Overslaan en naar de inhoud gaan

Gezinsuitstap

We ontdekten nieuwe plekken én andere kantjes van elkaar

In gesprek met Angela Van Bauwel | 22 januari 2021

Met vrienden op dobbelsteentocht

Met Bianca, een vriendin, haar kinderen en mijn dochter
ging ik deze zomer op ontdekkingstocht bij mij in de buurt in Eksaarde.
We namen het dorpeltrekboekje*, een dobbelsteen en picknick mee.

De kinderen bepaalden de weg
door te gooien met de dobbelsteen.
We stapten en stopten.
We luisterden welke vogels we konden horen.
We spraken over koetjes en kalfjes
en telden ze in de wei.
Het zoontje in de buggy vond een stok.
Vanaf dan wou hij enkel nog wandelen, met de stok.
Het was een prachtige zomerdag.

Aan een vijver bij een oud gebouwtje stopten we.
Wat was het er heerlijk rustig!
We aten er onze picknick op.

We ontdekten op verschillende manieren.
Meer leuke plekjes in de buurt.
We ondersteunden elkaar.
We tetterden, lachten en deden serieus.
De kinderen hadden het naar hun zin.
En terug thuis gaf ik iedereen nog een ijsje.

Je hebt niet veel nodig om samen te genieten.
Dat leer je ook door armoede.

op wandel en de vijver
 

Quality time met mijn dochter

Met mijn dochter ga ik ook vaak op ontdekking.
Moeder-en-dochter-momentjes.

We namen een nieuwe fietsroute.
We zochten een dreefje toen we niet langs de grote baan wilden.
En opeens fietsten we in een soort oprijlaan
met rijen hoge bomen langs weerszijden.
‘Net als in de film!’ Riepen we.

Mijn dochter is een echte ontdekker.
‘En nu wil ik dat wegje in’, zegt ze wel vaker.

’t Is hier eigenlijk een heel mooie streek om te wandelen en fietsen.
Dat zagen we deze zomer nog meer.

We kwamen aan een grote vijver, met een prachtig lindeboom.
Op de Kruiskapelroute.
In de vijver stond een reiger.
Een echte of een standbeeld?
Dat zagen we lang niet. Tot we vlakbij waren.
Wat hebben we toen gelachen!

We combineren wandelen en TikTokfilmpjes.
Tijdens het wandelen steekt ze haar gsm eens weg.
En op leuke plekjes maken we dan filmpjes.
Dat doet zij heel graag. Dat is quality time met mijn dochter.

Op ontdekking komen we uit onze comfortzone.
We maken plezier, zingen soms samen en doen zottekes.
En we praten eens anders, in een heel relaxte sfeer.
Dat is geluk.

De ontdekkingsmicrobe doorgeven

En als vrijwilliger kunnen we dat geluk doorgeven.
Door ontdekkingtroef-pakketten en een woordje uitleg aan vele mensen te geven.  
Door met een kleine groep op ontdekkingtroef-tocht te gaan in Lokeren.
Dat maakt het nog mooier.
 

*Het dorpeltrekboekje zit in het pakket #ontdekkingtroef van Iedereen Verdient Vakantie.
Je kan hier zo'n pakketje bestellen om zelf op dorpeltrekking te gaan.
Foto’s: Angela Van Bauwel
 
Angela en dochter

In gesprek met

Angela Van Bauwel woont samen met haar man, 18-jarige zoon en 12-jarige dochter in Eksaarde bij Lokeren. Na een faillissement hebben ze heel diep en in de armoede gezeten. Ze is trots te kunnen zeggen dat ze door heel veel vechten nu uit de armoede geraken en weer kunnen ademhalen. Met dank ook aan Bert van De Moazoart. Ze was lang vrijwilliger bij Rap Op Stap Lokeren en bij De Moazoart. Ze kunnen nog steeds op haar rekenen. Angela heeft al 11 jaar te kampen met reuma en fibromyalgie, maar blijft vechten om zoveel mogelijk te doen wat ze belangrijk vindt. Ze doet nu vrijwilligerswerk bij paarden. Het buitenwerk en het contact met de paarden doen haar echt openbloeien. Dat paarden zo’n therapeutische werking hebben, had ze nooit kunnen bedenken!

Dit verhaal werd gepubliceerd op 22 januari 2021 in de categorie Gezinsuitstap.

Els Hillaert

Neergepend door

Els Hillaert leeft op van inspirerende verhalen horen en delen, invoelend luisteren, woorden die de kern raken, zorgzaam samenwerken en meewerken aan diepgaande verandering. Sinds maart 2020 is ze verhalenwever bij Iedereen Verdient Vakantie en ook als freelancer schrijft ze graag heldere en bezielde tekst en verhalen voor waarde.n.volle initiatieven.

Opeens op een camping, samen onder de partytent

In gesprek met Abdel Ahmindach | 3 december 2020

Efkes weggaan is zo belangrijk

Efkes weggaan is zo belangrijk. Ruimte, plezier, avontuur.
Niet alleen voor ons. Het voorkomt ruzie in gezinnen!
Hier zeggen de kinderen snel ‘Laat mij met rust.’
Samen op stap komen ze goed overeen. 

We gaan vaak naar buiten. Fietsen, wandelen, zwemmen.
De kinderen hebben dat nodig en verdiend na een week school.
Ook uitstappen doen we graag. Zee, Zoo, Plopsaland.
Door Rap op Stap kunnen we er heen.

De kinderen kijken er telkens naar uit en leren veel.
Gisteren herkenden ze Gent op tv: ‘Kijk, daar zijn wij geweest!’

Roste centjes voor Marokko

Elk jaar willen we naar Marokko. Vorig jaar was het onzeker:
Onze auto was kapot, we hadden geen geld voor de reparatie.
Mijn dochter schudde haar spaarpot leeg, alle roste centjes:
‘Hier papa, voor de auto, voor Marokko.’

We vonden een oplossing en gingen. De sfeer is er heel anders:
Is het niet voor vandaag, het is voor morgen.
Voor de kinderen is het de hemel op aarde:
Aan zee, verwend door hun grootouders.

En wij kunnen eens alles loslaten.
Geen slecht nieuws in de brievenbus.

 

Familie ontmoeten in Oostende

Dit jaar was alles anders. We bleven deze zomer hier:
We konden samen een week naar Vayamundo.
Overdag naar zee, en binnen zwemmen à volonté.
Een paradijs waar we allemaal van genoten.

Het mooiste was toen mijn neef uit Frankrijk belde:
‘We komen vandaag op bezoek.’ - ‘Maar we zijn aan zee!’
De kinderen waren zo blij: eindelijk konden ze de baby vasthouden.
En mijn neef en zijn vrouw genoten met ons mee.

Elk moment met Rap op Stap is een goed moment!
Ik vertel het aan andere mensen die het moeilijk hebben.

Laat ons dat doen!

In augustus wilden we nog een weekend weg. Vayamundo was volzet.
Begrijpelijk, vele mensen willen eens gaan.
Camping Noordzee was nog vrij. ‘Laat ons dat doen!’ Zei ik.  
‘Desnoods slapen we in de auto, zoals onderweg naar Marokko.’

Ik kocht een eenvoudige partytent, en heel toevallig een koopje:
Twintig dekens in een inboedel-verkoop.
De kinderen werden verrast, opeens op een camping aan zee.
’t Was een plezant avontuur, samen onder de partytent!

De kinderen vonden het geweldig.
Een mini-Marokko-ervaring.


Foto’s: de familie Ahmindach
 
Abdel

In gesprek met

Abdel Ahmindach en zijn vrouw Bouchra en hun 5 kinderen Souheyla, Amal, Rania, Ilias en Asma wonen in Lokeren. Ze zijn heel blij dat ze van hun appartement konden verhuizen naar een huis met een tuin. Op stap gaan in Lokeren en ver erbuiten, daar genieten ze heel erg van. Ze gaan graag naar het sociaal restaurant van Ontmoetingshuis de Moazoart en zijn heel dankbaar voor de hulp die ze er krijgen. Waar mogelijk helpen zij ook graag anderen. Ze steken vaak een handje toe bij de voedselpakketten en vertellen mensen over Rap op Stap.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 3 december 2020 in de categorie Gezinsuitstap.

