Overslaan en naar de inhoud gaan

Daguitstap

Tijd brengt verwondering

In gesprek met Carine en Patrick | 20 mei 2020

Toen half maart de coronamaatregelen duidelijk werden, meer en meer organisaties de deuren sloten, vakanties werden afgelast, vrijwilligerswerk stilviel en mensen in hun kot moesten blijven, dacht ik onmiddellijk aan Carine en Patrick. Zij zijn enthousiaste vrijwilligers die er steeds zijn voor anderen. Ze genieten van op stap gaan en verkennen – mede dankzij Iedereen Verdient Vakantie – ons land. Ze zijn veel onderweg en worden steeds vergezeld door hun huisknuffels. Hoe zou het met hen zijn? Op welke manier is hun leven veranderd? Hoe gaan zij hier mee om? Waren ze niet net gestart met dorpeltrekking? Hoog tijd om hen te bellen.  Ik bel met Carine, Patrick zit vlakbij en vult aan waar nodig. Ik luister naar hun verhaal over lege agenda’s, thuis gezet zijn, missen van vrienden, wandelen en verwondering.

Carine en Patrick met knuffels

Ik val meteen met de deur in huis en vraag Carine hoe ze merkten dat corona verandering bracht en waar ze op dat moment waren. Carine: ‘Wij waren thuis. Er werd veel geschrapt in onze planning. Die werd leger en leger en plots hadden we alleen nog een lege agenda. Het is raar om niets meer te doen, niemand meer te mogen zien.’

Bewegingscoach zette hen aan het wandelen

Vlak voor de crisis ging het koppel op aanraden van hun huisarts naar een bewegingscoach. In augustus 2021 zouden ze graag gaan wandelen in de  Oostenrijkse bergen. Om zich fysiek voor te bereiden stelde de coach samen met hen een plan op. Het was de bedoeling om 3 keer per week 5 km te gaan wandelen. ‘We waren gelukkig al  gestart met wandelen. Voor de maatregelen was het niet simpel om dit in te plannen in onze drukke agenda. Nu gaat dat vanzelf. Er komt immers niets anders dat onze aandacht vraagt.’ Samen wandelen zorgt ervoor dat ze zich minder opgesloten voelen, het geeft terug moed en krikt hen op.

Elfenbankjes

Dorpeltrekking

Omdat ze niet ver uit de buurt van hun woonplaats mogen, gaan ze op dorpeltrekking en kijken in hun eigen streek rond. Sint-Niklaas is een groot gebied waardoor ze niet altijd in hun onmiddellijke buurt wandelen. Soms fietsen ze naar een volgend gehucht of nabijgelegen dorp en verkennen ze daar de buurt. Niet alleen de uitgestrekte natuur trekt hun aandacht maar ook een mooi kapelletje, een speciale brievenbus, een bloeiende kerselaar, rustende paarden, elfenbankjes, een houtstapel… Deze tijd geeft tijd om naar de natuur te kijken, tijd om verwonderd te zijn.

“Wij hebben geluk dat we dankzij de bewegingscoach reeds wandelden , moesten we dat niet gehad hebben dan was ons verhaal heel anders geweest.”

Carine & Patrick

Tijdens het wandelen respecteren ze de social distance. ‘Om de zoveel tijd posten we foto’s van onze wandelingen op Facebook. Als het ergens te druk is om te wandelen geven we tips voor rustigere momenten.’

Wandelen ondersteunt hen in deze rare periode maar ook interesse op afstand doet deugd. Carine: ‘Ik kreeg telefoon van ontmoetingshuis ZigZag om eens te horen hoe wij dit ervaren. De psycholoog van Patrick belde om te vragen hoe het ging. We kunnen niet meer naar onze bewegingscoach maar hij volgt ons telefonisch op. Leuk dat de mensen ons bellen en met ons inzitten.’

brievenbus

Vrienden missen en bezorgd zijn om familie

Carine mist het om onder de mensen te zijn. ‘Ik chat wel en telefoneer maar dat is niet hetzelfde. Ik besef dat ik de vrienden al lang niet gezien heb maar dat dit ook nog lang kan duren. Dat maakt me  soms triest. De vrienden komen af en toe samen via Facetime maar dat is voor mij te druk.’ Patrick leeft voor zijn muziek. Zeg een lied en hij kent de uitvoerder en het jaartal. Een idee nodig voor een passende song? Vraag het aan Patrick. Doordat het Ontmoetingshuis ZigZag gesloten is kan hij niet meer draaien op fuiven. Hij mist dit. Via Facebook post hij dagelijks wel zijn favoriete platen maar het vervangt niet het dj’en en fuiven. Hij mist de vrienden en de interactie met hen. Carine: ‘Door de coronamaatregelen werden onze echte sociale contacten geschrapt. Onze agenda werd gedeletet. We werden thuis gezet.’

Carine en Patrick waren wel bezorgd voor mama. Ze is immers nog niet zolang weduwe. Gelukkig kunnen ze – vanop afstand – nog zorgen voor haar. Eén keer per week doen ze haar boodschappen. Ze zijn angstig om zelf ziek te zijn en andere mensen onbewust te besmetten. Maar ze zijn extra voorzichtig.

kapelletje

Mag de solidariteit blijven alsjeblief?

In deze tijd waarin onze vrijheid beperkt is en we niet kunnen doen wat we willen tonen velen onder ons dat ze flexibel zijn. Carine verwoordt het als gedwongen flexibel zijn. Het is mooi te zien dat mensen elkaar nu helpen. Ze hoopt dat dit ook na corona blijft. ‘Patrick en ik hopen dat we na deze tijd onze sociale contacten kunnen hernemen, dat we meer bij elkaar kunnen zijn. We willen ook blijven wandelen maar we beseffen dat we onze agenda zullen moeten bewaken zodat er voldoende evenwicht is. We genieten van de rust en we willen dat blijven doen.’

Carine: ‘We ervaren nu dat vrijheid belangrijk is maar niet zo vanzelfsprekend. Op momenten als deze zien we veel solidariteit. We hopen, verlangen dat de maatschappij na corona de samenhorigheid behoudt en mekaar zal blijven helpen.’

Tenslotte vraag ik aan Patrick of hij muziek heeft die past bij deze periode. Patrick: ‘het liedje Altijd van Gert Verhulst, Jan Smit & James Cooke. Het is een ode aan de vriendschap. Vriendschap, die belangrijk is en die je nu mist...’

