Overslaan en naar de inhoud gaan

Gezinsuitstap

Vakantiedeskundigheid: leuk om leren en door te geven

In gesprek met Anke Wulteputte | 21 februari 2020

‘Vakantie organiseren voor jezelf en je gezin vraagt een vaardigheid die niet iedereen van thuis uit heeft meegekregen.’ Dat zegt Anke Wulteputte, bevlogen coördinator van vakantiemaker Pirlewiet. Ze breekt een lans voor het opbouwen van wat ze vakantiedeskundigheid noemt. Die deskundigheid verwerven, begint bij vakantie ervaren. Anke onderzocht welke ondersteuning gezinnen in armoede nodig hebben om de stap naar vakantie te kunnen zetten. Ze ontdekte dat minstens een deel van de oplossing ligt in het bouwen van bruggen tussen ervaren vakantiegangers en mensen die de stap nog niet hebben gezet.

Wat is voor mij vakantie?

‘Ik kreeg van mijn ouders mee dat vakantie een belangrijk rustpunt in het leven is’, zegt Anke. Bij Pirlewiet ontdekte ze dat ze zelf in bevoorrechte omstandigheden mocht opgroeien. ‘Op vakantie met Pirlewiet kunnen mensen ervaren dat ze rust kunnen vinden. Heel belangrijk, want rust vinden is een belangrijke troef voor een gezond en gebalanceerd leven.’ Anke raakte ervan overtuigd dat op vakantie gaan een vaardigheid is die je kan leren. Daar wil ze dan ook op inzetten met Pirlewiet, zodat mensen kunnen ontdekken wat vakantie voor hen kan betekenen, en welke vakantie het best bij hen past. Anke: ‘Voor de ene is dat een boservaring, voor de andere een verandering van cultuur.’

“Vakantie organiseren voor jezelf en je gezin vraagt een vaardigheid die niet iedereen van thuis uit heeft meegekregen.”

Anke Wulteputte

Vakantievaardig

Mensen met weinig vakantie-ervaring kampen soms met allerlei angsten over vakantie. Een eerste vakantie beleven, dat betekent immers jezelf op onbekend terrein begeven. Daarom biedt Pirlewiet met haar gezinsvakanties een houvast voor mensen, in de vorm van een helder programma. In de voormiddag kunnen kinderen aan gezamenlijke kampactiviteiten deelnemen terwijl er voor de volwassenen workshops zijn met bijvoorbeeld yoga of gitaarspelen. In de namiddag is er ruimte voor gezinsuitstappen. ‘Een goede balans vinden tussen planning en keuzevrijheid is daarin heel belangrijk,’ zegt Anke. Gezinnen kiezen zelf of ze voor een zwemmiddag gaan of liever op uitstap naar de kinderboerderij trekken. ‘Of ze kunnen natuurlijk ook gewoon rustig op het domein blijven.’

 

Er is veel vraag naar de gezinsvakanties van Pirlewiet. ‘Er is meer vraag dan aanbod.’ Anke doet een warme oproep. ‘Vrijwilligers kunnen hier het verschil maken. Meer vrijwilligerskracht betekent meer vakantiekansen! En ik kan met de hand op het hart zeggen: de sfeer op onze vakanties is niet te overtreffen. Het zijn unieke ervaringen voor iedereen die er deel van is.’

Kom ook!

Op vraag van Akindo vzw(*) onderzocht Anke op welke vakantie-ondersteuning gezinnen in Vlaanderen een beroep kunnen doen en wat er nodig is om gezinnen te ondersteunen om de stap naar vakantie te zetten.

vakantiegangers op het strand
 

Tijdens gezinsvakanties organiseerde ze een levende babbelbox. ‘Het viel me op hoe verwelkomend de gezinnen waren. Bijna allemaal waren ze bereid hun ervaringen te delen.’ Dankzij die gesprekken ontdekte Anke ook kansen om mensen met minder vakantie-ervaring warm te maken voor vakantie. Ze ontdekte potentiële ambassadeurs onder de vakantiegangers. ‘Want wie is beter geplaatst om mensen warm te maken dan zij die zelf ooit aarzelden om de stap te zetten? Zij begrijpen beter dan wie ook wat stress en hoofdbrekens veroorzaakt. Wat te doen als de trein vertraging heeft, bijvoorbeeld? Of nog: Wat zullen we eten onderweg? Hoe zullen we onze tijd invullen als we op onze vakantiebestemming zijn?’

Schaduwen van vakantiegangers op een brug

Hoe mooi zou het zijn wanneer mensen met vakantie-ervaring brugfiguren worden voor mensen met minder vakantie-ervaring! En dat hoeft helemaal niet zo moeilijk te zijn, want – zo ontdekte Anke - heel wat ervaren vakantiegangers zijn bereid om die rol op te nemen.

Voor wie inspiratie zoekt

In haar onderzoek viel Anke nog wat op. ‘Het verraste me dat het vakantieaanbod voor gezinnen helemaal niet zo bekend was bij organisaties die de brug slaan naar mensen in armoede.’ Samen met Akindo maakte Anke daarom een inspiratiebrochure over gezinsvakanties. Vrijwilligers en medewerkers van sociale organisaties vinden daarin een overzicht van de drempels die kwetsbare gezinnen ervaren, het aanbod aan georganiseerde gezinsvakanties en informatie over het belang van vakantie. De weg naar vakantie ligt daardoor voor een stukje weer wat meer open.