Els Hillaert

Neergepend door

Els Hillaert leeft op van inspirerende verhalen horen en delen, invoelend luisteren, woorden die de kern raken, zorgzaam samenwerken en meewerken aan diepgaande verandering. Sinds maart 2020 is ze verhalenwever bij Iedereen Verdient Vakantie en ook als freelancer schrijft ze graag heldere en bezielde tekst en verhalen voor waarde.n.volle initiatieven.

Rust vinden in ‘t Meetjesland: “Volgend jaar willen we terug!”

In gesprek met Wendy Mignolet | 1 oktober 2020

‘Volgend jaar willen we terug! En dan graag voor een week,’ zegt Wendy Mignolet. In augustus verbleef ze samen met haar drie kinderen en mama drie dagen in de jeugdherberg van Maldegem in het Meetjesland. Het was één van haar zoontjes die hen richting Maldegem trok. Dus organiseerde Wendy een verblijf en twee uitstappen, met de boeken van Iedereen Verdient Vakantie. Het werd een uitstap waarin ze vrijheid, rust en gastvrijheid ervaarden, en vooral ook fijn samenzijn met het gezin. Daar willen we graag meer over horen!

‘Eén van mijn zoontjes is zot van treinen en wees in de boeken van Iedereen Verdient Vakantie steeds naar de stoomtrein in Maldegem. Ik zag toen ook de jeugdherberg in Maldegem en begon te plannen.’

Vakantie plannen met de boeken in de hand

Wendy vindt het ondertussen evident om alles zelf uit te zoeken en te plannen: ‘Ik leg het boek van de vakanties naast dat van de daguitstappen. Zo plan ik ons verblijf en de uitstappen. Uiteindelijk zijn de boeken vrij duidelijk.’ Op voorhand maakte ze een hele planning van hun verblijf, inclusief een uitstap naar de stoomtrein van Maldegem en eentje naar het zwembad van Brugge. De duidelijke planning is vooral voor haar tienerdochter – die autisme heeft -  erg belangrijk.

“Ik vind het heel belangrijk dat mijn dochter zich deel van het gezin voelt. De vakanties helpen daarbij.”

Wendy Mignolet

Samenzijn als gezin

De vakanties zijn belangrijke momenten van samenzijn, van samen genieten. Mede omdat haar dochter doorgaans in een MPI verblijft. ‘Ik vind het heel belangrijk dat ze zich deel van het gezin voelt. De vakanties helpen daarbij.’

Wendy gaat ook vaker op vakantie met Horizont vzw, die onder andere vakanties organiseren voor alleenstaande ouders met kinderen. Ze geniet van die vakanties: ‘Ik heb er ook al vrienden gemaakt.’
Alleen met het gezin geeft dan weer meer vrijheid, zeker in een jeugdherberg. ‘Je moet enkel op tijd zijn voor het eten. Daarnaast heb je vrijheid en kan je je dag helemaal zelf invullen.’

de jongens op het speelterrein

Alles was goed.

Prikkelarm op vakantie

Omdat ook haar zoontjes een milde vorm van autisme hebben, zoekt Wendy telkens naar een rustige omgeving zonder te veel prikkels. ‘Jeugdherbergen zijn eenvoudig ingericht, vaak ook gelijkaardig. Dat is goed voor de kinderen, want herkenbaar. Het terrein van de jeugdherberg was ook heel leuk om te spelen en ligt rustig in de natuur. Ik heb echte buitenkinderen. Ook thuis gaan we vaak naar het bos. We waren heel blij dat we daar zaten en niet aan zee terwijl het er zo druk was met het mooie weer.’

“Het terrein was heel leuk om te spelen en rustig in de natuur. Wat fijn dat we daar zaten en niet in de drukte aan zee.”

Alles was goed

Ook Wendy’s mama ging mee. Dat is gezellig en Wendy is dan ook meer gerust als één van de kinderen het even moeilijk heeft. Wendy denkt met plezier terug aan een moment terwijl ze in de jeugdherberg waren. ‘Mama en ik waren rustig aan het praten in de studio. Ondertussen zagen we de kinderen met z’n drieën mooi samenspelen op de speeltuin op het binnenplein. Alles was goed. Van binnen heb je overzicht over het hele stuk, dat is daar zo handig! Als mijn kinderen zich amuseren is het voor mij goed.’

Terugkeren naar waar het goed is

Wendy hoopt dat ze andere ouders met kinderen met een beperking kan aanmoedigen om ook op vakantie te gaan. Naast de rust en het veilig spelen, ervaarde zij ook gastvrijheid in Maldegem: ‘Uitbaatster Griet en haar ouders waren heel vriendelijk en gastvrij. We kregen zelfs een ijsje toen we in het warme weer terugkwamen van de stoomtrein. Met de bus vanuit Brugge is de plek ook makkelijk te bereiken. Wat deze jeugdherberg ook speciaal maakte voor ons, is dat we in een soort studiootje verbleven. Met een kitchenette en douche en toilet op de kamer. En omdat er twee aparte plaatsen waren in de studio, konden mijn dochter en mama er nog een spelletje spelen, terwijl de jongens al sliepen.’

in de stoomtrein
Zot van treinen...


Iedereen had het zo naar z’n zin, dat Wendy graag terug wil naar de jeugdherberg in Maldegem. Voor de kinderen is het soms makkelijker om terug te gaan naar een plek die ze al kennen. Wendy hoopt er de volgende keer een hele week te kunnen verblijven. ‘Want in Maldegem en Brugge is nog veel meer te ontdekken.’
 

Foto’s: Wendy Mignolet
 
Wendy Mignolet

In gesprek met

Wendy Mignolet is alleenstaande mama van een tienerdochter en tweelingjongens van 5 jaar. Ze houdt van er samen op uit trekken met haar kinderen en van wandelingen met de honden. Wendy hoopt van harte dat haar kinderen ondanks hun beperking een mooie toekomst krijgen en dat ze nog lang van hen mag genieten.  

Dit verhaal werd gepubliceerd op 1 oktober 2020 in de categorie Gezinsuitstap.

Els Hillaert

Neergepend door

Els Hillaert leeft op van inspirerende verhalen horen en delen, invoelend luisteren, woorden die de kern raken, zorgzaam samenwerken en meewerken aan diepgaande verandering. Sinds maart 2020 is ze verhalenwever bij Iedereen Verdient Vakantie en ook als freelancer schrijft ze graag heldere en bezielde tekst en verhalen voor waarde.n.volle initiatieven.

Na de vakantie zien we thuis ook meer moois

In gesprek met Nabeel en Noor | 24 juli 2020

‘Prachtig!’ Zo vatten vader Nabeel en dochter Noor (13 jaar) hun 4-daagse vakantie samen. Nabeel, zijn vrouw en hun 4 tieners verbleven in een appartement op vakantiedomein Floreal in La Roche-en-Ardenne. Hun ogen schitteren als ze over de vakantie vertellen: over de schoonheid van de Ardense bergen en het plezier om samen achter een pingpongbal aan te gaan. ‘En toen we terug thuiskwamen vonden we ons eigen huis ook weer mooier’, vertellen ze. Af en toe vertaalt Noor een woord of zin voor haar vader of mij. 

 
 

Ik ontmoet vader en dochter in Wijkcentrum De Kring in Eeklo. Ze zijn net 4 dagen terug thuis van hun vakantie. Voor de tweede keer gingen ze in België op vakantie met Iedereen verdient Vakantie. Dit jaar was hun vakantie nog veel leuker dan vorig jaar, en dat kwam vooral door de plek. Met meer comfort, een mooie en rustige omgeving en meer speelmogelijkheden. Al hadden ze ook wat corona-tegenslag: het zwembad, de bowling en biljart konden pas opengaan op de dag dat zij weer vertrokken. 

“Kunnen spelen is voor de kinderen het belangrijkste. Mij deden de rust en de natuur goed.”