Foto's van Carine en Patrick, het moois dat ze onderweg op dorpeltrekking ontdekten.
Luister naar 'Altijd' van Gert, Jan en James.
Carine en Patrick

In gesprek met

Carine Pijkels (43) heeft autisme. Patrick Van Bogaert (60) is een groot muziekliefhebber. Geef hem een lied en hij kent de uitvoerder, het jaartal en nog een heleboel wist-je-datjes. Hij leeft zich uit als deejay en geniet ervan om mensen blij te maken met zijn muziek. Carine en Patrick zijn gehuwd. Ze wonen in Sint-Niklaas. Het zijn “globetrotters in eigen land”. Ze gaan vaak op daguitstap. Ze genieten van musea en cultuurvoorstellingen. Regelmatig gaan ze op zoek naar mooie, eerder onbekende plaatsen in eigen land. Daarnaast zijn het vrijwilligers in hart en nieren. Als je ze niet thuis vindt en ze zijn toch in hun eigen stad hoor je best eens bij Ontmoetingshuis ZigZag of het Psychiatrisch Verzorgingstehuis Casa Neri. Vind je ze daar niet dan helpen ze waarschijnlijk als begeleider bij een activiteit van Parentee-Psylos (G-sport).

Wandelen werd mogelijk gemaakt door Bram Van de Velde, Bewegingscoach van Bewegen op Verwijzing

Dit verhaal werd gepubliceerd op 20 mei 2020 in de categorie Daguitstap.

Hilde Gyselinck

Neergepend door

Hilde Gyselinck leerde via ‘Digital Story’ Iedereen Verdient Vakantie kennen. Nadien leende ze haar ‘oor’ voor het ‘Grootschalig Luisteronderzoek’. Hilde wordt geraakt door verhalen van anderen, voelt zich erdoor verbonden en geniet ervan als het vertellen iets teweeg brengt bij de ander. In deze coronatijd is ze op pad als virtuele verhalenwever.

Een daguitstap naar Planckendael...

In gesprek met Nathalie Van Walleghem | 31 januari 2020

...en dan ‘s avonds.

De kinderen stappen lachend en joelend terug op de bus. Ze zijn vuil van het ravotten en ze vertellen verhalen, honderduit.
Ineens begint er iemand te zingen en even later zingt iedereen mee.
Nog later wordt het stil op de bus en als we uiteindelijk onze stad terug binnenrijden, zijn alle kleine daguitstappers diep in dromenland verzonken.
Sommige kinderen liggen te slapen op de schoot van mama, andere leunen met open mondjes tegen het raam van de bus aan.
Allemaal zijn we moe van het avontuur, maar wat een dag.

Wat een dag!

 

Dit beeld bleef plakken op het netvlies van Nathalie Van Walleghem na een daguitstap.

Nathalie Van Walleghem

In gesprek met

Nathalie Van Walleghem is vrijwilliger bij A'kzie vzw, een organisatie in Kortrijk waar armen het woord nemen. In de zomerperiode organiseert A‘kzie drie kleine activiteiten en één grote daguitstap. Er wordt telkens reikhalzend naar uitgekeken door heel wat gezinnen. Vorige zomer ging de daguitstap naar Planckendael. Nathalie en haar zoontje waren erbij.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 31 januari 2020 in de categorie Daguitstap.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Beeldverhaal: met het team op dorpeltrekking in Brussel

In gesprek met team Iedereen Verdient Vakantie | 21 januari 2020

Tijdens het laatste Forum Iedereen Verdient Vakantie lanceerde het team de uitdaging om met heel Vlaanderen tientallen bijzondere vakantie-expedities op te zetten en zo elk bijzonder hoekje van Vlaanderen te verkennen. ‘Wij sporen iedereen aan om eropuit te trekken. Laat ons zelf dan ook eens op pad gaan’ hoor ik mijn collega Jeroen zeggen. Zo gezegd, zo gedaan! Het team Iedereen Verdient Vakantie vertrekt ook op dorpeltrekking, vanaf de dorpel van onze gezamenlijke werkplaats aan de Brusselse Grasmarkt.

Post-it Brighton
 

Het is een mooie winteravond. De deur valt achter ons toe. We vertrekken zonder plan, zonder bestemming doorheen hartje Brussel.

‘Waar trekken we heen? Welke richting gaan we uit?’ vraagt Eva. ‘Eender waar’, zegt de padvinder onder ons die de leiding neemt.

We schrijven allemaal onze favoriete bestemming op, het lijkt wel een tv-programma, een bestemming die aantrekkelijk én onbereikbaar is. 

Een onschuldige hand trekt één van de bestemmingen, Brighton (UK). Die bepaalt in welke windrichting onze stappen leiden.

 

Zo bekend, en toch nooit gezien

Doelloos wandelen en je zintuigen de vrije loop laten, doet ontdekken. ‘Dat had ik nog nooit eerder gezien!’ hoor ik mezelf zeggen. Dat geldt niet alleen voor mij blijkt zo, want iemand anders bekent: ‘Ik ken Brussel eigenlijk helemaal niet, enkel de weg naar het werk en de buurten errond’. De weg naar je werk wandel je elke dag. Af en toe wandel je wat rond in de buurt, maar steeds met een doel voor ogen. De sluier van de routine en verplichtingen maakt vanavond plaats voor verwondering.

De weg naar het werk
De weg naar je werk wandel je elke dag....

 

Het loslaten van die schaduw van het alledaagse is een beetje zoals een geschenk uitpakken. Je gaat op in de opwinding van het moment en bewondert de prachtige verpakking. Bij het openscheuren van elk hoekje, plakkertje of stukje papier onthult zich een nieuwe verrassing. Een nieuw tipje van de sluier dat zich toont, wachtend om ontdekt te worden. De verwondering en de nieuwsgierigheid maken zich even meester van je gedachten en je kijkt door andere ogen. De ervaring op zich loont al de moeite en maakt het krijgen van een geschenk nog leuker.

Geschenk
... de schaduw van het alledaagse loslaten is als het uitpakken van een geschenk.

 

Verrassende ontdekkingen

Welke verrassingen bracht dit geschenk mij, buiten het gepopel om te vertrekken en de nieuwsgierigheid naar verborgen Brusselse schatten? Ik vertel het je graag, met beeld en woord.

Café in miniatuur
Verrast worden door kleine dingen. In dit geval erg letterlijk, een miniatuur van een café. Prachtig in elkaar geknutseld en een ware deugd voor wie zijn verbeelding graag de vrije loop laat. En kijk, achteraan op het bord staat: ‘Alleman is welkom’!

 

Muurschildering
Een herinnering aan samenhorigheid, strijdlust en stoutmoedigheid. We staan er niet alleen voor. We hebben elkaar en nog zoveel anderen die strijdlustig zijn. Wereldvrede, voor minder doen we het niet! De moed hebben om er iets aan te doen, er zijn er zovelen in ons netwerk die dit in hun hart dragen. 

 

Tekst op cafémuur
“Niets is zo vreemd voor mij dan mezelf”. Eentje om mee naar huis te nemen en dieper over na te denken… .

 

Dit moeten we gewoon vaker doen

Het was een leuke avond. Ik leerde Brussel beter kennen, en – het mooist van al – ook mijn collega’s. Ik keek verder dan de dagelijkse uitzichten van gevels en kasseien die al vast liggen in mijn geheugen. Ik ontdekte kleine verrassingen, grote verwondering en diepe gedachtenroerselen.

 
 

“Eigenlijk is het zonde dat we hier zo veel zijn en zo weinig de buurt ontdekken waar we elke dag zoveel tijd doorbrengen’, klinkt het op het einde van de avond.