 

(*)Akindo vzw is een jeugdverblijfcentrum dat vroeger ook inzette op gezinsvakanties. Omdat ze zich vooral wilden toeleggen op kwaliteitsvolle jeugdvakanties, bouwden ze hun aanbod voor gezinsvakanties af. Tegelijk gaven ze de opdracht aan Anke om in kaart te brengen wat de mogelijkheden zijn voor gezinsvakanties in Vlaanderen.

 

Foto's in artikel: Anke Wulteputte
Headerfoto: Lenka Fortelna via Pixabay

 

Anke Wulteputte

In gesprek met

Anke Wulteputte is audioloog van opleiding en sinds vier jaar coördinator van Pirlewiet vzw. Pirlewiet organiseert sinds 1987 vakantie voor kinderen, jongeren, volwassenen en gezinnen die leven in meer kwetsbare situaties. In 2018 organiseerde Pirlewiet 14 vakanties met 160 vrijwilligers voor ongeveer 400 vakantiegangers. Anke maakt regelmatig gebruik van het platform Vakantieschakel waarop linken worden gelegd tussen vraag en aanbod. Ze is ook enthousiast over de thematische trefdagen Iedereen Verdient Vakantie. Onlangs nog vond ze daar inspiratie over het belang van stilte en verstilling. Iets wat ze tracht mee te nemen in de activiteiten van Pirlewiet.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 21 februari 2020 in de categorie Gezinsuitstap.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Dorpeltrekking: verwonderend op uitstap in eigen buurt

In gesprek met Mieke Deblaere | 13 januari 2020

Op een grijze namiddag in september trein ik richting Denderleeuw. Het weer is vandaag extra Belgisch. Onheilspellende wolken pakken, na een zeldzame opklaring, terug samen. Het valt me op dat ik net vandaag mijn meest waterdoorlatende sneakers heb aangetrokken. De moed zakt me in de schoenen, straks mogelijk de regen. In het station van Denderleeuw word ik gelukkig begroet door een opklaring in de persoon van Mieke Deblaere, vurig vrijwilliger bij het Rap op Stapkantoor Denderleeuw dat onderdak heeft gevonden in De Palaver. Dit buurthuis, dat rust in de schoot van een verlaten kerkgebouw, is uitgegroeid tot een warm en veilig nest waar buurtbewoners van de Hemelrijk-wijk in Denderleeuw drempelloos in, uit en rond fladderen. Vandaag laten we die veiligheid van De Palaver voor even achter. Samen met Mieke en vier jonge gezinnen, ga ik vandaag in Denderleeuw op wandel zonder plan, zonder doel.

We trekken onze avontuurlijk stoute schoenen aan en laten de Indiana Jones in onszelf naar boven komen. ‘Op avontuur!’, roept één van de kinderen in ons gezelschap. Vandaag gaan we op Dorpeltrekking.

Trots buurtbezit

Eerst wandelen we door de gemeenschappelijke groentetuin van De Palaver waar mensen uit de buurt verse groentjes terugvinden. ‘Het idee van de open toegankelijke moestuin werd aanvankelijk vrij sceptisch onthaald’, vertelt Mieke. ‘Men verwachtte dat de tuin direct gevandaliseerd ging worden en de groenten geplunderd. Het tegenovergestelde was waar: de moestuin werd een trots buurtbezit en stond al snel onder bescherming van enkele inwoners van Hemelrijk.’

(F)luister en ontdek wat je nog niet kende…

Samen met de kinderen stappen we het hoekje om en passeren de oude kerk. We geven onszelf een extra opdracht mee: we spitsen onze oren en speuren naar geluiden die we tijdens onze tocht door Hemelrijk horen galmen. De kinderen horen de bus, horen onze voetstappen, in de verte horen we de galm van een ijskarbel. Even later stappen we een verborgen veldweg in. Het doffe getrap op het natte asfalt maakt plaats voor het geritsel van gras.

“Kosteloos krijgen we vandaag toegang tot een verborgen wereld om de hoek.”

Jeroen Gernaey

Mieke neemt plots een afslag aan de kant van de weg en we duiken het bos in. Het bos verandert in een speeltuin voor de kinderen. ‘Hier kunnen we kampen maken!’, roept er één. Achter mij starten twee jonge ridders met een zwaardduel. Even later wordt het stil. Een stevige bries laat de bomen fluisteren.

Kameroenschaapjes voederen
Een welverdiende snack voor de schapen.

 

Als we onze tocht verderzetten, maken de fluisterende bomen plaats voor open ruimte en steeds luider geblaat. We stuiten, verborgen tussen een paar huizenblokken en weilanden, op een kudde schapen. ‘Ik woon al vijf jaar in Denderleeuw en het is de eerste keer dat ik deze schapen tegenkom’, hoor ik iemand vertellen. De kinderen geven de schapen een welverdiende groene snack en amuseren zich kostelijk.

Weidse weiden

Nog even later verdwijnen de huizen en worden we omringd door uitgestrekte weilanden. Eén van de kinderen begint te lopen met de horizon als doel. Nog twee kinderen volgen, vervolgens rennen àlle kinderen achter hen aan, steeds verder op het wel eindeloos lijkende grastapijt. Ik kijk even ongerust toe, maar Mieke stelt me gerust: ‘Het is hier uitgestrekt maar veilig en ze keren vanzelf wel weer om. Veel van de kinderen en mama’s zien de veldloop letterlijk als een buitenkans. Thuis zitten ze al te vaak met broertjes en zusjes in een te kleine woning. De ouders staan telkens voor een uitdaging om met alle kinderen tegelijk op stap te gaan. Samen met de andere mama’s is dat vandaag al een heel ander verhaal.’