Nabeel

Zomervakantie plannen in de winter

‘Mocht ik geen gezin hebben, ik zou niet op vakantie gaan. Maar als de kinderen gelukkig zijn, ben ik het ook’, zeg vader Nabeel. Dus maakte hij al twee winters op rij plannen voor een korte zomervakantie. Met behulp van Lien van het Rap op Stapkantoor in Eeklo zocht hij betaalbare mogelijkheden. En met het hele gezin kozen ze een mooie, haalbare vakantieplek. Om dan, maanden op voorhand, te beginnen dromen, uitkijken en sparen …


Riviergeluiden als muziek

ourthe
 

 

Dit jaar genoot Nabeel ook van de vakantie. ‘Ik heb vier dagen naar de bergen gekeken. Zo mooi. Langs elke kant had je een ander zicht. Die prachtige bergen gaven me een rustig en heel mooi gevoel. En het was er zo stil. Zonder lawaai van de straat en de auto’s zoals thuis. Kunnen spelen is voor de kinderen het belangrijkste. Mij deden de rust en de natuur goed. De rivier, de Ourthe, was dichtbij. Luisteren naar het geluid van de rivier, daar genoot ik van. Het klonk als muziek. Zo mooi. Net als de Iraakse muziek waar ik van hou.’

 

“Het zou leuk zijn om ook thuis vaker dingen samen te doen met het hele gezin, zoals op vakantie.”

Noor

Samen achter een pingpongbal

Noor vertelt enthousiast over haar mooiste vakantiemoment, toen tijdens het pingpong spelen het balletje in het gesloten buitenzwembad belandde: ‘Ineens zochten we allemaal samen naar oplossingen, zonder dat we op de zwembadplek konden. De mensen keken naar ons. We werkten samen en de wind hielp door het balletje naar de rand te blazen. En toen hadden we het terug en konden we verder spelen.’

“Als we altijd thuisblijven, zien we het mooie niet meer. Als we op vakantie gaan, zien we zoveel mooie en nieuwe dingen. En als we enkele dagen later weer thuiskomen, zien we ook weer de mooie dingen aan onze thuis.”

Nabeel

Het mooie van vakantie en thuis

Enkele dagen op een vakantieplek doorbrengen, zorgt voor een andere sfeer. ‘Het zou leuk zijn om ook thuis vaker dingen samen te doen met het hele gezin, zoals op vakantie’, zegt Noor. ‘We speelden voor het eerst minigolf, en mijn jongste kinderen bleken er heel goed in te zijn. Dat was een grote verrassing voor me’, zegt Nabeel.  ‘Als we altijd thuisblijft, zien we het mooie niet meer. Maar als we op vakantie gaan, zien we zoveel mooie en nieuwe dingen. En als we enkele dagen later weer thuiskomen, zien we ook weer de mooie dingen aan onze thuis. Toen we terug in Eeklo aankwamen, zagen we de nieuwe zandbak op de markt, van Eeklo Beach. Dat maakte de kinderen heel blij.’ 

foto van de ourthe
 

Nieuwe vakantiedromen

Het gezin bekijkt of het mogelijk is om deze zomer nog naar een pretpark te gaan, want de kinderen willen dat graag. Noor en haar grote zus willen graag eens kamperen, maar dat is voor de ouders niet haalbaar, omwille van Nabeels gezondheidsproblemen. Nabeel droomt al van het samen zoeken naar een vakantieplek voor volgend jaar. En van het einde van het coronavirus, zodat zijn kinderen niet beperkt worden in hun activiteiten, en contact leggen weer makkelijker gaat.  

foto's: Nabeel Al Taie
Biofoto Noor

In gesprek met

Nabeel Al Taie woont sinds 3 jaar in Eeklo en ging samen met zijn vrouw, 2 dochters en 2 zonen (19, 18, 13 en 12 jaar) voor de tweede keer op een korte vakantie in België via Iedereen Verdient Vakantie. Nabeel en zijn gezin komen uit Irak, waar hij werkte als journalist, wat binnen de politieke context heel onveilig was. Daarom vluchtte hij 4 jaar geleden naar België. Hij heeft veel medische problemen en voortdurend zware pijn, waardoor hij niet kan werken en het liefst thuisblijft. Dat alle gezinsleden hier goed hun draai hebben gevonden, is heel belangrijk voor hem. Zijn grootste droom is dat de kinderen hier altijd gelukkig zijn.

Noor Al Taie (13 jaar) kijkt er naar uit om in september naar het eerste middelbaar te gaan. Ze wil graag dokter worden. Ze houdt van rolschaatsen, lezen, schilderen en tekenfilm kijken. Ze wil graag eens kamperen en droomt ervan naar Disneyland Parijs te gaan.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 24 juli 2020 in de categorie Gezinsuitstap.

Els Hillaert

Neergepend door

Els Hillaert leeft op van inspirerende verhalen horen en delen, invoelend luisteren, woorden die de kern raken, zorgzaam samenwerken en meewerken aan diepgaande verandering. Sinds maart 2020 is ze verhalenwever bij Iedereen Verdient Vakantie en ook als freelancer schrijft ze graag heldere en bezielde tekst en verhalen voor waarde.n.volle initiatieven.

Vakantie voor gezinnen met een ernstig ziek kind: de max!

In gesprek met Yves Bisschops | 16 juni 2020

Vzw Villa Max biedt kosteloze en unieke vakanties aan voor gezinnen met een ernstig ziek kind. Voor hun vakanties werken ze samen met Casa Ametza, een toeristische partner in het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Yves Bisschops, die zich bezighoudt met de public relations en fondsen van de organisatie, vertelt me met veel enthousiasme over het netwerk van Villa Max, de dromen van de organisatie en het belang van vakantie.

Het concept

Yves doet de geschiedenis van Villa Max uit de doeken. ‘De organisatie is eigenlijk ontstaan uit het concept van Villa Pardoes in Nederland. Zij bieden vakanties aan voor gezinnen met een ernstig ziek kind. Oorspronkelijk organiseerde Villa Pardoes deze vakanties voor zowel Nederlandse als Belgische gezinnen, maar het succes in Nederland werd zo groot dat ze moesten besluiten om zich enkel nog tot Nederlandse gezinnen te richten’, zegt Yves. Het concept was echter zo inspirerend voor veel Belgische gezinnen, dat Marleen en Redgy, zelf ouders van een ziek kindje, het initiatief namen om een soortgelijke organisatie in België op te zetten. Villa Max was geboren.

 

Het netwerk van Villa Max als een warm deken

Villa Max krijgt geen subsidies. ‘Alle centen die binnenkomen, komen van bedrijven, verenigingen of particulieren die sponsoren. Hun financiële en logistieke hulp maakt onze vakanties mogelijk’, aldus Yves. ‘De vraag is groter dan het aanbod. Om ook het aanbod te doen groeien, is een groter netwerk van ondersteunende partners nodig, die zich liefst voor langere termijn engageren. Zonder partners zou Villa Max niet bestaan.’

De nood aan vakantie voor Belgische gezinnen met een ziek kind is zo groot dat Villa Max moest uitbreiden. ‘Een paar jaar geleden zijn we dan ook gestart met allerlei initiatieven om Villa Max extra bekend te maken en nieuwe partners aan te trekken. Want hoe meer partners je kan bereiken, hoe meer gezinnen kosteloos op vakantie kunnen’, zegt Yves.

“Ik hoor soms dat wij in een harde maatschappij leven. Ik zie dat ook af en toe, maar ik voel dat zelf niet. Omdat ik het geluk heb om in zo’n warme omgeving te mogen werken.”

Yves Bisschops

Samen met de partners, bestaat het netwerk van Villa Max uit een heleboel vrijwilligers. Allemaal geëngageerde mensen met een groot hart die mee instaan om de vakanties mogelijk te maken. Yves: ‘Ik hoor soms dat wij in een harde maatschappij leven. Ik zie dat ook af en toe, maar ik voel dat zelf niet. Omdat ik het geluk heb om in zo’n warme omgeving te mogen werken.’

Yves vertelt dat hij in zijn job bij Villa Max al heel veel warme projecten is tegenkomen, waarvan de initiatiefnemers de mensen waarvoor ze het doen vaak zelf niet kennen, maar zich toch inzetten. ‘België is echt warmer dan we denken’. Hij verwijst naar het project ‘Crazy Crochet’, dat hij samen met Kathy Vanden Broek, onthaalmedewerkster bij Casa Ametza, opzette voor de Warmste Week. Het doel: mensen zelf een dekentje laten haken om zo het wereldrecord van ‘grootste gehaakte poncho ter wereld’ te kunnen verzilveren. Meer dan duizend mensen, verspreid over heel België en zelfs over de landsgrenzen heen, hebben zich geëngageerd voor dit solidaire project. ‘De meer dan 5000 dekentjes werden verkocht voor de Warmste Week en het deel dat niet verkocht geraakte, werd geschonken aan andere goede doelen. Zo ondersteunen we weer andere organisaties.’ Villa Max heeft duidelijk een maatschappelijke functie.