‘Dit moeten we vaker doen!’

 

Foto's en illustraties: Anneleen Adriaenssens

Iedereen Verdient Vakantie

In gesprek met

Het team Iedereen Verdient Vakantie (Toerisme Vlaanderen) maakt samen met al zijn partners mee vakantie mogelijk voor mensen die minder vanzelfsprekend vakantiekansen ervaren. Ze ondersteunen partners, creëren ontmoetingen en boeken vakanties en daguitstappen voor mensen met een beperkt budget.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 21 januari 2020 in de categorie Daguitstap.

Anneleen Adriaenssens

Neergepend door

Anneleen Adriaenssens is netwerkverbinder bij Iedereen Verdient Vakantie. Zij ondersteunt toeristische ondernemers en sociale organisaties die samen vakantiedrempels willen verlagen voor mensen die sociale uitsluiting ervaren. Anneleen is ook storyweaver voor Connect Your Story en Verbind Je Verhaal

Die lage drempel vinden we erg belangrijk

In gesprek met Pieter Jonckers, Train World | 8 maart 2019

Drie jaar geleden opende Train World fier de deuren. Eind vorig jaar stapte het museum mee in het aanbod van Iedereen Verdient Vakantie en geeft het mensen in armoede of met een beperking de kans om op bezoek te komen. Nu al droomt directeur Pieter Jonckers ervan om extra avonturen toe te voegen voor mensen met een beperkt budget. ‘Samen met Iedereen Verdient Vakantie onderzoeken we graag verder wat we mogelijk kunnen maken’, zegt de directeur.

‘Wist je dat je in Frankrijk alleen treinwagons mag betreden als je werkt voor het spoor?’ Pieter Jonckers spreekt met fonkelende ogen. ‘Weet je wat een verschil dat is met Train World? Hier staan alleen authentieke objecten en zo goed als alles mag je als bezoeker aanraken en betreden.’ De oudste stoomtrein van het Europese continent pronkt in Hal 1. Op de hele wereld zijn er maar vier ouder dan dit pronkstuk. Een pak van de wagons mag je binnen klimmen om een kijkje te nemen. Ook mensen in een rolstoel kunnen vanop de perrons de wagons bewonderen. Via een aangepaste lift krijgen ze de kans plaats te nemen in authentieke wagons.

Een groots ‘kleintje’

In aantal vierkante meters oppervlakte speelt het museum mee met de kleintjes. Maar als je kijkt naar het aantal bezoekers, geeft het bijna iedereen in het netwerk van treinmusea het nakijken. Pieter: ‘Dit museum ademt de geschiedenis van de spoorwegen. In 1880 was België de tweede economische super power in de wereld dankzij ons spoornetwerk. Wij, als klein landje! De geschiedenis van de spoorwegen barst van verhalen - van de kleine man tot de slimme ingenieur. Die beleef je hier.’

Laagdrempeligheid serieus nemen

Pieter: ‘Het thema ‘spoorwegen’ klinkt niet sexy. Toch trokken we sinds de opening volk aan en niet alleen de spoorfanaten. Omdat zoveel mensen de weg naar Train World vonden, stonden we er niet bij stil om het aanbod ook extra toegankelijk te maken voor mensen met een beperkt budget. Dat willen we nu rechtzetten, laagdrempeligheid is te belangrijk om links te laten liggen.

"Ooit stonden we er niet zo bij stil. Nu zeggen we: een lage drempel is te belangrijk om links te laten liggen." - Pieter Jonckers

Train World besliste daarom mee te doen met Iedereen Verdient Vakantie. Het hele team steunt dat besluit voluit, zegt Pieter. Dat is heel bijzonder, want verder hanteert het treinmuseum weinig andere kortingsformules. Pieter: ‘Elke euro wordt opnieuw geïnvesteerd in het museum. Zo blijven we geloofwaardig.’

Binnenkort nog meer...

Bij Train World denken ze intussen verder rond initiatieven die ze samen met Iedereen Verdient Vakantie kunnen nemen. Voor mensen met een beperkt inkomen wil het museum binnenkort bijvoorbeeld een treinritje met de stoomtrein aanbieden. Elk eerste weekend van de maand zal de trein zich in gang trekken en een acht maken vanuit Schaarbeek via Mechelen naar Antwerpen, richting Tubeke en terug.

"Hier mag je de wagons inklimmen. Rolstoelgebruikers kunnen via een lift in de authentieke wagons plaatsnemen."

Daarnaast speelt het museum met het idee om op vaste tijdstippen gidsbeurten aan te bieden, ofwel om verhalenvertellers op strategische plekken in het museum te zetten. Samen met de mensen van Iedereen Verdient Vakantie wil Pieter onderzoeken welke van deze ideeën het meest aantrekkelijk zijn voor hun daguitstappers.

 

Header | Afbeelding: Jingoba on Pixabay

 

Pieter Jonckers

In gesprek met

Pieter Jonckers is directeur van Train World. Voorheen beheerde Pieter Jonckers de wereldwijde marketingafdeling van Visit Flanders. Daarvoor bekleedde hij voor Toerisme Vlaanderen regionale marketingfuncties in de Europese divisie, China, India en Rusland. Eerder was hij expert op het gebied van nationaal toerisme voor de Europese Commissie. Hij begon zijn carrière als directeur van de dienst toerisme van Maaseik. Piet Jonckers heeft een BA in Oude Geschiedenis en een MA in Archeologie. Hij was ook visiting professor aan de Katholieke Universiteit van Leuven en het Erasmus College in Brussel.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 8 maart 2019 in de categorie Daguitstap.

Roos Lowette

Neergepend door

Roos werkt deeltijds bij Jint vzw. Ze geeft er jongeren de kans om naar het buitenland te trekken.  Daarnaast schrijft ze verhalen over wat reizen met een mens doet. 

Spannend voor kids, nostalgie voor oma en opa

In gesprek met Yvonne en Rukiye, Atomium | 1 maart 2019

Sneeuw zet witte hoedjes op elk van de negen bollen van het Atomium. Toeristen poseren in dikke kleren voor selfies. In de voet van een van de steunpilaren en heel onopvallend ligt een kantoortje dat alle zon van die ochtend vangt. Hier zetelt de vzw Atomium waar een stuk of veertig mensen werken. Van hieruit wordt de dagelijkse werking van het Atomium gecoördineerd. Reservaties, events, vragen over beeldrechten, visibiliteit op beurzen passeren allemaal langs hier. Yvonne Boodts, woordvoerster van de vzw, en Rukiye Yildiz, verantwoordelijke voor de reservaties vertellen me over hun prille samenwerking met Iedereen Verdient Vakantie. 