Achter de huizen het open veld in

'Verborgen gangen' tussen de huizen en velden.

 

We spotten een maïsveld in de verte. ‘Gaan we erheen?’, roepen de kinderen. De vraag lijkt zich in ieders hoofd spontaan om te draaien naar ‘Waarom zouden we er niét heen gaan?’ Ook hier leven de kinderen zich helemaal uit. Het maïsveld lijkt een betoverd doolhof dat door hen wordt gebruikt om tikkertje te spelen. 

Nieuwe ogen, nieuwe ontdekkingen

Niets is wat het lijkt en alles dat we tegenkomen bekijken we in een ander licht. We horen de wind niet door de bomen waaien, het zijn de bomen die praten met elkaar. Een beek wordt een kolkende rivier, stokken die kinderen vinden worden roeispanen, zwaarden, een toverstaf. De wandelpaden tussen huizen en velden een verborgen gang.

Via zo’n verborgen gang, zien we de kerk van Hemelrijk en De Palaver terug verschijnen. De kinderen geven hun zoektocht naar verhalen en geluiden nog niet op en starten samen een fietsbellenconcert. Het luidt het einde van onze wandeling in.

“Simpelweg wandelen zonder plan, zonder doel. De blik op oneindig, de ene voet na de andere.”

Mieke Deblaere

Na een welverdiend vieruurtje trekken de gezinnen stilaan ontspannen huiswaarts. Kosteloos kregen we vandaag toegang tot een verborgen wereld om de hoek. Een onbetaalbaar krachtige ontdekking. We vonden plekken vol rust en verwondering tijdens een avontuur dat niet begon met een lange trein-of busrit, maar simpelweg vanaf de dorpel van De Palaver. Met de ervaringen van deze dorpeltrekking stap ik met mijn droge voeten (er viel geen druppel regen!) terug op de trein naar huis, nieuwsgierig naar de geheimen die ik zal ontdekken als ik een volgende keer mijn voordeur achter me toetrek.

Fantaseren en spelen
Jonge ridders.

 

Mieke en vooral de kinderen hielden me vandaag een spiegel voor. In de veiligheid van je eigen buurt, is het een zaligheid om geen enkele route als juist of fout te bekijken. Hoe meer we volwassen worden, hoe meer we willen plannen. We zoeken steeds uit welke weg sneller of korter is. De onbegrensde fantasie wordt vervangen door structuur, de ontdekking geruild voor zekerheid. Als we nu en dan toestaan om terug dat kleine stukje kind in onszelf aan het roer te zetten, ontdek je al snel dat achter elke hoek een nieuwe ontdekking schuilt. Door simpelweg te wandelen zonder plan, zonder doel. De blik op oneindig, de ene voet na de andere.

Mieke Deblaere

In gesprek met

Mieke Deblaere is vrijwilliger bij De Stroom, een vrijetijds- en vakantieorganisatie voor mensen met een beperking in Kortrijk. In 2017 werd Mieke ‘Oor’ in het grootschalig luisteronderzoek van het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Sindsdien werd ze ook vrijwilliger in het Rap op Stap kantoor van Denderleeuw en bij de Grote Routepaden.  Mieke heeft EDS (Ehlers Danlos Syndroom), een erfelijke aandoening van het bindweefsel. Daardoor heeft ze chronische pijn, die ze draaglijk probeert te houden door een goed evenwicht tussen beweging en rust. Stress vermijden is een must, om voldoende ademruimte te hebben om met haar ziekte om te gaan.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 13 januari 2020 in de categorie Gezinsuitstap.

Jeroen Gernaey

Neergepend door

Jeroen Gernaey was lange tijd verbonden aan CAW Antwerpen als maatschappelijk werker. Sinds begin 2019 is hij vakantiebemiddelaar bij Iedereen Verdient Vakantie.

Expeditie Goe Weer: ‘Het weer hoeft geen pretbederver te zijn’

In gesprek met Tanja en Jade | 7 januari 2020

‘Hoe is je vakantie geweest?’ Niet zelden hangt het antwoord af van hoe het eten was of, nog vaker, het weer. Daarom trekt Iedereen Verdient Vakantie met gezinnen, groepen en individuen op Goe Weer Expeditie. Hoe is het weer op een bepaalde vakantieplek? Waait het, regent het of heb je je zonnebril nodig? En wat als het weer niet is wat je verwachtte? Wat doe je dan tijdens je vakantie?

In Nieuwpoort is Tanja op vakantie met dochter Jade en zoon Emiel. Ze gaan in elk soort weer op pad. Vandaag gaan we samen aan zee de temperatuur opmeten. Zonder Emiel want die ligt ziek in bed.

Jade met windmolentje
 

Expeditie tot in de duinen

We zijn uitgerust met geinige meetapparatuur waaronder een windmolentje, een zonnebril en een beker om regen in op te vangen.

Al snel blijkt de zonnebril nodig te zijn. De kleine wolkjes aan de hemel razen even vlug voorbij als de zeebries waait.

Jade klimt een hoge duin op met het blauwe windmolentje. Dat begint meteen als een gek te draaien.

‘Dit molentje draait even hard als die andere molentjes die ik aan de winkel zag,’ zegt Jade enthousiast.

 

Rap op Stap: zelf uitproberen en dan adviseren

Tanja is al enkele jaren vrijwilligster in het Rap Op Stap kantoor van Zelzate. Ze vindt vakantie belangrijk en wil andere mensen ook helpen die stap in hun leven te zetten. Niet alleen door ze Rap op Stap te leren kennen maar ook door te helpen een geschikte vakantie uit te kiezen.