Vakanties zonder drempel

Voor gezinnen met een ernstig ziek kind is het geen evidentie om op vakantie te gaan. De succesformule van Villa Max ligt precies in het wegnemen van drempels, zowel financieel als logistiek. De vakanties zijn kosteloos en alles wordt aangepast op basis van de zorgbehoeften. De organisatie zorgt dat hun aanbod bij de juiste mensen terecht komt en selecteert de gezinnen zorgvuldig. Yves: ‘Als een gezin geselecteerd wordt, belt Villa Max hen op voorhand op en gaan ze samen op zoek naar een geschikte vakantie op maat die aan alle noden voldoet. Ook wat medische behoeften betreft, kijken we erop toe dat alle zorgmiddelen ter beschikking gesteld kunnen worden. We proberen om zo goed als mogelijk voorbereid aan de start te komen.’

“Op vakantie komen gezinnen uit hun isolement. Ze maken weer connectie met de buitenwereld.”

Daarnaast kunnen de gezinnen tijdens een Villa Max-vakantie vrijblijvend deelnemen aan tal van activiteiten die volledig georganiseerd worden door vrijwilligers: er is dagelijks kinderanimatie, er zijn knutselactiviteiten, spelletjes,… ‘Het volledige aanbod wordt zo opgesteld dat iedereen op maat kan deelnemen. Zo hebben we bijvoorbeeld een groot ganzenbord met grote dobbelstenen. Het ene kind kan die dobbelstenen gewoon smijten en daarvoor zijn hele lichaam gebruiken, een ander kind heeft alleen zijn armen om te smijten maar daar zit dan serieus wat kracht achter, en nog een ander kind bedient de dobbelstenen vanop een scherm uit de rolstoel.’ Aan de kant wordt telkens koffie en thee klaargezet, zodat ook de ouders bij de activiteiten betrokken kunnen worden als ze dat willen.

‘Er komen altijd zes gezinnen tegelijk op vakantie’, zegt Yves. ‘Maar elk gezin kan zelf kiezen hoe ze hun vakantie willen beleven’. Gezinnen kunnen samen of apart activiteiten doen. Ze kunnen uitstappen maken via Iedereen Verdient Vakantie of een stadsbezoek aan Antwerpen brengen. Er is een aangepast zwembad in de buurt en in het nabije park kunnen ze bootje varen, minigolven,... ‘Elke vakantieweek verloopt telkens anders, naargelang wat de vrijwilligers en partners aanbieden’, zegt Yves.

Casa Ametza als de ideale vakantiesetting

Casa Ametza in Brasschaat ondersteunt alle Villa Max-vakanties. Hun zes huisjes zijn helemaal aangepast aan alle zorgnoden. De huisjes worden op maat aangekleed voor de gezinnen om het ultieme vakantiegevoel te creëren: met smileys aan het raam en helemaal ingericht op zen Villa Max.

Yves zegt dat er meteen een klik was: ‘Dankzij onze samenwerking kan Casa Ametza de huisjes sowieso bepaalde delen van het jaar verhuren aan het doelpubliek dat zij voor ogen hebben. Bovendien klopt de locatie helemaal’, vertelt Yves. Casa Ametza ligt in het park van Brasschaat, waar voldoende ruimte en rust is, waar ongelooflijk veel mogelijkheden zijn om je te amuseren als gezin en toch dicht genoeg bij een ziekenhuis voor als het echt even nodig is. ‘Natuurlijk hopen we dat de gezinnen geen gebruik moeten maken van een ziekenhuisbezoek, maar de mogelijkheid ertoe geeft wel een extra veiligheid.’

Over het belang van vakantie

Dankzij de drempelverlagende werking van Villa Max, kunnen gezinnen met een gerust gevoel op vakantie vertrekken. Vakantie kan dan de kracht geven om een volgende stap te zetten. Vakantie kan er dan voor zorgen dat er terug een deur is die opengaat, ongeacht de moeilijkheden waar gezinnen nog doorheen moeten.

Yves vertelt dat het hele vakantiegebeuren een echt proces is: ‘Je hebt de fase vóór de vakantie, die begint vanaf het moment dat je als gezin wordt opgebeld. Je kan dan beginnen uitkijken naar de vakantie en hebt een doel voor ogen. Zeker voor onze gezinnen is dit een belangrijk aspect. Dan is er de vakantie zelf die we maximaal zo tof willen maken en op maat van elk gezin. En dan is er nog de fase achteraf’.

“Ik wil nog meer gezinnen een deugddoende vakantie kunnen aanbieden. Er zijn zoveel gezinnen die er nood aan hebben.”

Als Yves vertelt over de fase achteraf, wordt het belang hiervan al snel duidelijk. Deze fase gaat over de essentie van vakantie, over de helende werking. Heel veel mensen hebben kracht gekregen, energie kunnen opdoen en zien weer mogelijkheden naar de toekomst toe. En ook heel belangrijk: ze hebben een netwerk opgebouwd onder de gezinnen. ‘Als je een ziek kind hebt, zit je meestal in een isolement, je komt niet vaak meer buiten. De ene ouder zit in het ziekenhuis bij het zieke kind, de andere ouder zit thuis bij het gezonde kind. Op vakantie komen ze uit hun isolement. Ze maken weer connectie met de buitenwereld en delen op het einde vaak telefoonnummers om nadien ervaringen uit te kunnen wisselen’.

Sommige gezinnen merken ook dat ze samen wél dingen kunnen doen waarvan ze niet wisten dat het mogelijk was. Yves vertelt over een gezin met een kindje dat al 4 à 5 jaar niet meer was gaan zwemmen. Tijdens de vakantieweek via Villa Max, waar ze konden zwemmen in een aangepast zwembad, beseften ze dat samen zwemmen wel mogelijk was. Het gaat dus vaak om kleine stappen, maar met zo’n grote impact. ‘We doen inspanningen en zien meteen het effect op de gezinnen. Dat is telkens onbeschrijflijk’, zegt Yves. ‘Samen met de vrijwilligers ben ik elke keer opnieuw ontroerd.’

Vakantie in tijden van corona

Ook bij Villa Max hebben ze de impact van corona duidelijk gevoeld. De vakantieweek in de paasperiode werd geannuleerd.

Yves vertelt dat gezinnen met een ziek kind in deze vreemde tijd net nog meer nood hebben aan vakantie. ‘Ze hebben nog meer behoefte om te kunnen uitkijken naar iets, om kracht en energie op te doen.’ Het is belangrijk voor mensen om een doel voor ogen te hebben. In deze coronatijd missen mensen dat doel van ergens kunnen naar uitkijken. ‘Dat is vakantie vooral, een doel om naar uit te kijken.’

“Het volledige aanbod wordt zo opgesteld dat iedereen op maat kan deelnemen.”

Hoewel de nood groot is, zullen deze gezinnen nu niet spontaan zeggen dat ze op vakantie willen. ‘Omwille van de ziekte van hun kind, willen ze zeker nu geen risico’s nemen.’ Villa Max probeert dus alles in het werk te stellen om de zomervakanties maximaal voor te bereiden op basis van de meest voorzichtige coronamaatregelen. Zodat, als de vakanties kunnen doorgaan, de gezinnen met een gerust hart kunnen vertrekken. ‘We hebben al een strikt coronadraaiboek uitgewerkt om vakanties toch mogelijk te maken’, vertelt Yves. ‘We gaan op voorhand al een persoonlijke spel- en knutseldoos meegeven met de gezinnen, zodat iedereen zijn eigen pakketje heeft. Gezamenlijk spelen zal mogelijk zijn, mits de nodige afstand en het dragen van mondmaskers.’ De aparte huisjes in Casa Ametza zijn ook een voordeel. ‘We kunnen alles binnen de huisjes aankleden zodat ze voldoen aan de veiligheidsnormen.’

Een eigen villa als droom

Yves is een dankbaar man. ‘Bij Villa Max ontvangen we gezinnen die niet altijd door de gelukkigste tijd van hun leven gaan en je kan mee helpen om hen de gelukkigste week van hun leven geven. Dat geeft me zoveel vreugde.’