Dat iedereen recht heeft op cultuur en familie-uitstapjes, die overtuiging lag aan de basis om tot het netwerk toe te treden. Yvonne: ‘Omdat we met het Atomium de kaart van families willen trekken, kozen we om een korting aan te bieden via Iedereen Verdient Vakantie. We zijn een kleine vzw die moet overleven, we kunnen niet rekenen op subsidies, dus voor sommige initiatieven is het helaas onmogelijk om een speciaal tarief te bieden. Maar voor Iedereen Verdient Vakantie, dat extra inzet op families, maken we dus graag een uitzondering.’

"Iedereen heeft recht op cultuur en uitstapjes met de familie. Daarom engageren wij ons in het netwerk Iedereen Verdient Vakantie."

Grote fans

Wist je dat alle, werkelijk alle, nationaliteiten jaarlijks voet zetten in het Atomium? Vooral kinderen zijn fan van de bollen - door de architectuur, de lange roltrappen, het gevoel van in een doolhof te dwalen, de hoge lift. Maar ook voor de oudere generaties is het een nostalgische reis terug in naoorlogse tijd waarin techniek en architectuur optimisme voor de toekomst brachten. Wanneer (over)grootouders hun kleinkinderen meenemen voor een bezoek aan het Atomium halen beide generaties hun hart op.

Vijf bollen en het ADAM - Brussels Design Museum

De kleine organisatie met het grote monument biedt – via Iedereen Verdient Vakantie - een stevige korting voor mensen met een beperkt budget. Met het ticket aan halve prijs struin je rond in vijf bollen: eentje met een permanente tentoonstelling over de geschiedenis van het gebouw die je meeneemt naar de sfeer van de wereldtentoonstelling. De tweede en derde bol, die je bereikt met een roltrap van liefst 34 meter lang, tonen je de tijdelijke tentoonstellingen. Daarna gaat het via de Kinderbol weer naar beneden. Met de lift zoef je in een paar seconden 92 meter de hoogte in. In de bovenste bol krijg je een panoramisch zicht getrakteerd. Wat is Brussel groot en klein tegelijk! Nadat je weer voet op vaste grond zette, kun je met je ticket ook even binnenspringen in het ADAM - Brussels Design Museum. Dat ligt even verder op de Heizel.

Kom maar af. Je bent welkom.

In oktober 2018 trad het Atomium toe tot het netwerk van Iedereen Verdient Vakantie. In die enkele maanden die het jaar toen nog restte, boekten een twintigtal mensen al een bezoekje via het netwerk, vertelt Rukiye. Een goed begin. Dit jaar hopen ze veel meer mensen te verwelkomen. En het Atomium-team staat open om te leren van bezoekers. Rukiye: ‘Wie geweest is: laat gerust van je horen, we zijn benieuwd wat je er van vond!’

Rukiye en Yvonne - Atomium

In gesprek met

Yvonne Boodts werkt sinds 2006 vol passie als woordvoerster voor het Atomium. 'Een fantastische werkomgeving met boeiende en veelzijdige uitdagingen', zegt ze. Rukiye Yildiz woont en werkt in Brussel. Ze zet zich dagelijks in om het Atomium op de kaart te zetten en het aanbod vernieuwend te houden.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 1 maart 2019 in de categorie Daguitstap.

Roos Lowette

Neergepend door

Roos werkt deeltijds bij Jint vzw. Ze geeft er jongeren de kans om naar het buitenland te trekken.  Daarnaast schrijft ze verhalen over wat reizen met een mens doet. 

Iedereen mag genieten van het MAS

In gesprek met Cathy Pelgrims, MAS | 5 februari 2019

De deuren van het MAS staan open voor elke bezoeker. Zelfs wie geen ticket koopt, mag op ontdekking in het statige gebouw. Dankzij tal van initiatieven, waaronder Iedereen Verdient Vakantie, stromen mensen van alle slag het museum binnen. En die zijn allemaal even welkom.

Door het witte wolkje dat ik elke seconde uitadem op een koude maandagmorgen, tuur ik naar het dak van het MAS. Naast me dobberen het slaapschip Hannus en een pak andere boten in het Bonaparte- en Willemdok. Vandaag is het Antwerpse museum niet open voor het grote publiek, maar Cathy Pelgrims - verantwoordelijke publiekswerking - ontvangt me in de warme bureau’s van deze bijzondere plek aan de Schelde. Dat het MAS elk publiek welkom heet, is voor haar gewoon een vanzelfsprekendheid.

Iedereen is gewoon bezoeker

Cathy: 'Wij zijn een museum dat zich inspant voor elke bezoeker, of die nu van Antwerpen of verder komt. Antwerpenaren die recht hebben op verhoogde tegemoetkoming, bezoeken het museum gratis met hun A-kaart. Dankzij Iedereen Verdient Vakantie krijgen ook mensen die vanuit heel Vlaanderen de kans om het museum aan sterk verminderd tarief te bezoeken. We zijn blij dat we dat via Iedereen Verdient Vakantie kunnen aanbieden, een mooie aanvulling zeg maar. Jaarlijks vinden meer dan honderd mensen zo hun weg naar het MAS. Dat zijn zowel gezinnen als groepen via organisaties die werken met nieuwkomers. Ook rondleidingen kun je aanvragen, maar we zien dat dat nauwelijks gebeurt. Een aanrader nochtans.'

Budget mag geen drempel zijn

'Op een drukke dag komen hier 900 mensen over de vloer. De medewerkers achter de balie zien welk soort ticket mensen kopen, maar voor de rest is iedereen hier gewoon bezoeker. Mensen die via Iedereen Verdient Vakantie naar het museum komen, gaan op in het geheel. We vinden het belangrijk om daarin geen enkel onderscheid te maken. Trouwens: dat we dit aanbod hebben, is voor ons gewoon vanzelfsprekend. Dat geldt voor alle stedelijke musea in Antwerpen. Iedereen die wil komen, is op elk moment welkom. Iemands budget mag geen drempel zijn.'

Binnen zonder ticket

Wist je dat je een groot deel van het MAS ook gratis kunt bezoeken? Cathy: 'Van in onze boulevard bijvoorbeeld, een mooie ruimte achter golvend glas van 6 meter hoog, kun je het uitzicht op de stad en de haven bewonderen. Wie wil kan een dekentje vragen aan het onthaal, dat uitspreiden en picknicken met zijn eigen bokes. Je moét hier niks eten en drinken in het café als je daarin geen zin hebt. De liefhebbers van panorama’s krijgen op de tiende verdieping van het gebouw een prachtig zicht vanop het dakterras.

"Via Iedereen Verdient Vakantie vinden elk jaar meer dan honderd mensen hun weg naar het MAS. Dat zijn zowel gezinnen, groepen en organisaties die werken met nieuwkomers."

Hier kun je zo lang je wilt naar de Antwerpse skyline turen. Kinderen krijgen een gratis schatkaart met zoekopdrachten. De speurtocht doe je in de boulevard en het kijkdepot. Hier mag je lades opentrekken en tussen de rekken van het depot snuffelen. Wie een ticket voor het museum op zak heeft, kan ook verder speuren in de zalen zelf. Volwassenen die het voelen kriebelen, mogen hun kinderen altijd helpen. Maar de opdrachten zijn laagdrempelig genoeg zodat de kinderen alleen aan de slag kunnen.'