Tanja: ‘Ik probeer zelf zoveel mogelijk verblijven te bezoeken. Zo kan ik de mensen die komen boeken ook beter verder helpen. Zo was er pas nog een papa met vijf kinderen. Omdat ik weet dat ze graag wandelen en nog nooit in de Ardennen waren geweest, heb ik hun Floreal in La Roche aangeraden. De papa belde mij op vakantie om te zeggen wat een mooie bergen er waren.’

Het weer hoeft geen spelbreker te zijn

Voor veel mensen maakt of kraakt een beetje regen hun vakantie. Maar niet voor Tanja en haar kroost.

Jade met vlieger
 

Tanja: ‘Slecht weer hoeft geen pretbederver te zijn. Ik kies meestal verblijven uit waar er animatie is en dan hoeft slecht weer geen spelbreker te zijn. Langs de andere kant hebben we ook jaren een caravan gehad in Noord-Frankrijk. Op een heel kleine camping zonder speeltuin of zwembad. En dan zie je de kinderen buiten spelen, kampen bouwen… Meer hebben ze niet nodig.’

Jade: ’Een keer was het slecht weer. Het stormde en onweerde. Toen hebben Emiel en ik met mama spelletjes gespeeld en heb ik getekend.’

 

 

 

Tanja en Jade

In gesprek met

Tanja vertelt over zichzelf: ‘Ik ben Tanja, 48 jaar en alleenstaande mama van een zoon, Emiel, van 13 jaar en een dochter Jade, van 9 jaar. Ik ben opgegroeid in Zelzate, waar mijn ouders een speciaalzaak hadden in kamperen, alpinisme en trekking. Jammer genoeg is de zaak 'op de fles' gegaan. Mijn vader was zwaar alcoholist. Nadien ben ik 27 keer verhuisd. Na 1,5 jaar in een caravan gewoond te hebben, waar ook mijn dochter is geboren heb ik nu sinds 9 jaar een sociale woning in Zelzate. Door problemen met nek en rug is het voor mij moeilijk een job te vinden waardoor ik een leefloon krijg. Ik werkte vroeger als begeleidster bij personen met een diep mentale handicap en autisme. Ik werk wel reeds 5 jaar als vrijwilligster bij Rap op Stap Zelzate wat ik met hart en ziel doe. Ik vind vakantie heel belangrijk, mijn grootste hobby's zijn dan ook kamperen, vakantie, vertoeven aan zee...’

Dit verhaal werd gepubliceerd op 7 januari 2020 in de categorie Gezinsuitstap.

Carine Geboers

Neergepend door

Carine Geboers werkt bij Steunpunt Vakantieparticipatie als netwerkverbinder voor Iedereen Verdient Vakantie. Tijdens de vele ontmoetingen overal in Vlaanderen is zij steeds verrast door de mooie verhalen van moedige mensen. Daardoor ontstond nog meer de goesting om naar de pen te grijpen.

Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Thuiskomen bij elkaar op gezinsvakantie

In gesprek met Cindy Theunis en Bjorn Renders | 25 juni 2019

Op een doordeweekse dag in juni ligt het groene vakantiedomein van Akindo er verlaten en rustig bij. Dat dit ook een plek is waar  kinderen en jongeren wilde avonturen beleven, verraden de kleurige hangmatten, klimtuigen en de vele paadjes die naar allerlei speelhoekjes leiden. Vroeger konden er bij Akindo ook gezinnen terecht voor een deugddoende vakantie. Vandaag ligt de focus op kampen voor kinderen en jongeren. Maar de nood voor  laagdrempelige vakanties voor gezinnen is hoog. Daarom onderzoekt Akindo hoe ze andere organisaties kunnen ondersteunen bij het opzetten van gezinsvakanties. 

Cindy Theunis en Bjorn Renders wilden graag mee nadenken over die vraag. Zij kwamen verschillende keren naar Akindo voor een gezinsvakantie met hun zoontje. De aandacht en ondersteuning die ze er kregen deed bij hen plannen voor de toekomst ontvlammen.

‘Hier maakten we onze allereerste gezinsvakantie mee,’ zegt Cindy verlegen. Ze is vandaag samen met haar man naar Akindo gekomen om ervaringen uit te wisselen tijdens een Straffe Koffie van Iedereen verdient vakantie. Het thema van de uitwisselingsdag is gezinsvakanties.

Vakantie, niet vanzelfsprekend

Cindy vertelt hoe ze er lang over deed om zich te laten overtuigen voor een vakantie. Door haar angststoornis is het voor haar erg moeilijk om zich in nieuwe situaties te begeven met mensen die ze niet kent. ‘Ook is het niet gemakkelijk met ons zoontje,’ vult Bjorn aan. De zevenjarige Bently heeft autisme en lijdt aan epilepsie. ‘Hij kan niet goed tegen de drukte,’ vertelt Cindy. Ze legt uit dat ze voor Bently een speciaal aangepaste buggy met koptelefoon hebben aangeschaft, om het geluid van de omgeving te dempen. ‘Als het teveel voor hem wordt, verliest Bently zichzelf en begint hij luid te roepen.’ Dat maakt het niet evident voor Cindy en Bjorn om met hun zoon op uitstap te gaan.