De ultieme droom van de initiatiefnemers, Marleen en Redgy, is om een eigen huis te bouwen, een echte Villa Max, waar ze het hele jaar door gezinnen kunnen ontvangen. Als ik aan Yves vraag wat in tussentijd zijn hoop is voor de toekomst, antwoordt hij overtuigd: ‘nog meer gezinnen een deugddoende vakantie kunnen aanbieden. Er zijn zoveel gezinnen die er nood aan hebben.’ Vakantie op zen Villa Max: kosteloos en toch onbetaalbaar!

Yves Bisschop biofoto

In gesprek met

Yves Bisschops begon een jaar geleden bij Villa Max, na 26 jaar actief te zijn geweest als verantwoordelijke in 2 organisaties voor personen met een beperking. Hij kreeg de taak om Villa Max nog meer in de kijker te zetten, nieuwe initiatieven op te zetten en partners aan te trekken. Dit alles met het doel om nog meer gezinnen een fijne vakantie aan te bieden en Villa Max blijvend op de kaart te zetten.

Met trots kan Yves melden dat samen met een warme groep van vrijwilligers en partners al meer dan 80 gezinnen hebben kunnen genieten van een deugddoende Villa Max-vakantie.

De ambitie van Yves is om Villa Max nog meer basis te geven en extra partners te vinden die Villa Max ondersteunen.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 16 juni 2020 in de categorie Gezinsuitstap.

Michelle Roosenbroeck

Neergepend door

Michelle Roosenbroeck werkt voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie van Toerisme Vlaanderen. Zij houdt van reizen en nieuwe mensen en culturen ontdekken. In haar werk als vakantiebemiddelaar organiseert ze daguitstappen en vakanties voor mensen die het moeilijker hebben om vakantie te beleven. Michelle gelooft dat vakantie ons leven rijker maakt, omdat het vreugde en innerlijke rust brengt. Ze houdt van luisteren en schrijven, en als verhalenwever kan ze die twee passies combineren en mensen aanmoedigen om vakantie te beleven.

Vakantiedeskundigheid: leuk om leren en door te geven

In gesprek met Anke Wulteputte | 21 februari 2020

‘Vakantie organiseren voor jezelf en je gezin vraagt een vaardigheid die niet iedereen van thuis uit heeft meegekregen.’ Dat zegt Anke Wulteputte, bevlogen coördinator van vakantiemaker Pirlewiet. Ze breekt een lans voor het opbouwen van wat ze vakantiedeskundigheid noemt. Die deskundigheid verwerven, begint bij vakantie ervaren. Anke onderzocht welke ondersteuning gezinnen in armoede nodig hebben om de stap naar vakantie te kunnen zetten. Ze ontdekte dat minstens een deel van de oplossing ligt in het bouwen van bruggen tussen ervaren vakantiegangers en mensen die de stap nog niet hebben gezet.

Wat is voor mij vakantie?

‘Ik kreeg van mijn ouders mee dat vakantie een belangrijk rustpunt in het leven is’, zegt Anke. Bij Pirlewiet ontdekte ze dat ze zelf in bevoorrechte omstandigheden mocht opgroeien. ‘Op vakantie met Pirlewiet kunnen mensen ervaren dat ze rust kunnen vinden. Heel belangrijk, want rust vinden is een belangrijke troef voor een gezond en gebalanceerd leven.’ Anke raakte ervan overtuigd dat op vakantie gaan een vaardigheid is die je kan leren. Daar wil ze dan ook op inzetten met Pirlewiet, zodat mensen kunnen ontdekken wat vakantie voor hen kan betekenen, en welke vakantie het best bij hen past. Anke: ‘Voor de ene is dat een boservaring, voor de andere een verandering van cultuur.’

“Vakantie organiseren voor jezelf en je gezin vraagt een vaardigheid die niet iedereen van thuis uit heeft meegekregen.”

Anke Wulteputte

Vakantievaardig

Mensen met weinig vakantie-ervaring kampen soms met allerlei angsten over vakantie. Een eerste vakantie beleven, dat betekent immers jezelf op onbekend terrein begeven. Daarom biedt Pirlewiet met haar gezinsvakanties een houvast voor mensen, in de vorm van een helder programma. In de voormiddag kunnen kinderen aan gezamenlijke kampactiviteiten deelnemen terwijl er voor de volwassenen workshops zijn met bijvoorbeeld yoga of gitaarspelen. In de namiddag is er ruimte voor gezinsuitstappen. ‘Een goede balans vinden tussen planning en keuzevrijheid is daarin heel belangrijk,’ zegt Anke. Gezinnen kiezen zelf of ze voor een zwemmiddag gaan of liever op uitstap naar de kinderboerderij trekken. ‘Of ze kunnen natuurlijk ook gewoon rustig op het domein blijven.’

 

Er is veel vraag naar de gezinsvakanties van Pirlewiet. ‘Er is meer vraag dan aanbod.’ Anke doet een warme oproep. ‘Vrijwilligers kunnen hier het verschil maken. Meer vrijwilligerskracht betekent meer vakantiekansen! En ik kan met de hand op het hart zeggen: de sfeer op onze vakanties is niet te overtreffen. Het zijn unieke ervaringen voor iedereen die er deel van is.’

Kom ook!

Op vraag van Akindo vzw(*) onderzocht Anke op welke vakantie-ondersteuning gezinnen in Vlaanderen een beroep kunnen doen en wat er nodig is om gezinnen te ondersteunen om de stap naar vakantie te zetten.

vakantiegangers op het strand
 

Tijdens gezinsvakanties organiseerde ze een levende babbelbox. ‘Het viel me op hoe verwelkomend de gezinnen waren. Bijna allemaal waren ze bereid hun ervaringen te delen.’ Dankzij die gesprekken ontdekte Anke ook kansen om mensen met minder vakantie-ervaring warm te maken voor vakantie. Ze ontdekte potentiële ambassadeurs onder de vakantiegangers. ‘Want wie is beter geplaatst om mensen warm te maken dan zij die zelf ooit aarzelden om de stap te zetten? Zij begrijpen beter dan wie ook wat stress en hoofdbrekens veroorzaakt. Wat te doen als de trein vertraging heeft, bijvoorbeeld? Of nog: Wat zullen we eten onderweg? Hoe zullen we onze tijd invullen als we op onze vakantiebestemming zijn?’

Schaduwen van vakantiegangers op een brug

Hoe mooi zou het zijn wanneer mensen met vakantie-ervaring brugfiguren worden voor mensen met minder vakantie-ervaring! En dat hoeft helemaal niet zo moeilijk te zijn, want – zo ontdekte Anke - heel wat ervaren vakantiegangers zijn bereid om die rol op te nemen.

Voor wie inspiratie zoekt

In haar onderzoek viel Anke nog wat op. ‘Het verraste me dat het vakantieaanbod voor gezinnen helemaal niet zo bekend was bij organisaties die de brug slaan naar mensen in armoede.’ Samen met Akindo maakte Anke daarom een inspiratiebrochure over gezinsvakanties. Vrijwilligers en medewerkers van sociale organisaties vinden daarin een overzicht van de drempels die kwetsbare gezinnen ervaren, het aanbod aan georganiseerde gezinsvakanties en informatie over het belang van vakantie. De weg naar vakantie ligt daardoor voor een stukje weer wat meer open.

 

(*)Akindo vzw is een jeugdverblijfcentrum dat vroeger ook inzette op gezinsvakanties. Omdat ze zich vooral wilden toeleggen op kwaliteitsvolle jeugdvakanties, bouwden ze hun aanbod voor gezinsvakanties af. Tegelijk gaven ze de opdracht aan Anke om in kaart te brengen wat de mogelijkheden zijn voor gezinsvakanties in Vlaanderen.