Verhalen over eten en feest

Is het MAS nu een maritiem museum? Of gaat het over de geschiedenis van de stad? Sommigen beweren dat het een etnografisch museum is. Cathy: 'De sterkte van het museum is dat het hier allemaal samenkomt en dat we verhalen vertellen per thema. De baseline van het museum: verhalen vertellen over de verbondenheid van de stad met de wereld dankzij de Schelde en de haven. Zo hebben we op de vierde verdieping een collectie met het thema ‘feest’. De overgangsfeesten staan hier in de picture: De Ommegang, de Reuzekes van Borgerhout, de Gay Pride, de ‘Dia de Los Muertos’, Chrisostomos... Er staat zelfs een Marokkaanse trouwtroon waarop je kunt gaan zitten voor een foto.

"Tijdens je bezoek hoef je niet veel te lezen als je daar geen zin in hebt. En als je wél interesse hebt, vind je heldere teksten zonder vakjargon."

Op de vijfde verdieping loopt nu ‘Antwerpen à la Carte’: hoe vormt voedsel een stad? Je ziet hoe voedsel de stad binnenkomt, verkocht en verwerkt wordt en hoe het afval zijn weg weer naar buiten vindt. Geurtjes, oude wc’s, filmpjes, een winkeltje voor kinderen: genoeg te doen hier. Deze verdieping blijkt heel populair bij NT2-groepen, ik vermoed omdat iedereen zich hierbij een goed beeld kan vormen. Tijdens je bezoek hoef je niet veel te lezen als je dat niet wilt. Wie toch geïnteresseerd is, krijgt heldere en bondige teksten zonder vakjargon.'

Cathy Pelgrims, MAS

In gesprek met

Cathy Pelgrims studeerde archeologie en museumbeleid. Ze stond aan de wieg van het MAS waar ze sinds 2006 hoofd publiekswerking is. Samen met haar team zet ze zich in om het museum leuk, leerrijk en toegankelijk te maken voor de 600.000 jaarlijkse bezoekers.

Het MAS is elke dag open, behalve maandag, van 10 tot 17u. Tip! Elke laatste woensdag van de maand mag je gratis binnen. Mensen met een beperkt budget kunnen via Iedereen Verdient Vakantie hun bezoek met korting boeken.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 5 februari 2019 in de categorie Daguitstap.

Roos Lowette

Neergepend door

Roos werkt deeltijds bij Jint vzw. Ze geeft er jongeren de kans om naar het buitenland te trekken.  Daarnaast schrijft ze verhalen over wat reizen met een mens doet. 

Jonge nieuwkomer gidst Tochten van Hoop

In gesprek met Abdul | 5 november 2018

Zestien was Abdul, toen hij zijn familie in Afghanistan verliet en naar België vluchtte. Nu, zeven jaar later begon hij aan zijn derde jaar geneeskunde. Abdul is bestuurslid bij de Brusselse interculturele KAJ DE MUG en gids bij Tochten van Hoop. Hij neemt groepen mee op stap langs Brusselse plekken en mensen. De jongeman hoopt zijn tochtgenoten op een ontspannen manier begrip over het leven, de moeilijkheden en de hoop van vluchtelingen in ons land bij te brengen. ‘Het leven wordt de moeite van het leven waard, wanneer je iets voor anderen kunt betekenen’, zegt hij. Het blijkt een levensmotto dat zijn keuzes en handelen richting geeft.

Ik ontmoet Abdul in Nieuwpoort, tijdens het jaarlijkse kamp van KAJ De MUG. De sfeer is gezellig levendig. Het is bezoekdag, en sympathisanten van de Brusselse jeugdvereniging komen aan om samen met de groep het offerfeest te vieren. Abdul geeft me te midden van die hartelijke ontmoetingen even zijn volle aandacht, want ik ben nieuwsgierig naar Tochten van Hoop en de bron van zijn engagement.

“Ik voel me geen Afghaan en geen Belg. Ik kan wel een brug zijn tussen levensbeschouwingen en culturen.” – Abdul 

Die bron wordt meteen duidelijk. ‘Een levensdoel is een waarde die het leven de moeite waard maakt’, zegt hij. ‘Voor mij betekent dat: van betekenis kunnen zijn voor andere mensen.’ Abdul wil een levende brug zijn tussen levensbeschouwingen en culturen. Zelf heeft hij de dubbele nationaliteit. ‘Ik ervaar mezelf niet als een Afghaan en niet als een Belg. Ik ben nergens thuis, maar kan wel een brug zijn. Ik voel me een kosmopoliet,’ legt hij uit.

Een levensdoel in actie

 

Leven als verbinder van culturen: Abdul maakt het waar door zijn inzet voor KAJ De MUG en zijn bijdrage aan Tochten van Hoop. De vzw Tochten van Hoop brengt bezoekers in contact met sociale initiatieven, idealen en goede wil van mensen in de stad. Ze bieden tochten in de Marollen, Molenbeek, Elsene en andere Brusselse stadsdelen. De wandelingen hebben elk een sociaal-cultureel thema. Abdul gidst de wandeling In het spoor van de asielzoeker. ‘Ik wil mensen meenemen in verhalen over vluchtelingen, de Islam en verbindingen leggen met andere levensbeschouwingen’, verduidelijkt hij.

Door vooroordelen heen breken

Zijn tochtgenoten zijn divers: groepen studenten, jongeren, reizigers uit andere landen en groepen volwassenen uit ons land. ‘Ik hoop dat bij mijn gasten begrip groeit voor de verhalen van vluchtelingen. Dat mensen door hun vooroordeel heen gaan kijken en ontdekken welke traumatische ervaringen achter een besluit om te vluchten liggen.’ Abdul ontvluchtte een land waar al twee generaties proberen te overleven in een voortdurende oorlogssituatie. Vluchten voor oorlog is geen vrijblijvende reis naar een westers land om daar de jobs van de lokale mensen in te pikken. ‘Mensen vluchten voor vervolging’, benadrukt Abdul.

Getuigenis uit eigen leven gepuurd

Groepen die met Abdul een Tocht van Hoop beleven, krijgen meer inzicht in feiten en cijfers omtrent vluchtelingen in ons land. Maar de mensen luisteren ook naar het persoonlijke verhaal van Abdul. Hij vertelt hen over zijn familie, de liefde voor zijn moeder, het besluit om zijn geboortegrond te verlaten, de riskante tocht die hij ondernam en zijn ervaringen met thuiskomen in België.

“Ik hoop dat mijn gasten door hun vooroordeel heen gaan kijken. Dat ze ontdekken dat er traumatische ervaringen liggen achter het besluit om te vluchten.”

‘Die verhalen raken de mensen’, zegt hij. Soms huilt er iemand. ‘Dat is lastig, maar tegelijk verandert er op zo’n moment wel iets.’ Dat iets is voldoende. Vele kleine ietsen brengen uiteindelijk beweging. En precies dat is waar het Abdul om draait. De cirkel is rond, de verbinding met wat het leven de moeite waard maakt gelegd.  ‘Want voor mij betekent leven de kans krijgen om hier op aarde iets goed te doen.’