Van massage tot manicure

Toen Bjorn en Cindy voor het eerst aankwamen op Akindo werd er naar hen geluisterd. ‘Echt geluisterd,’ zegt Cindy met nadruk. En dat was hen nog niet vaak overkomen. Ze vertelt hoe er rekening werd gehouden met de noden van haar gezin. ‘We kregen bijvoorbeeld een speelplekje waar we al van ‘s morgens vroeg terecht konden,’ zegt ze. ‘Dat is nodig want Bently is elke dag wakker om zes uur.’

"Toen we vertrokken moesten we huilen omdat het voorbij was, omdat we zo hadden genoten." - Cindy en Bjorn

Een van de monitoren van Akindo ontwikkelde al snel een bijzondere band met Bently. ‘Daardoor konden we ook eens met z’n tweeën een wandeling maken,’ zegt Cindy. ‘Of samen naar de wellness gaan,’ grinnikt Bjorn. Hij vertelt hoe hij er voluit voor ging: van massage tot nagelverzorging. ‘Heerlijk!’ zegt hij met twinkelogen.

Extra’s

Cindy en Bjorn herinneren zich een ontroerend moment van tijdens die vakantie. Op een dag had een van de monitoren een app uitgezocht, speciaal voor hun zoontje. ‘Ze bracht haar tablet mee van thuis en had met haar eigen centen een app voor Bently gekocht. Het was een app om te puzzelen, hij was er dol op.’

Of er nog een moment van ontroering was, vraag ik. Cindy en Bjorn knikken gelijktijdig. ‘Toen we terug naar huis vertrokken moesten we allebei huilen. Omdat het voorbij was en omdat we zo hadden genoten met ons drie.’

Superkracht

Bjorn vertelt enthousiast over de plannen die hij aan het smeden is. Bij Akindo ontmoetten Cindy en hij een ander gezin, met een dochtertje van dezelfde leeftijd als hun zoon. De gezinnen wisselden ervaringen uit en troffen bij elkaar veel herkenning. ‘Wij weten als geen ander hoe moeilijk het is om bijvoorbeeld een uitstap te doen,’ zegt Bjorn. ‘Er is vaak weinig begrip voor kinderen zoals Bently. Zijn handicap is niet zo zichtbaar, maar vraagt wel veel zorg. Dat maakt voor ons de drempel extra hoog om uitstappen te doen.’

Er is weinig begrip voor kinderen die geen duidelijk zichtbare handicap hebben. Dat maakt de drempel extra hoog om uitstappen te doen.

Bjorn, Cindy en het koppel dat ze leerden kennen bij Akindo hebben zopas samen een vzw opgericht: Play it loud. ‘We willen activiteiten opzetten voor mensen met een handicap en maatschappelijk zwakkeren’, zegt Bjorn.

In het najaar staat er alvast een wandelzoektocht in Tessenderlo op het programma. Cindy’s ogen blinken. Ze vertelt dat ze een verhaal zal uitwerken dat als rode draad doorheen de zoektocht zal lopen. De kinderen kunnen onderweg opdrachten doen. ‘Het wordt een verhaal over superhelden,’ zegt Cindy met een glimlach, ‘want de beperking van het kind is in het verhaal eigenlijk een geheime superkracht.’

foto's: Cindy en Bjorn

cindy en bjorn

In gesprek met

Cindy Theunis en Bjorn Renders kwamen met hun zoontje Bently verschillende keren op vakantie naar Akindo. Akindo is een plek waar kinderen en jongeren uit maatschappelijk kwetsbare milieus een onbezorgd kamp kunnen beleven. 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 25 juni 2019 in de categorie Gezinsuitstap.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Onverwachte schatten en troost vinden… op gezinsvakantie

In gesprek met Bjorn Bekaert | 21 juni 2019

Bjorn Bekaert werkte jarenlang voor Centerparcs. Vandaag is hij huisman. Op die manier kan hij zijn twee zoontjes alle omkadering bieden die ze nodig hebben. De extra tijd komt van pas want zijn oudste zoon heeft een beperking die veel extra zorg vraagt. Rondkomen op basis van een klein inkomen is niet evident, weet Bjorn ondertussen uit ervaring. En de gezinsvakantie is dan vaak het eerste wat er bij inschiet. ‘Maar vakantie is broodnodig voor een gezin,’ zegt Bjorn. Via Iedereen verdient vakantie konden hij en zijn vrouw er toch tussenuit met hun zonen. Onderweg ging Bjorn zich op basis van zijn vakantie-ervaringen ook inzetten voor anderen. Die inzet vertaalt zich in grote dromen voor de toekomst.

Tijd

Het was aanvankelijk niet helemaal zijn eigen keuze om huisman te worden. De job van Bjorn kwam op zeker moment op de helling te staan. Samen met zijn vrouw besliste hij dat hij voortaan huisman zou zijn en zij kostwinner. ‘In onze maatschappij draait alles altijd om geld,’ zegt Bjorn, ‘maar ik koos ervoor om meer tijd te hebben en om de zorg van onze zonen op mij te nemen.’

Genieten op voorhand

Bjorn ging op zoek om met minder financiële middelen toch een gezinsvakantie op poten te kunnen zetten. Via Rap op Stap Lommel kwam hij terecht op de vakantiebeurs van Horizont en kon zijn gezin inschrijven voor een gezinsvakantie.

Twee jaar op rij ging hij met zijn vrouw en kinderen op vakantie naar zee, samen met een paar andere gezinnen. ‘Wat ik erg goed vond was dat er al een ontmoeting was op voorhand. Het was fijn om de andere gezinnen te leren kennen en ook om meer te weten te komen over het Reigersnest, het domein waar we heen zouden trekken.’