 

Foto's in artikel: Anke Wulteputte
Headerfoto: Lenka Fortelna via Pixabay

 

Anke Wulteputte

In gesprek met

Anke Wulteputte is audioloog van opleiding en sinds vier jaar coördinator van Pirlewiet vzw. Pirlewiet organiseert sinds 1987 vakantie voor kinderen, jongeren, volwassenen en gezinnen die leven in meer kwetsbare situaties. In 2018 organiseerde Pirlewiet 14 vakanties met 160 vrijwilligers voor ongeveer 400 vakantiegangers. Anke maakt regelmatig gebruik van het platform Vakantieschakel waarop linken worden gelegd tussen vraag en aanbod. Ze is ook enthousiast over de thematische trefdagen Iedereen Verdient Vakantie. Onlangs nog vond ze daar inspiratie over het belang van stilte en verstilling. Iets wat ze tracht mee te nemen in de activiteiten van Pirlewiet.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 21 februari 2020 in de categorie Gezinsuitstap.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Dorpeltrekking: verwonderend op uitstap in eigen buurt

In gesprek met Mieke Deblaere | 13 januari 2020

Op een grijze namiddag in september trein ik richting Denderleeuw. Het weer is vandaag extra Belgisch. Onheilspellende wolken pakken, na een zeldzame opklaring, terug samen. Het valt me op dat ik net vandaag mijn meest waterdoorlatende sneakers heb aangetrokken. De moed zakt me in de schoenen, straks mogelijk de regen. In het station van Denderleeuw word ik gelukkig begroet door een opklaring in de persoon van Mieke Deblaere, vurig vrijwilliger bij het Rap op Stapkantoor Denderleeuw dat onderdak heeft gevonden in De Palaver. Dit buurthuis, dat rust in de schoot van een verlaten kerkgebouw, is uitgegroeid tot een warm en veilig nest waar buurtbewoners van de Hemelrijk-wijk in Denderleeuw drempelloos in, uit en rond fladderen. Vandaag laten we die veiligheid van De Palaver voor even achter. Samen met Mieke en vier jonge gezinnen, ga ik vandaag in Denderleeuw op wandel zonder plan, zonder doel.

We trekken onze avontuurlijk stoute schoenen aan en laten de Indiana Jones in onszelf naar boven komen. ‘Op avontuur!’, roept één van de kinderen in ons gezelschap. Vandaag gaan we op Dorpeltrekking.

Trots buurtbezit

Eerst wandelen we door de gemeenschappelijke groentetuin van De Palaver waar mensen uit de buurt verse groentjes terugvinden. ‘Het idee van de open toegankelijke moestuin werd aanvankelijk vrij sceptisch onthaald’, vertelt Mieke. ‘Men verwachtte dat de tuin direct gevandaliseerd ging worden en de groenten geplunderd. Het tegenovergestelde was waar: de moestuin werd een trots buurtbezit en stond al snel onder bescherming van enkele inwoners van Hemelrijk.’

(F)luister en ontdek wat je nog niet kende…

Samen met de kinderen stappen we het hoekje om en passeren de oude kerk. We geven onszelf een extra opdracht mee: we spitsen onze oren en speuren naar geluiden die we tijdens onze tocht door Hemelrijk horen galmen. De kinderen horen de bus, horen onze voetstappen, in de verte horen we de galm van een ijskarbel. Even later stappen we een verborgen veldweg in. Het doffe getrap op het natte asfalt maakt plaats voor het geritsel van gras.

“Kosteloos krijgen we vandaag toegang tot een verborgen wereld om de hoek.”

Jeroen Gernaey

Mieke neemt plots een afslag aan de kant van de weg en we duiken het bos in. Het bos verandert in een speeltuin voor de kinderen. ‘Hier kunnen we kampen maken!’, roept er één. Achter mij starten twee jonge ridders met een zwaardduel. Even later wordt het stil. Een stevige bries laat de bomen fluisteren.

Kameroenschaapjes voederen
Een welverdiende snack voor de schapen.

 

Als we onze tocht verderzetten, maken de fluisterende bomen plaats voor open ruimte en steeds luider geblaat. We stuiten, verborgen tussen een paar huizenblokken en weilanden, op een kudde schapen. ‘Ik woon al vijf jaar in Denderleeuw en het is de eerste keer dat ik deze schapen tegenkom’, hoor ik iemand vertellen. De kinderen geven de schapen een welverdiende groene snack en amuseren zich kostelijk.

Weidse weiden

Nog even later verdwijnen de huizen en worden we omringd door uitgestrekte weilanden. Eén van de kinderen begint te lopen met de horizon als doel. Nog twee kinderen volgen, vervolgens rennen àlle kinderen achter hen aan, steeds verder op het wel eindeloos lijkende grastapijt. Ik kijk even ongerust toe, maar Mieke stelt me gerust: ‘Het is hier uitgestrekt maar veilig en ze keren vanzelf wel weer om. Veel van de kinderen en mama’s zien de veldloop letterlijk als een buitenkans. Thuis zitten ze al te vaak met broertjes en zusjes in een te kleine woning. De ouders staan telkens voor een uitdaging om met alle kinderen tegelijk op stap te gaan. Samen met de andere mama’s is dat vandaag al een heel ander verhaal.’

Achter de huizen het open veld in

'Verborgen gangen' tussen de huizen en velden.

 

We spotten een maïsveld in de verte. ‘Gaan we erheen?’, roepen de kinderen. De vraag lijkt zich in ieders hoofd spontaan om te draaien naar ‘Waarom zouden we er niét heen gaan?’ Ook hier leven de kinderen zich helemaal uit. Het maïsveld lijkt een betoverd doolhof dat door hen wordt gebruikt om tikkertje te spelen. 

Nieuwe ogen, nieuwe ontdekkingen

Niets is wat het lijkt en alles dat we tegenkomen bekijken we in een ander licht. We horen de wind niet door de bomen waaien, het zijn de bomen die praten met elkaar. Een beek wordt een kolkende rivier, stokken die kinderen vinden worden roeispanen, zwaarden, een toverstaf. De wandelpaden tussen huizen en velden een verborgen gang.

Via zo’n verborgen gang, zien we de kerk van Hemelrijk en De Palaver terug verschijnen. De kinderen geven hun zoektocht naar verhalen en geluiden nog niet op en starten samen een fietsbellenconcert. Het luidt het einde van onze wandeling in.

“Simpelweg wandelen zonder plan, zonder doel. De blik op oneindig, de ene voet na de andere.”

Mieke Deblaere

Na een welverdiend vieruurtje trekken de gezinnen stilaan ontspannen huiswaarts. Kosteloos kregen we vandaag toegang tot een verborgen wereld om de hoek. Een onbetaalbaar krachtige ontdekking. We vonden plekken vol rust en verwondering tijdens een avontuur dat niet begon met een lange trein-of busrit, maar simpelweg vanaf de dorpel van De Palaver. Met de ervaringen van deze dorpeltrekking stap ik met mijn droge voeten (er viel geen druppel regen!) terug op de trein naar huis, nieuwsgierig naar de geheimen die ik zal ontdekken als ik een volgende keer mijn voordeur achter me toetrek.

Fantaseren en spelen
Jonge ridders.

 

Mieke en vooral de kinderen hielden me vandaag een spiegel voor. In de veiligheid van je eigen buurt, is het een zaligheid om geen enkele route als juist of fout te bekijken. Hoe meer we volwassen worden, hoe meer we willen plannen. We zoeken steeds uit welke weg sneller of korter is. De onbegrensde fantasie wordt vervangen door structuur, de ontdekking geruild voor zekerheid. Als we nu en dan toestaan om terug dat kleine stukje kind in onszelf aan het roer te zetten, ontdek je al snel dat achter elke hoek een nieuwe ontdekking schuilt. Door simpelweg te wandelen zonder plan, zonder doel. De blik op oneindig, de ene voet na de andere.

Mieke Deblaere

In gesprek met

Mieke Deblaere is vrijwilliger bij De Stroom, een vrijetijds- en vakantieorganisatie voor mensen met een beperking in Kortrijk. In 2017 werd Mieke ‘Oor’ in het grootschalig luisteronderzoek van het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Sindsdien werd ze ook vrijwilliger in het Rap op Stap kantoor van Denderleeuw en bij de Grote Routepaden.  Mieke heeft EDS (Ehlers Danlos Syndroom), een erfelijke aandoening van het bindweefsel. Daardoor heeft ze chronische pijn, die ze draaglijk probeert te houden door een goed evenwicht tussen beweging en rust. Stress vermijden is een must, om voldoende ademruimte te hebben om met haar ziekte om te gaan.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 13 januari 2020 in de categorie Gezinsuitstap.