In gesprek met

Abdul (22) vluchtte zeven jaar geleden vanuit Afghanistan naar België. Hij leerde hier al snel Nederlands en maakte zijn middelbare opleiding af in het Sint Jan Bergmans College. In afwachting van zijn toelating tot de geneeskunde opleiding studeerde hij twee jaar voor burgerlijk ingenieur. Inmiddels zit hij in het derde jaar geneeskunde, de opleiding van zijn dromen. Ooit wil hij werken voor Artsen zonder Grenzen.

Abdul is gids bij Tochten van Hoop. Hij volgde opleiding bij de vzw, ging vervolgens gidsen in duo met een ervaren gids en legde examens af. Nu gidst hij zelfstandig groepen rond het leven van asielzoekers en de Islam. Wil jij ook een Tocht van Hoop beleven? Dan vind je alle informatie op www.tochtenvanhoop.eu

Dit verhaal werd gepubliceerd op 5 november 2018 in de categorie Daguitstap.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Kansen scouten!

In gesprek met Memet Karaman | 26 oktober 2018

Een dag proeven van het uiteenlopende aanbod van een bepaalde streek, om het dan door te kunnen geven aan heel wat anderen. Dat is de bedoeling van de ontdekdagen van Iedereen Verdient Vakantie. Memet Karaman is verbonden aan de organisatie In-Gent die werkt rond integratie en inburgering van nieuwkomers. Hij is mee op de ‘50 tinten groen ontdektour door de Netevallei’ om uitstappen te scouten, en zo kansen te creëren voor nieuwkomers bij In-Gent. Kansen vinden en doorgeven dus, net zoals hij zelf dankzij anderen kansen op zijn pad kreeg.

In de jaren zeventig kwam Memet als vijftienjarige vanuit Turkije in België aan. Als Koerdische jongen was hij ook daarvoor al deel van een minderheid in het land waar hij leefde. In België knokte hij om de taal meester te worden en zijn weg te vinden. Hij werd textieltechnicus en startte een gezin. Vele nieuwkomers hadden het moeilijk om wegwijs te raken in administratie en regelgeving. Memet stond hen bij met advies en vertaling.

We zien het je doen

Zijn vrijwilligerswerk werd opgemerkt en op een dag kreeg hij een job aangeboden in de sociale sector. ‘Ik aarzelde om het te doen, want dat was toch iets waarvoor ik geen opleiding had. Maar ik werd aangemoedigd. Ik kreeg te horen: we zien het je al jarenlang in de praktijk doen. Ik sprong.’ Memet werd achtereenvolgens coördinator, directeur en beleidsmedewerker.

Als iemand een lans voor je breekt

In de voormiddag bezoeken we onder meer Bed Muzet, het culturele hostel van Lier, en het sociaal restaurant Kome Nete. We ontdekken ook het watercentrum Hidrodoe en het technologiepark Technopolis. We houden halt bij Kazerne Dossin waar we een stuk van de zeer beklijvende tentoonstelling over de deportaties van Joden en zigeuners tijdens de tweede wereldoorlog meemaken. Iedereen is erg onder de indruk. Ook Memet.

Terug op de bus vertelt hij over het racisme en de uitsluiting die hij doorheen zijn leven meemaakte. ‘Ik ben wereldburger,’ zegt hij, ‘maar ik moet toegeven dat het moeilijk is om als minderheid binnen een minderheid - als Koerd opgegroeid in Turkije en België - mij ergens echt thuis te voelen.’ Dan glimlacht hij. ‘Maar er kwamen mensen op mijn pad die mij kansen gaven. Op die manier zorgden zij ervoor dat ik zelf kansen aan mensen kan geven.’

"Mensen kwamen op mijn pad en gaven mij kansen. Dankzij hen kan ik nu op mijn beurt kansen aan mensen geven."

‘Toen ik hier aankwam in 1977 belandde ik op een textielschool. Buiten stonden  barakken om nieuwkomers op te vangen. Aanpassingsklassen heetten die lokalen. Ik kreeg er taalles van Johan, hij was niet veel ouder dan ik. Hij had in Istanbul een zomercursus Turks gevolgd om taallessen te kunnen geven in België. In de pauzes wandelde hij met mij rond op de koer. Hij leerde mij Nederlands en ik leerde hem Turks. Hij was het ook die bij de directeur een lans voor mij brak zodat ik op mijn niveau kon instappen in de opleiding, ondanks mijn gebrekkig Nederlands. Ik voelde mij daardoor enorm geruggesteund. Een actie van één iemand kan een enorm verschil maken.’ Hij kijkt naar buiten en glimlacht opnieuw. ‘Gisteren was ik op een van de taalmodules bij ons in de organisatie toen iemand mijn naam riep: hey Memet! Ik herkende hem niet meteen. Toen zag ik dat het Johan was. Deze Johan, die toen voor mij in de bres sprong, doet dat vandaag nog steeds voor andere mensen. Zelfs nu hij met pensioen is, blijft hij taalles geven aan nieuwkomers geven. Dat is toch echt bijzonder.’

"Een dag eropuit: een dag om het lastige even te vergeten, een dag om nooit meer te vergeten."

De laatste stop van de dag zit er op. Memet gaat naar huis met een lijst vol ideeën voor uitstappen. Hij is er blij mee. Bij In-Gent weten ze intussen wat een verschil het kan maken om eens een dag weg te zijn van alles. Onlangs gingen de jongeren die de inburgeringscursus volgen samen op uitstap naar een pretpark. Voor de meesten van hen was het een compleet nieuwe ervaring. ‘Het was voor onze jongeren een dag om even niet te denken aan alle moeilijkheden die ze meemaken, het werd een dag om niet te vergeten. De ene grote glimlach blonk naast de andere.’

Memet Karaman

In gesprek met

Memet Karaman is beleidsmedewerker Welzijn, Gezondheid en Cultuur en coördinator voor de evenementen en campagnes bij In-Gent dat het Vlaamse inburgerings- en integratiebeleid uitvoert. Hij zoekt onder meer kansen uit voor uitstappen voor de nieuwkomers verbonden aan In-Gent. Als beëdigd vertaler/tolk Turk/Nederlands staat hij regelmatig mensen bij voor juridische en andere zaken.

 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 26 oktober 2018 in de categorie Daguitstap.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Gastblijheid!