Ook kregen Bjorn en zijn gezin op dat moment al een concreet idee van het programma. ‘Voor mijn zoon met autisme was dat erg belangrijk,’ zegt Bjorn daarover.

Zorgeloos reizen

Bij de gezinsvakanties van Horizont wordt heel wat praktische ondersteuning geboden. ‘Onze valiezen werden met de wagen gebracht, zelf gingen we met de trein.’ Bjorn vertelt hoe aangenaam dat was. ‘Op de trein beleefde ik fijne momenten met mijn zoontje. Normaal gezien zit ik aan het stuur en mag hij me niet storen. Nu kon ik volop naar hem luisteren. Hij vertelde honderduit over iets dat hij had meegemaakt op school.’ Het genieten van de vakantie was al meteen begonnen op de trein. 

Troost

‘Voor onze zoon met autisme is het erg belangrijk dat er een heldere structuur is op vakantie. Daarom was het goed dat er een duidelijk programma was.’ Tegelijk vindt Bjorn het erg positief dat er ook veel vrijheid was voor ieder gezin op vakantie. ‘Er werd rekening gehouden met de eigenheid van elk gezin,’ zegt hij. ‘En je kon kiezen aan welke activiteiten je deelnam.’

Dat iedereen wel een rugzakje heeft, ondervond Bjorn op de vakantie aan zee met de andere gezinnen. Hij vond er veel troost in, zegt hij. Met één gezin in het bijzonder konden Bjorn en zijn vrouw het erg goed vinden. Intussen trokken ze er ook al eens voor een weekend samen op uit.

Raad en daad

Op een dag kreeg Bjorn van iemand een telefoontje. ‘Het was iemand die ik niet rechtstreeks kende maar die via gemeenschappelijke kennissen had vernomen dat wij met weinig middelen toch op vakantie waren geweest. Daar wou ze alles over weten.’ Bjorn vertelt het met een grote glimlach. Hij deelde meteen al zijn ervaringen met de dame, niet alleen over vakantie maar ook over sociale restaurants en openbaar vervoer.

Intussen staat hij heel wat mensen bij met advies. In het bijzonder voor mensen met een kind met autisme heeft hij heel wat praktische tips.

Dromen

Ik ben benieuwd welke dromen Bjorn koestert voor de toekomst. Hij glimlacht. ‘Ik zie mijzelf wel een Rap op stap kantoor runnen om vakantie en uitstappen mogelijk te maken,’ zegt hij. ‘Ik zou langsgaan bij de mensen thuis.’ Bjorn zegt dat hij op die manier de drempel zo laag mogelijk zou maken. ‘Ook zou ik mij kunnen specialiseren in gezinnen met een kind met autisme. Want voor hen is vakantie extra moeilijk te organiseren maar daarom niet minder noodzakelijk.’

De dag na onze ontmoeting ben ik per email in contact met Bjorn. Hij vraagt of hij nog een droom mag toevoegen. Als hij wild mag gaan in zijn dromen zou hij graag een bed&breakfast starten, ergens in het groen buiten de stad, waar ouders met een kind met een beperking vakantie kunnen nemen en tot rust komen.

Bjorn Bekaert

In gesprek met

Bjorn Bekaert was lange tijd verbonden aan Centerparcs en is sedert een paar jaar huisman. Samen met zijn vrouw heeft hij twee zonen van elf en negen. Hij is lid van Belgian Mission Team, een groep van enthousiaste vrijwilligers die het opnemen voor mensen met een achtergrond in armoede in binnen- en buitenland. Bjorn en zijn gezin gingen met vakantie via de Limburgse organisatie Horizont.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 21 juni 2019 in de categorie Gezinsuitstap.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Maak tijd voor familievakantie

In gesprek met Claudia Mariën | 18 januari 2019

Claudia glundert van trots wanneer ze vertelt over haar twee kinderen die momenteel allebei van hun studentenleven aan het genieten zijn. Voor het eerst in jaren spreekt Claudia opnieuw over die memorabele vakantie naar Spanje van 16 jaar geleden. Levendige herinneringen komen naar boven, net zoals de grote liefde voor haar overleden moeder.

16 jaar … Zo lang is het geleden dat Claudia samen met haar moeder en twee jonge kinderen op vakantie was in Spanje. Het was haar moeder die aan de alarmbel trok en het initiatief nam om er met z’n allen even tussenuit te gaan.

Daar staan ze dan met z’n vieren. In het grof zand, kijkend naar één van de reddersbootjes dat op het blauwe water dobbert. Claudia komt helemaal tot rust door de stilte van het water … of is het nu juist de betoverende klank van aanmerende golven?

Op wandelafstand van de grillige kust, ligt het hotel waar de familie verblijft. Haar dochter van drie smeert Claudia’s rug in met een dikke laag zonnecrème terwijl haar zoon van zes alweer aan de rand van het zwembad staat. Ze voelt de verantwoordelijkheid op haar schouders en houdt de kinderen nauwlettend in de gaten. Een blikje Red Bull geeft haar iedere namiddag opnieuw een hoop energie.

"Nu weet ik dat het best oké is om tijd te maken voor vakantie én voor elkaar." - Claudia

Het zijn kleine dingen die Claudia gelukkig maken. Haar kinderen genieten van hun eerste vliegreis en Claudia’s zoon is zeer verrast wanneer hij plots eten voorgeschoteld krijgt op het vliegtuig. Hij is zodanig onder de indruk dat hij zelfs het bestek in zijn broekzak steekt om mee naar huis te nemen als herinnering.