Jeroen Gernaey

Neergepend door

Jeroen Gernaey was lange tijd verbonden aan CAW Antwerpen als maatschappelijk werker. Sinds begin 2019 is hij vakantiebemiddelaar bij Iedereen Verdient Vakantie.

Expeditie Goe Weer: ‘Het weer hoeft geen pretbederver te zijn’

In gesprek met Tanja en Jade | 7 januari 2020

‘Hoe is je vakantie geweest?’ Niet zelden hangt het antwoord af van hoe het eten was of, nog vaker, het weer. Daarom trekt Iedereen Verdient Vakantie met gezinnen, groepen en individuen op Goe Weer Expeditie. Hoe is het weer op een bepaalde vakantieplek? Waait het, regent het of heb je je zonnebril nodig? En wat als het weer niet is wat je verwachtte? Wat doe je dan tijdens je vakantie?

In Nieuwpoort is Tanja op vakantie met dochter Jade en zoon Emiel. Ze gaan in elk soort weer op pad. Vandaag gaan we samen aan zee de temperatuur opmeten. Zonder Emiel want die ligt ziek in bed.

Jade met windmolentje
 

Expeditie tot in de duinen

We zijn uitgerust met geinige meetapparatuur waaronder een windmolentje, een zonnebril en een beker om regen in op te vangen.

Al snel blijkt de zonnebril nodig te zijn. De kleine wolkjes aan de hemel razen even vlug voorbij als de zeebries waait.

Jade klimt een hoge duin op met het blauwe windmolentje. Dat begint meteen als een gek te draaien.

‘Dit molentje draait even hard als die andere molentjes die ik aan de winkel zag,’ zegt Jade enthousiast.

 

Rap op Stap: zelf uitproberen en dan adviseren

Tanja is al enkele jaren vrijwilligster in het Rap Op Stap kantoor van Zelzate. Ze vindt vakantie belangrijk en wil andere mensen ook helpen die stap in hun leven te zetten. Niet alleen door ze Rap op Stap te leren kennen maar ook door te helpen een geschikte vakantie uit te kiezen.

Tanja: ‘Ik probeer zelf zoveel mogelijk verblijven te bezoeken. Zo kan ik de mensen die komen boeken ook beter verder helpen. Zo was er pas nog een papa met vijf kinderen. Omdat ik weet dat ze graag wandelen en nog nooit in de Ardennen waren geweest, heb ik hun Floreal in La Roche aangeraden. De papa belde mij op vakantie om te zeggen wat een mooie bergen er waren.’

Het weer hoeft geen spelbreker te zijn

Voor veel mensen maakt of kraakt een beetje regen hun vakantie. Maar niet voor Tanja en haar kroost.

Jade met vlieger
 

Tanja: ‘Slecht weer hoeft geen pretbederver te zijn. Ik kies meestal verblijven uit waar er animatie is en dan hoeft slecht weer geen spelbreker te zijn. Langs de andere kant hebben we ook jaren een caravan gehad in Noord-Frankrijk. Op een heel kleine camping zonder speeltuin of zwembad. En dan zie je de kinderen buiten spelen, kampen bouwen… Meer hebben ze niet nodig.’

Jade: ’Een keer was het slecht weer. Het stormde en onweerde. Toen hebben Emiel en ik met mama spelletjes gespeeld en heb ik getekend.’

 

 

 

Tanja en Jade

In gesprek met

Tanja vertelt over zichzelf: ‘Ik ben Tanja, 48 jaar en alleenstaande mama van een zoon, Emiel, van 13 jaar en een dochter Jade, van 9 jaar. Ik ben opgegroeid in Zelzate, waar mijn ouders een speciaalzaak hadden in kamperen, alpinisme en trekking. Jammer genoeg is de zaak 'op de fles' gegaan. Mijn vader was zwaar alcoholist. Nadien ben ik 27 keer verhuisd. Na 1,5 jaar in een caravan gewoond te hebben, waar ook mijn dochter is geboren heb ik nu sinds 9 jaar een sociale woning in Zelzate. Door problemen met nek en rug is het voor mij moeilijk een job te vinden waardoor ik een leefloon krijg. Ik werkte vroeger als begeleidster bij personen met een diep mentale handicap en autisme. Ik werk wel reeds 5 jaar als vrijwilligster bij Rap op Stap Zelzate wat ik met hart en ziel doe. Ik vind vakantie heel belangrijk, mijn grootste hobby's zijn dan ook kamperen, vakantie, vertoeven aan zee...’

Dit verhaal werd gepubliceerd op 7 januari 2020 in de categorie Gezinsuitstap.

Carine Geboers

Neergepend door

Carine Geboers werkt bij Steunpunt Vakantieparticipatie als netwerkverbinder voor Iedereen Verdient Vakantie. Tijdens de vele ontmoetingen overal in Vlaanderen is zij steeds verrast door de mooie verhalen van moedige mensen. Daardoor ontstond nog meer de goesting om naar de pen te grijpen.

Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Thuiskomen bij elkaar op gezinsvakantie

In gesprek met Cindy Theunis en Bjorn Renders | 25 juni 2019

Op een doordeweekse dag in juni ligt het groene vakantiedomein van Akindo er verlaten en rustig bij. Dat dit ook een plek is waar  kinderen en jongeren wilde avonturen beleven, verraden de kleurige hangmatten, klimtuigen en de vele paadjes die naar allerlei speelhoekjes leiden. Vroeger konden er bij Akindo ook gezinnen terecht voor een deugddoende vakantie. Vandaag ligt de focus op kampen voor kinderen en jongeren. Maar de nood voor  laagdrempelige vakanties voor gezinnen is hoog. Daarom onderzoekt Akindo hoe ze andere organisaties kunnen ondersteunen bij het opzetten van gezinsvakanties. 

Cindy Theunis en Bjorn Renders wilden graag mee nadenken over die vraag. Zij kwamen verschillende keren naar Akindo voor een gezinsvakantie met hun zoontje. De aandacht en ondersteuning die ze er kregen deed bij hen plannen voor de toekomst ontvlammen.

‘Hier maakten we onze allereerste gezinsvakantie mee,’ zegt Cindy verlegen. Ze is vandaag samen met haar man naar Akindo gekomen om ervaringen uit te wisselen tijdens een Straffe Koffie van Iedereen verdient vakantie. Het thema van de uitwisselingsdag is gezinsvakanties.

Vakantie, niet vanzelfsprekend

Cindy vertelt hoe ze er lang over deed om zich te laten overtuigen voor een vakantie. Door haar angststoornis is het voor haar erg moeilijk om zich in nieuwe situaties te begeven met mensen die ze niet kent. ‘Ook is het niet gemakkelijk met ons zoontje,’ vult Bjorn aan. De zevenjarige Bently heeft autisme en lijdt aan epilepsie. ‘Hij kan niet goed tegen de drukte,’ vertelt Cindy. Ze legt uit dat ze voor Bently een speciaal aangepaste buggy met koptelefoon hebben aangeschaft, om het geluid van de omgeving te dempen. ‘Als het teveel voor hem wordt, verliest Bently zichzelf en begint hij luid te roepen.’ Dat maakt het niet evident voor Cindy en Bjorn om met hun zoon op uitstap te gaan.

Van massage tot manicure

Toen Bjorn en Cindy voor het eerst aankwamen op Akindo werd er naar hen geluisterd. ‘Echt geluisterd,’ zegt Cindy met nadruk. En dat was hen nog niet vaak overkomen. Ze vertelt hoe er rekening werd gehouden met de noden van haar gezin. ‘We kregen bijvoorbeeld een speelplekje waar we al van ‘s morgens vroeg terecht konden,’ zegt ze. ‘Dat is nodig want Bently is elke dag wakker om zes uur.’

"Toen we vertrokken moesten we huilen omdat het voorbij was, omdat we zo hadden genoten." - Cindy en Bjorn

Een van de monitoren van Akindo ontwikkelde al snel een bijzondere band met Bently. ‘Daardoor konden we ook eens met z’n tweeën een wandeling maken,’ zegt Cindy. ‘Of samen naar de wellness gaan,’ grinnikt Bjorn. Hij vertelt hoe hij er voluit voor ging: van massage tot nagelverzorging. ‘Heerlijk!’ zegt hij met twinkelogen.