In gesprek met Hilde De Laet, Hidrodoe | 14 september 2018

‘Het is toch fantastisch, ik ken ineens heel veel mensen, krijg nieuwe ideeën en er beginnen leuke dingen te gebeuren,’ lacht Hilde De Laet van Hidrodoe in Herentals. In 2017 kreeg de interactieve water-doewereld van de watermaatschappij van de provincie Antwerpen Pidpa de toeristische Award voor het beste familievriendelijke toeristische product. Korte tijd later stapte Hilde in het traject ‘Toerisme Transformeert’ van Toerisme Vlaanderen en het Appreciative Inquiry Lerend Netwerk van Iedereen Verdient Vakantie. In die netwerken ontstaan contacten die tot samenwerking leiden, en visie kristalliseert zich uit, zegt Hilde. Geprikkeld door nieuwe ideeën maakt Hidrodoe werk van een beleid en praktijk van oprechte gastvrijheid. Tijdens een inspiratiedag in oktober vertelt Hilde hoe gastvrijheid in het DNA van Hidrodoe verankerd raakt als gastblijheid.

Hidrodoe heeft vier pijlers, vertelt Hilde: het water-doecentrum wil uniek, duurzaam, leerrijk en gastvrij zijn. Voor iedereen, benadrukt Hilde: want een makkelijke instap, ook voor mensen met een beperking en mensen met een beperkt inkomen, is een uitdrukking van sociale duurzaamheid én oprechte gastvrijheid.

"We willen dat ook mensen met een beperking en mensen met minder financiële armslag makkelijk naar Hidrodoe kunnen. Dat is een uitdrukking van sociale duurzaamheid en oprechte gastvrijheid." - Hilde De Laet

Hilde: ‘Geïnspireerd door Appreciative Inquiry (of: waarderend onderzoek, een manier van organiseren en veranderen gebaseerd op sterkten en mogelijkheden – n.v.d.r) begon ik meer te letten op mensen, op wat ze belangrijk vinden en wat ze doen. Ook in mijn organisatie zie ik nu meer wat wél goed is en vraag me dan af wat we verder kunnen versterken. Zoals gastvrijheid. Dat is er al, en tegelijk kunnen we dat nog een stuk uitdiepen en krachtiger maken.’

De ervaring van gezien te worden

Gastvrijheid lijkt ‘makkelijk’ als concept: maak het gezellig, hou het kleinschalig, zorg dat mensen ervaren dat ze welkom zijn, zorg voor details zoals een duidelijk en aantrekkelijk programma, een propere omgeving, een heldere bewegwijzering. ‘En dat is er al bij Hidrodoe,’ zegt Hilde. Oprechte gastvrijheid zit bovendien in kleine zorgzame gebaren: zoals kinderen of mensen met een beperking rechtstreeks aanspreken in plaats van over hun hoofd te praten met hun begeleiders. Het is die ervaring van gezien zijn die de kern uitmaakt van gastvrije praktijk.

"Als gasten ervaren dat er rekening wordt gehouden met wie ze zijn en wat ze nodig hebben, worden ze opener. Dat is het perfecte startblok voor een mooie ervaring in ons water-doecentrum."

De bron van gastvrijheid: uit ’t hart

Gastvrijheid is dus meer dan een vriendelijk en menselijk onthaal. Meer dan een paar technieken die je kunt trainen, toepassen en evalueren. ‘Als gastvrijheid een techniek blijft, is het niet authentiek. Mensen voelen dat en doorprikken wat niet écht is. Gastvrijheid komt uit je hart. Je moet er echt goesting voor hebben, blij zijn met het voorrecht dat je gasten kan verwelkomen. Het heeft veel te maken met een oprechte passie om je dienstbaar op te stellen. Om te zien wat iemand nodig heeft en daaraan tegemoet te komen’, zegt Hilde. Of je nu een kind blij maakt met een ballon, iemand extra verwelkomt die jarig is of iemand even helpt die bedremmeld in de weer is om een gemorst flesje frisdrank op te vegen: het zijn die kleine gebaren waarmee we mensen op hun gemak stellen. Precies zoals je thuis zou doen als je vrienden of familie op bezoek krijgt.

Alsof je thuis bent

‘Dat zeg ik trouwens altijd tegen mijn collega’s: doe wat je zou doen als deze mensen bij jou thuis zouden komen. Dan ga je ook letten op de details, ga je vriendelijk bepaalde dingen oplossen, mensen op hun gemak stellen. Dan probeer je te zoeken naar een gepaste 'ja' als antwoord op een verzoek van je gasten.’

Gastvrijheid: gevolg van opleiding of cultuur?

In dat opzicht moet het belang van opleiding rond gastvrijheid – of klantvriendelijkheid -  toch wel een stuk gerelativeerd worden, zegt Hilde. ‘Opleiding is wel goed, maar de effecten zijn nogal vluchtig. Iets ontwikkelt pas echt wanneer het dag in dag uit aandacht krijgt. Als je als team over de inhoud van gastvrijheid blijft praten, ideeën samenlegt, elkaar kansen geeft om dingen uit te proberen en elkaar feedback durft geven. Waarover je veel praat, krijgt kansen om te groeien. Als je iemand van je collega’s een mooi gebaar ziet stellen, dat benoemen en zeggen dat het je inspireert. Gastvrije tips uitwisselen. Ervaringen delen. Een authentieke praktijk van gastvrijheid groeit op die manier, denk ik. In het gesprek en in de praktijk maak je dan samen de inhoud van gastvrijheid die past bij de medewerkers, de bezoekers en de organisatie. Dan gaat het in je organisatie-DNA zitten, als gastblijheid.’

"Gastvrijheid ontwikkelt zich pas echt wanneer het dag in dag uit aandacht krijgt. Waarover je met elkaar veel praat, krijgt kansen om te groeien." - Hilde De Laet

Gastblijheid. Het woord rolt uit Hildes mond en ze glimlacht.  ’t Is een bijzonder woord. Het vertelt iets over de blijdschap van mensen die zich gezien en welkom voelen. En het zegt iets over de vreugde die gastvrijheid brengt voor wie gastheer of -vrouw mag zijn. Daar toont zich de kern van het plezier te mogen werken in de toeristische sector. Is er iets mooier dan dat?

 

Meer leren?

Vijftig tinten groen,  Netevallei

Ben jij sociaal werker, medewerker bij een Rap op Stap kantoor of reis- organisator/begeleider voor mensen in armoede of mensen met een beperking? Kom dan Hidrodoe van dichterbij bekijken tijdens de toer doorheen de groene Netevallei, op 25 september 2018. Meer info vind je hier.

Inspiratiedag ‘Authentiek gastheerschap’.

Op vrijdag 5 oktober organiseert Iedereen Verdient Vakantie een inspiratiedag rond Gastvrijheid. Hilde zal er haar verhaal over de groeiende praktijk en visie op Gastvrijheid bij Hidrodoe vertellen. Daarnaast komt Marc Colpaert het thema vanuit een filosofische en culturele bril toelichten. Verder verkennen de deelnemers hun eigen ervaringen met gastvrijheid en ontdekken ze elkaars praktijken.  Meer informatie en inschrijven kan hier. 

Hilde De Laet

In gesprek met

Hilde De Laet is Visitor Services & Marketing Manager bij Hidrodoe in Herentals. Hidrodoe, een initiatief van watermaatschappij van de provincie Antwerpen Pidpa, is een educatief doe- en belevingscentrum rond water. 