'Deze reis heeft mijn inzicht in het belang van quality time met familie versterkt. Nu weet ik dat het best oké is om tijd te maken voor vakantie én voor elkaar. Iedereen voelt af en toe eens de behoefte om de vertrouwde omgeving in te ruilen voor een zonnige bestemming, even ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Ik wil dolgraag nog eens met mijn twee kinderen op reis. Tijdsgebrek doet ons telkens de das om. Het is gewoon een kwestie van een moment te prikken. Als je op reis kan, ga dan en stel niet uit.'

Claudia Mariën

In gesprek met

Claudia is vrijwilligster bij het lokaal dienstencentrum De Wimilingen en Rap op Stap kantoor in Wommelgem. Ze is graag in de weer en onder de mensen. Claudia is mama van twee studerende kinderen en een poezenmoeder van drie katten.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 18 januari 2019 in de categorie Gezinsuitstap.

Eva Vinckier

Neergepend door

Eva Vynckier is vakantiebemiddelaar bij Iedereen Verdient Vakantie. Samen met haar collega’s probeert ze vakanties en daguitstappen mogelijk te maken voor mensen die anders niet zo gemakkelijk zouden vertrekken. Ze is overtuigd van de positieve effecten van vakantie en wil dat iedereen deze kan ervaren.

Samen op gang voor ieder z’n eigen gang gaat

In gesprek met Nathalie Van Renthergem | 24 augustus 2018

Nathalie trok met haar gezin vier en een halve maand door Europa in een camper. Een weloverwogen avontuur, twee jaar op voorhand ingepland, dat het gezin enorm verrijkte. ‘Het gebeurt sneller dan je denkt dat je elkaar enkel nog aan tafel ontmoet. Als gezin en als koppel zijn we op ons best op vakantie.’

De mensen: ‘Maar de kinderen moeten toch naar school!’
Nathalie: ‘Nee, hoor. Kinderen hebben leerplicht, geen schoolplicht.’
De mensen: ‘Ga je vrijwilligerswerk doen onderweg?’
Nathalie: ‘Euh, nee. Alsof je op reis moét bezig zijn met je ontwikkeling.’ 
De mensen: ‘Met een camper op een camping? Al dat volk. Nee, voor mij liever dat ene huisje op die plek die ik helemaal voor mij kan hebben.’
Nathalie: ‘Dat klinkt een beetje elitair. Nee? Doe mij maar een camping waar de kinderen alle vrije ruimte hebben en veel vriendjes kunnen maken.’

‘Een reis hoeft niet overzee te zijn’, vertelt Nathalie, echtgenote van Marc en mama van Daan (11) en Jorik (14). Tijdens de reis waren de jongens 8 en 11 jaar. ‘Er waren nog zoveel landen in Europa die we nog niet gezien hadden.’ Van begin april tot einde augustus trok het gezin door Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië, Slovenië, Kroatië, Hongarije, Tsjechië, Duitsland en terug naar huis. ‘En ik wil eigenlijk ook wel eens vier maanden door België trekken.’

Landingsplek

‘Vroeger gingen Marc en ik nooit citytrippen. We deden dat wel maar hadden na enkele keren door dat wij daar steeds uit de stad trokken. Ik heb toen lang gedacht dat we gewoon niet van steden houden. Ook voor we op deze reis vertrokken, gingen we ervan uit dat we geen steden zouden bezoeken.’ Uiteindelijk parkeerde het gezin de camper vaak aan de rand van een stad om vervolgens het centrum te bezoeken. ‘Als gezin een stad ontdekken, dat is tof! Voor we vertrokken was er steeds overleg over ‘Hoe gaan we dat hier veroveren? Met de fiets, met de metro of te voet?’

‘We hadden ook steeds een landingsplek in de steden die we bezochten. Een restaurant in Milaan of dat plekje in Sevilla waar ze de allerlekkerste gazpacho ooit serveerden. Daar spreken de kinderen nog over. Die plekjes, dat is iets van ons.’

Stil-staan

Voor Nathalie is reizen ook geschiedenis ontdekken. ‘Je komt zoveel sporen tegen. Reizen is een manier om te beseffen, een manier om Europa als geheel te ontdekken.’
Nathalie: ‘Zo waren we in Boedapest aan de Donau bij een kunstwerk met allemaal schoentjes. Het staat symbool voor de vervolging en executies van Joden. Die moesten op die plek hun schoenen uitdoen en werden dan de rivier in geschoten. Bij de jongens heerste op dat moment stilte en ontsteltenis. Het gevoel van hoe dichtbij gruwel kan zijn als je op de plaats staat waar het gebeurde. Stil-staan. Ze zijn daar uit zichzelf een hele tijd blijven zitten, rondhangen. Dat kunstwerk is ook heel straf: er zijn schoenen in alle maten, waardoor je je sowieso identificeert met minstens een van de slachtoffers.’

jorik fotografeert

Fotograaf Jorik aan het werk, in stilte en ontsteltenis

schoenen aan de Donau

 

 

 

 

 

 

 

 

Schoentjes door de lens van Jorik, als stille getuigen van gruwel.


Reisbureau af

‘Na de reis merkten Mark en ik dat onze zonen organisatorisch hebben leren denken. Ik klaagde vroeger dat ik het reisbureau van het gezin was. Dat is veranderd.  Als je als kind nergens naartoe gaat, weet je ook niet wat je nog wil doen. Maar Daan zei op een gegeven moment ‘Nu wil ik wel eens naar het midden van Nederland gaan. Dat is een land naast het onze en ze spreken er onze taal.’ In de paasvakantie trok het gezin naar Amsterdam en de Waddeneilanden.