Extra’s

Cindy en Bjorn herinneren zich een ontroerend moment van tijdens die vakantie. Op een dag had een van de monitoren een app uitgezocht, speciaal voor hun zoontje. ‘Ze bracht haar tablet mee van thuis en had met haar eigen centen een app voor Bently gekocht. Het was een app om te puzzelen, hij was er dol op.’

Of er nog een moment van ontroering was, vraag ik. Cindy en Bjorn knikken gelijktijdig. ‘Toen we terug naar huis vertrokken moesten we allebei huilen. Omdat het voorbij was en omdat we zo hadden genoten met ons drie.’

Superkracht

Bjorn vertelt enthousiast over de plannen die hij aan het smeden is. Bij Akindo ontmoetten Cindy en hij een ander gezin, met een dochtertje van dezelfde leeftijd als hun zoon. De gezinnen wisselden ervaringen uit en troffen bij elkaar veel herkenning. ‘Wij weten als geen ander hoe moeilijk het is om bijvoorbeeld een uitstap te doen,’ zegt Bjorn. ‘Er is vaak weinig begrip voor kinderen zoals Bently. Zijn handicap is niet zo zichtbaar, maar vraagt wel veel zorg. Dat maakt voor ons de drempel extra hoog om uitstappen te doen.’

Er is weinig begrip voor kinderen die geen duidelijk zichtbare handicap hebben. Dat maakt de drempel extra hoog om uitstappen te doen.

Bjorn, Cindy en het koppel dat ze leerden kennen bij Akindo hebben zopas samen een vzw opgericht: Play it loud. ‘We willen activiteiten opzetten voor mensen met een handicap en maatschappelijk zwakkeren’, zegt Bjorn.

In het najaar staat er alvast een wandelzoektocht in Tessenderlo op het programma. Cindy’s ogen blinken. Ze vertelt dat ze een verhaal zal uitwerken dat als rode draad doorheen de zoektocht zal lopen. De kinderen kunnen onderweg opdrachten doen. ‘Het wordt een verhaal over superhelden,’ zegt Cindy met een glimlach, ‘want de beperking van het kind is in het verhaal eigenlijk een geheime superkracht.’

foto's: Cindy en Bjorn

cindy en bjorn

In gesprek met

Cindy Theunis en Bjorn Renders kwamen met hun zoontje Bently verschillende keren op vakantie naar Akindo. Akindo is een plek waar kinderen en jongeren uit maatschappelijk kwetsbare milieus een onbezorgd kamp kunnen beleven. 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 25 juni 2019 in de categorie Gezinsuitstap.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Onverwachte schatten en troost vinden… op gezinsvakantie

In gesprek met Bjorn Bekaert | 21 juni 2019

Bjorn Bekaert werkte jarenlang voor Centerparcs. Vandaag is hij huisman. Op die manier kan hij zijn twee zoontjes alle omkadering bieden die ze nodig hebben. De extra tijd komt van pas want zijn oudste zoon heeft een beperking die veel extra zorg vraagt. Rondkomen op basis van een klein inkomen is niet evident, weet Bjorn ondertussen uit ervaring. En de gezinsvakantie is dan vaak het eerste wat er bij inschiet. ‘Maar vakantie is broodnodig voor een gezin,’ zegt Bjorn. Via Iedereen verdient vakantie konden hij en zijn vrouw er toch tussenuit met hun zonen. Onderweg ging Bjorn zich op basis van zijn vakantie-ervaringen ook inzetten voor anderen. Die inzet vertaalt zich in grote dromen voor de toekomst.

Tijd

Het was aanvankelijk niet helemaal zijn eigen keuze om huisman te worden. De job van Bjorn kwam op zeker moment op de helling te staan. Samen met zijn vrouw besliste hij dat hij voortaan huisman zou zijn en zij kostwinner. ‘In onze maatschappij draait alles altijd om geld,’ zegt Bjorn, ‘maar ik koos ervoor om meer tijd te hebben en om de zorg van onze zonen op mij te nemen.’

Genieten op voorhand

Bjorn ging op zoek om met minder financiële middelen toch een gezinsvakantie op poten te kunnen zetten. Via Rap op Stap Lommel kwam hij terecht op de vakantiebeurs van Horizont en kon zijn gezin inschrijven voor een gezinsvakantie.

Twee jaar op rij ging hij met zijn vrouw en kinderen op vakantie naar zee, samen met een paar andere gezinnen. ‘Wat ik erg goed vond was dat er al een ontmoeting was op voorhand. Het was fijn om de andere gezinnen te leren kennen en ook om meer te weten te komen over het Reigersnest, het domein waar we heen zouden trekken.’

Ook kregen Bjorn en zijn gezin op dat moment al een concreet idee van het programma. ‘Voor mijn zoon met autisme was dat erg belangrijk,’ zegt Bjorn daarover.

Zorgeloos reizen

Bij de gezinsvakanties van Horizont wordt heel wat praktische ondersteuning geboden. ‘Onze valiezen werden met de wagen gebracht, zelf gingen we met de trein.’ Bjorn vertelt hoe aangenaam dat was. ‘Op de trein beleefde ik fijne momenten met mijn zoontje. Normaal gezien zit ik aan het stuur en mag hij me niet storen. Nu kon ik volop naar hem luisteren. Hij vertelde honderduit over iets dat hij had meegemaakt op school.’ Het genieten van de vakantie was al meteen begonnen op de trein. 

Troost

‘Voor onze zoon met autisme is het erg belangrijk dat er een heldere structuur is op vakantie. Daarom was het goed dat er een duidelijk programma was.’ Tegelijk vindt Bjorn het erg positief dat er ook veel vrijheid was voor ieder gezin op vakantie. ‘Er werd rekening gehouden met de eigenheid van elk gezin,’ zegt hij. ‘En je kon kiezen aan welke activiteiten je deelnam.’

Dat iedereen wel een rugzakje heeft, ondervond Bjorn op de vakantie aan zee met de andere gezinnen. Hij vond er veel troost in, zegt hij. Met één gezin in het bijzonder konden Bjorn en zijn vrouw het erg goed vinden. Intussen trokken ze er ook al eens voor een weekend samen op uit.

Raad en daad

Op een dag kreeg Bjorn van iemand een telefoontje. ‘Het was iemand die ik niet rechtstreeks kende maar die via gemeenschappelijke kennissen had vernomen dat wij met weinig middelen toch op vakantie waren geweest. Daar wou ze alles over weten.’ Bjorn vertelt het met een grote glimlach. Hij deelde meteen al zijn ervaringen met de dame, niet alleen over vakantie maar ook over sociale restaurants en openbaar vervoer.

Intussen staat hij heel wat mensen bij met advies. In het bijzonder voor mensen met een kind met autisme heeft hij heel wat praktische tips.

Dromen

Ik ben benieuwd welke dromen Bjorn koestert voor de toekomst. Hij glimlacht. ‘Ik zie mijzelf wel een Rap op stap kantoor runnen om vakantie en uitstappen mogelijk te maken,’ zegt hij. ‘Ik zou langsgaan bij de mensen thuis.’ Bjorn zegt dat hij op die manier de drempel zo laag mogelijk zou maken. ‘Ook zou ik mij kunnen specialiseren in gezinnen met een kind met autisme. Want voor hen is vakantie extra moeilijk te organiseren maar daarom niet minder noodzakelijk.’

De dag na onze ontmoeting ben ik per email in contact met Bjorn. Hij vraagt of hij nog een droom mag toevoegen. Als hij wild mag gaan in zijn dromen zou hij graag een bed&breakfast starten, ergens in het groen buiten de stad, waar ouders met een kind met een beperking vakantie kunnen nemen en tot rust komen.

Bjorn Bekaert

In gesprek met

Bjorn Bekaert was lange tijd verbonden aan Centerparcs en is sedert een paar jaar huisman. Samen met zijn vrouw heeft hij twee zonen van elf en negen. Hij is lid van Belgian Mission Team, een groep van enthousiaste vrijwilligers die het opnemen voor mensen met een achtergrond in armoede in binnen- en buitenland. Bjorn en zijn gezin gingen met vakantie via de Limburgse organisatie Horizont.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 21 juni 2019 in de categorie Gezinsuitstap.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Pagina's

Copyright © 2021 Steunpunt vakantieparticipatie | Disclaimer | Privacy |