vanuit het internationale netwerk van toerisme- en vrijetijdsprofessionals. De World Leisure Organization bekroont Peace Village met de International Innovation Award. De jury noemde Peace Village een ‘highly commended project.’

Marianne Schapmans, directeur van Steunpunt Vakantieparticipatie Toerisme Vlaanderen, bracht de award mee van de World Leisure Conference 2016 in Durban (Zuid-Afrika) en overhandigt die namens de World Leisure Organization aan Peace Village. Matti Vandemaele, coördinator van Peace Village reageert opgetogen. ‘Natuurlijk zijn we blij. We ervaren dit als een internationale erkenning voor de manier waarop wij toerisme koppelen aan het landschap en de geschiedenis van de Westhoek. Herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog zijn hier overal. In onze programma’s voor jongerengroepen en scholen leggen wij voortdurend die linken op een manier die bij de jongeren een diepe indruk nalaat.’

Volop aanknopingspunten voor vredesopvoeding

Peace Village biedt elke groep een programma dat aansluit bij de interesses van hun gasten. Vredesopvoeding staat daarin centraal. In de Westhoek liggen aanknopingspunten voor het oprapen. ‘Samen met onze gasten proberen we door de historische feiten heen te kijken en er de relevantie voor vandaag in te ontdekken’, zegt Matti.

"Zelfs al slagen we er maar in om één seconde van reflectie bij de jongeren op te roepen, dan nog is ons opzet gelukt." - Matti Vandemaele

Matti concretiseert: ‘Voor een groep jongeren uit het kunstonderwijs bijvoorbeeld, vertrekken we vanuit hun voorliefde voor vormgeving, en leggen dan linken naar de gebeurtenissen van honderd jaar geleden. Veertienjarige scholieren kunnen een graf van een leeftijdsgenoot uit de eerste wereldoorlog bezoeken. Engelse jongeren trekken naar een plek waar land- of stadsgenoten honderd jaar geleden slachtoffer werden van de oorlog. Jongeren spelen voetbal, net als de soldaten deden tijdens de kerstbestanden. Wanneer er een herbegraving plaatsvindt op een militaire begraafplaats, maken we het mogelijk dat onze gasten daarvan getuige kunnen zijn. Als je als jongere zoiets kunt meemaken, laat dat een diepe indruk na.’

Vredesopvoeding in een streek die vandaag de Groote Oorlog nog altijd uitademt
Vredesopvoeding in de streek die tijdens de Groote Oorlog een groot slagveld was.

 

Toerisme brengt mensen bij elkaar

‘Peace Village maakt een bijzondere mix waar’, zegt Marianne Schapmans. ‘Dat ze internationale erkenning krijgen voor de manier waarop ze vredesopvoeding koppelen aan hun jeugdverblijf, vind ik bijzonder tof. Een aanmoediging ook, want het getuigt absoluut van durf om een maatschappelijk thema als tolerantie tot de kern van je identiteit te maken. Secretaris-generaal van de World Tourism Organization UNWTO Taleb Rifai had het er in een tweet onlangs over. Hij zei: We worden geconfronteerd met een gebrek aan tolerantie. Toerisme brengt mensen bij elkaar. Het opent onze geest en ons hart. Peace Village maakt die oproep wel bijzonder concreet. Chapeau.’

"Het getuigt van moed om een thema als tolerantie tot de kern van je identiteit als vakantieorganisatie te maken." - Marianne Schapmans

Aanmoediging

‘Deze internationale erkenning is een aanmoediging van formaat’, zegt Matti. ‘Het motiveert onze ploeg om op deze weg verder te gaan. Tegelijk draag ik de award graag op aan de fantastische gidsen waarmee wij mogen samenwerken en aan alle spelers op het terrein die werk als het onze mee mogelijk maken.’

NOPIC

In gesprek met

Matti Vandemaele van Hostel Peace Village wil toerisme en educatie rond de Eerste Wereldoorlog met elkaar verbinden. Hij bouwt aan samenwerkingsverbanden .