Hidrodoe kreeg in 2017 de Toerisme Vlaanderen Award voor beste familievriendelijke product. Hilde participeert aan het traject Toerisme Transformeert van Toerisme Vlaanderen en het Appreciative Inquiry Lerend Netwerk van het netwerk Iedereen Verdient Vakantie.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 14 september 2018 in de categorie Daguitstap.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

‘Sociaal toerisme avant-la-lettre’

In gesprek met Didier Rotsaert, directeur Sportimonium | 22 november 2017

Wat heeft de aanleg van een ijzeren weg te maken met Hofstade Plage en een door het IOC erkend sportmuseum? Hoe komt het toch dat dit strand ‘plage des pauvres’ werd genoemd? En waarom was de IedereenVakantieToer van Vakantieparticipatie te gast in het Sportimonium?  In een wervelend gesprek met directeur Didier Rotsaert kom ik het te weten. En neem dat wervelend maar letterlijk. Terwijl Didier vertelt, loodst hij mij langs gangen en kamers vol historische sportattributen, kunstvoorwerpen en herinneringen aan de tijd toen Hofstade strand nog het strand van de armen was.

Sportimonium nodigde de IedereenVakantieToer uit omdat ze een jubileum vieren. Het Sport- en Olympisch museum werkt tien jaar samen met Steunpunt Vakantieparticipatie. ‘Dat past al jaren in ons diversiteitsbeleid’, zegt Didier. ‘Elk jaar ontvangen we ongeveer 35 groepen uit verschillende organisaties. Zo komen hier toch een 400-tal bezoekers terecht die hier anders wellicht niet binnen zouden stappen: mensen in armoede, vluchtelingen, jonge mensen die ’t moeilijk hebben.’

Terwijl ‘Allez Chantez’ zich klaarmaakt en de eerste meezingers  binnendruppelen, neemt Didier ons mee doorheen de gebouwen en gangen van het Sportimonium.

La plage des pauvres

Het Sportimonium ligt aan het strand van Hofstade. De meren ontstonden in het begin van de 20ste eeuw. Voor de aanleg van een spoorwegberm werd hier in 1902 begonnen met grondwinning.  Didier: ‘Zo zijn die putten ontstaan. Die liepen langzaamaan vol met water, dat werd gebruikt voor watervoorziening. Beetje bij beetje begonnen mensen uit de streek naar hier te komen om te baden. Op den duur kwamen hier tienduizenden mensen met vakantie. Noem het gerust sociaal toerisme avant la lettre.’
 

Hofstade Plage


La Plage des pauvres, werd het hier gaandeweg genoemd. In ’t frans, ah ja, zo ging dat toen. ‘Mensen uit Mechelen, Brussel en Antwerpen die zich geen vakantie aan de toen mondaine kust konden veroorloven, zakten naar hier af’, vertelt Didier. In 1936 ontstond het recht op betaalde vakantie en groeide de aantrekkingskracht enorm. In 1938 werd het strandgebouw opgetrokken: een onthaal- en kleedruimte voor de duizenden badgasten.
 

Kleedruimte


Didier: ‘Kijk, zwemmers kwamen het gebouw binnen via kleedruimtes. Ze kregen zo’n kapstok toegestoken en kleedden zich -zedig en wel – om. Mannen en vrouwen strikt gescheiden uiteraard (lacht).’ Veel oudere mensen uit de streek hebben nog levendige herinneringen aan heerlijke zomerdagen van wandelen en zwemmen aan ’t Hofstade Strand.
 

Museum en historisch archief

Het domein en de gebouwen zijn nu eigendom van Sport Vlaanderen. Sinds 2004 betrekt het Sportimonium het Strandgebouw en herstelde een aantal kleedkamers, inclusief kleerhangers uit het Interbellum, in hun glorie van weleer.

Didier beent in stevig tempo door de gangen. Hier en daar wijst hij een opmerkelijk stuk aan. We zien de slede van Dixie Dansercoer, een tennisracket van Kim Clijsters. We lopen voorbij een indrukwekkend Oosters gevechtstenue, de tweede grootste schermcollectie van de wereld, affiches en voorwerpen van de Olympische Spelen in Antwerpen (1920).
 

Olympiade


We zetten onze reis verder en belanden in de Preservation Hall Victor Boin, de bewaarplaats van 35.000 materiële getuigenissen uit ons sportverleden.  Eerst kijken we nog vanachter glas naar de ruimte waarin fietsen, hockeysticks, roeiboten, ballen etc. zorgvuldig op rekken zijn neergelegd. Dan mogen we – hoogst uitzonderlijk -  mee binnen in de geklimatiseerde ruimte. We lopen – met eerbiedige pas, handen achter de rug (nergens aankomen!) – tussen metershoge rekken. Links en rechts van ons vertellen medailles, roei- en zeilboten, kegels, ballen in alle materialen en vormen, kledingstukken, schoenen, kunstvoorwerpen en volkssporten hun verhaal.
 

Kunstvoorwerpen

 

En dan... zingen!

Onder de indruk van het verhaal van de sport staan we even later weer in het museum. Liedjes uit ons collectief geheugen zinderen door de ruimte. ‘Oooh, Champs Elysees, Ook Champs Elysees…’, klinkt het. We sluiten aan bij het ‘ Allez, Chantez!’ zangfeest en zingen mee tot het slotakkoord van het Iedereen-Vakantie-lied. Wat is het heerlijk om hier te vertoeven, te zingen en onder de mensen te zijn.

Zingen

Didier Rotsaert

In gesprek met

Didier Rotsaert is algemeen directeur van het Sportimonium in Hofstade. Didier is licentiaat in de sportwetenschappen en kunstliefhebber. Hij heeft er een jarenlange managementervaring in de private sector opzitten. Drie jaar geleden kwam hij bij het  Sportimonium terecht. ‘Alles komt bijeen in deze job’, zegt hij. Vandaar zijn enthousiasme.

Bezieler van  het Sportimonium is Professor Emeritus Roland Renson. In 1973 kreeg hij een lesopdracht Sportgeschiedenis aan de KULeuven. Dat werd het begin van een gigantische verzameling kunstvoorwerpen, posters, sportattributen, kleding, medailles, films, archieven en verhalen. Huidig voorzitter is Professor Paul van Cauwenberghe, ere-rector van Universiteit Gent.

Het Sport- en Olympisch Museum Sportimonium is één van de 28 musea die wereldwijd door het Internationaal Olympisch Comité (IOC) erkend zijn. Het museum is lid van het Olympic Museum Network. In België is het één van de 25 landelijk erkende musea, in een indrukwekkende rij met oa In Flanders Fields, het SMAK,…

Het Sportimonium is naast een museum ook een centrum voor wetenschappelijk onderzoek, een archief, een sportbibliotheek en een uitleendienst voor volkssporten.

 

 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 22 november 2017 in de categorie Daguitstap.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Pagina's

Copyright © 2020 Steunpunt vakantieparticipatie | Disclaimer | Privacy |