Dit verhaal werd gepubliceerd op 30 september 2016 in de categorie Groepsvakantie.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Experiment: groepsvakantie voor psychisch kwetsbare mensen

In gesprek met Dorien Dierckx en Jolien Legrand | 21 juni 2016

In zorgregio Antwerpen loopt een vakantie-experiment voor mensen met een psychische kwetsbaarheid. Voorlopig nog voorzichtig zoekend en op kleine schaal. Het vraagstuk is relatief nieuw en gevolg van recente ontwikkelingen in de psychiatrische zorg: minder bedden in ziekenhuizen, meer zorg middenin de maatschappij. En omdat het allemaal zo nieuw is, moet de samenleving zich daar nog op organiseren, zo blijkt. Ook op vlak van vrijetijdsbeleving en vakantie. Al is het aanbod aan drempelverlagende vakanties voor de meest diverse doelgroepen al goed uitgebouwd, toch lijkt een extra brug naar deze mensen nodig.

We praten erover met Dorien Dierckx en Jolien Legrand. Zij zijn ‘vrijetijdstrajectbegeleider’ voor mensen met een psychische kwetsbaarheid.

Jullie opdracht is ‘vrijetijdsbegeleiding voor mensen met een psychische kwetsbaarheid.’ Waarom is dat nodig?

‘Mensen die na een periode van psychische ziekte uit een ziekenhuis of instelling weer in de samenleving komen, verloren vaak hun werk en sociale relaties. Dat weer opbouwen, op een moment dat je je nog kwetsbaar voelt, is lastig. Wij zoeken dan naar activiteiten die ze graag willen doen, zodat ze mensen kunnen leren kennen en dingen doen die ze fijn vinden.

In de zomer liggen veel van die activiteiten stil. Cursussen, tekenschool of het ontmoetingshuis zijn gesloten. En dan – meestal pas op dat moment - ontstaat de vraag naar vakantie. Ze willen er dan ook even tussenuit, even weg zijn uit hun dagelijkse milieu. Het blijkt in praktijk niet simpel om de juiste vakantieformule te vinden. Ofwel zijn de mensen te laat om in te schrijven, is het aanbod te duur, ofwel klopt de setting of de samenstelling van de vakantiegroep niet voor hen.’

Leg eens uit...

‘Vaak vinden mensen met een psychisch kwetsbaarheid het moeilijk om lang vooraf een vakantie te plannen. In de winter al nadenken over wat ze in de zomer willen doen is lastig, omdat ze maanden van tevoren niet kunnen inschatten hoe ze zich dan zullen voelen.

Bovendien zijn vele psychisch kwetsbare mensen eenzaam. Hun netwerk is meestal flink gekrompen en daardoor hebben ze niemand met wie ze op reis kunnen. In groep reizen lost dat op, maar het aanbod past nog niet goed. Ze kunnen mee met vakanties van het ziekenfonds, maar voelen zich niet aangetrokken om deel te zijn van een groep mensen met een mentale of fysieke beperking. Er is wel een mooi aanbod aan buitenlandse groepsvakanties, maar die zijn vaak duurder dan ze zich met hun ziekte-uitkering kunnen permitteren.

"Nogal wat psychisch kwetsbare mensen zijn eenzaam. In groep reizen lost dat op, maar het aanbod past nog niet helemaal.'

Vroeger organiseerden gespecialiseerde instellingen zelf reizen, maar sinds de beleidskeuze om psychisch kwetsbare mensen minder achter gespecialiseerde muren en meer in de samenleving zorg te bieden, is ook de aandacht en budget voor vakantie gekrompen. We zitten nog in die overgangssituatie, de maatschappij is er nog niet helemaal op georganiseerd. Het heeft allemaal wat tijd nodig.’

Begrijpelijk, maar je zult maar tussen twee stoelen vallen natuurlijk. Jullie broeden op oplossingen?

‘Ja, botsend op wat allemaal niet kon, wilden we bekijken of we iets in beweging konden krijgen. Niet op ons eentje, maar samen met bijvoorbeeld ziekenfondsen. In onze contacten daarover zien veel goede wil, en ook onzekerheid. Dat is logisch, want de psychiatrie is altijd een vrij gesloten wereld geweest. Vakantie-organisatoren moeten die wereld nu eerst een beetje leren kennen. Uiterlijk zie je niets aan de mensen, de kwetsbaarheid zit vanbinnen. Omgaan met iemand die herstelt van een depressie is anders dan met iemand die zich in een rolstoel verplaatst. We merken dat organisaties en vrijwilligers daarover nog met veel vragen worstelen.’

Wat is jullie boodschap voor organisatoren en vrijwilligers die dat willen oppakken?

‘Ten eerste: bied duidelijkheid. Mensen hebben er behoefte aan te weten wat ze gaan doen, hoeveel tijd ze zelf kunnen invullen, wie er meegaat, wat het precies gaat kosten. Ten tweede: mensen moeten zich kunnen terugtrekken als het hen wat teveel wordt. Dat is voor begeleiders soms moeilijk te begrijpen, en net dat begrip is een grote geruststelling voor onze mensen. Ten derde: goed doseren van prikkels. Teveel prikkels is niet goed, maar teveel structuur neigt naar betutteling en dat is niet nodig. En ten vierde: omwille van medicatie voelen veel mensen zich niet fit genoeg om zich in actie te storten. Actieve vakanties zijn bij onze mensen niet zo populair.’

Zit de eerste aangepaste vakantie voor mensen met een psychische kwetsbaarheid eraan te komen?

‘Met twee ziekenfondsen onderzochten we of we een proefvakantie konden opzetten. Eén ervan, het VFG, gaat ermee door. Zij organiseren en begeleiden de vakantie. Wij leggen de brug tussen hen en onze mensen. Voorbereidend aan de vakantie geven wij vorming aan de vrijwilligers die mee op vakantie gaan: om hen inzichten en tips mee te geven.

Drie dagen vakantie ‘Rust aan de Kust’ gaan in augustus door in Oostduinkerke. De nadruk zal liggen op ontspanning. Om de mensen de kans te geven elkaar te leren kennen, gaat de groep vooraf al een dag samen op uitstap naar Lokeren. ’t Is een experiment. Na de vakantie zien we hoe we ermee verder kunnen.’

Hoe willen jullie het graag zien evolueren?

‘In eerste plaats: dat het een heerlijke vakantie wordt voor de mensen. En dat die ervaring een aanmoediging mag zijn voor VFG om iets als een draaiboekje te maken voor toekomstige vakanties. Dat het geleidelijk kan groeien en dat er meer aandacht komt voor deze doelgroep. Dat hoeft zeker niet allemaal via exclusief op hen gerichte vakanties, maar het is alvast een aanzet.

Vraag is: welke vakantieorganisaties willen zich hier in de toekomst voor gaan inzetten? Hoeveel ondersteuning hebben ze daarbij nodig? Hoe kunnen we dat betaalbaar houden voor de mensen en de organisatoren? Daar willen we dit najaar samen rustig bij stilstaan.

"Als er vakantieorganisaties zijn die een aanbod voor psychisch kwetsbare mensen willen ontwikkelen, mogen ze zich melden. Wij denken graag mee!"

Want ook voor mensen met een psychische kwetsbaarheid is vakantie geen luxe. Ze krijgen op vakantie kansen om tussen gewone mensen te zijn, gewone dingen te doen en hun gevoel van zelfwaarde weer op te bouwen.’

Dorien Dierckx en Jolien Legrand

In gesprek met

Dorien Dierckx en Jolien Legrand zijn beide vrijetijdstrajectbegeleider voor mensen met een psychische kwetsbaarheid. Ze zijn respectievelijk verbonden aan begeleidingsdiensten De Vliering (Boechout) en De Link (Mortsel) en werken vanuit het buurtwerk Posthof in Berchem en Het Pleintje in Deurne-Zuid.

‘We zijn dus allebei deels ook buurtwerker, en combineren dat met extra aandacht voor mensen met een psychische kwetsbaarheid. En dat is goed zo, want we willen geen aparte categoriale werking opzetten. We willen mensen in hun eigen buurt helpen een sociaal netwerk op te bouwen.’

In samenwerking met VFG, en met de steun van Vakantieparticipatie, werken ze aan een proefvakantie voor mensen met een psychische kwetsbaarheid.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 21 juni 2016 in de categorie Groepsvakantie.

Neergepend door

Lisa Coppin, nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Pagina's

Copyright © 2019 Steunpunt vakantieparticipatie | Disclaimer | Privacy |