‘Afgelopen winter wilden we ook graag gaan skiën met de camper. Maar Jorik die nu 14 jaar oud is, zag het niet meer zitten om met zijn vieren in de camper te zitten. Toch niet in de winter. Hij wil ook zijn vrienden niet meer lang missen. Ik besef dat de formule van die reis door Europa nu niet meer kan werken.’

Op ons best op vakantie

Nathalie: ‘Het gebeurt sneller dan je denkt dat het gezin elkaar enkel nog aan tafel ontmoet. De zonen gaan steeds meer hun eigen gang. Als gezin en als koppel zijn we op ons best op vakantie. Ik ben blij dat we de reis op dat moment in ons leven gedaan hebben. En weet je wat nog? Vier en een halve maand onderweg met de camper in Europa en nooit regen gehad overdag buiten de laatste drie dagen. Dat is toch wel speciaal, he.’

Nathalie Van Renthergem

In gesprek met

Nathalie van Renthergem is een van de stichtende leden van het improvisatie theatergezelschap Inspinazie. In januari 2013 verzorgde ze met haar collega’s de presentatie van het Forum Vakantieparticipatie dat als thema ‘Verhalen’ had. Nu vertelt ze haar eigen vakantieverhaal. Ze trok net voor de zomer 2018 samen met Iedereen Verdient Vakantie naar zee voor een Stemmen-driedaagse. Ze inspireerde er mensen die een vakantiedrempel ervaren om hun verhalen te vertellen. Iets om naar uit te kijken op het volgende Forum!

Wil jij in de sporen treden van Nathalie en haar gezin? Hier nog enkele gouden tips: Nathalie plande de reis twee jaar vooraf. Zo konden zij en haar man hun agenda werkvrij houden. Ook de leeftijd van de kinderen was ideaal. Nathalie: ‘De jongste had in het eerste leerjaar leren lezen en schrijven en de oudste miste een stuk van het vijfde leerjaar. Zo kon hij het volgende schooljaar de lagere schoolperiode fijn afsluiten met zijn klas.’

Dit verhaal werd gepubliceerd op 24 augustus 2018 in de categorie Gezinsuitstap.

Carine Geboers

Neergepend door

Carine Geboers werkt bij Steunpunt Vakantieparticipatie als netwerkverbinder voor Iedereen Verdient Vakantie. Tijdens de vele ontmoetingen overal in Vlaanderen is zij steeds verrast door de mooie verhalen van moedige mensen. Daardoor ontstond nog meer de goesting om naar de pen te grijpen.

Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Digitaal verhaal: Samen met familie op vakantie

In gesprek met Rita Marx | 2 maart 2017

Vier beroertes op rij. Vrienden die plots stierven. Rita Marx ging door een donkere tijd. Ze blijft worstelen met een lijf dat bijna altijd pijn doet en een hart dat verlangt naar de tijd waarin ze wél nog alles kon. ‘Ik heb hartzeer dat ik niet alles meer kan. Ik moet nog leren wat ik wel nog aankan. En dat is verdorie moeilijk.’ Samenzijn met de mensen de De Brug, een vereniging in Hasselt voor mensen die het niet al te breed hebben, helpt. Samen met vrienden van de vereniging gaat Rita op uitstapjes en spaart ze voor een échte vakantie, naar Spanje.

‘Ik geniet nog het meest als ik mijn familie kan meenemen op vakantie’, zegt Rita. Haar zoon en schoondochter en twee kleinkinderen bij haar hebben, het is haar grootste wens. Rita’s ogen worden vochtig als ze het uitspreekt. Doorheen het verdriet wordt de hoop zichtbaar in een glimlach. ‘Ja, die gedachte geeft me hoop’, zegt ze. In dit korte videoverhaal getuigt Rita er zelf over.

 

 

Over de videoverhalen
Rita ging samen met Fanny, Jenneke, Claudine, Dirk, Carine, Marleen, Hilde en Patrick in op de uitnodiging van Vakantieparticipatie om hun vakantie-ervaringen te vertellen via een ‘digital story’. Lees hier meer over de workshop. In hun persoonlijk videoverhaal vertellen ze met eigen stem wat vakantie voor hen betekent. De videoverhalen delen we in de loop van de komende weken op www.iedereenverdientvakantie.be en via het Youtube-kanaal van Steunpunt Vakantieparticipatie, Toerisme Vlaanderen.

Bekijk ook:
‘Vakantiegangers doen oproep aan hulpverleners en beleid’
'Vakantie is vrijheid durven nemen'
'Met niets heb je heel veel'
'Vakantie is mogelijkheden zoeken'
'Vakantie is mijn natuurmedicament'
'Goede stilte, slechte stilte'
'Vakantie is oefenen in niet moeten'

Rita Marx

In gesprek met

Rita Marx woont in Hasselt. Ze is lid van De Brug, de Hasseltse vereniging waar armen het woord nemen. Daar vond ze een dierbare vriendengroep. Rita heeft twee kleinkinderen waar ze bijzonder trots op is.  

Dit verhaal werd gepubliceerd op 2 maart 2017 in de categorie Gezinsuitstap.

Neergepend door

Griet Bouwen is Storyweaver voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Jamies vakantieuitstap gered

In gesprek met Anita Schoolmeesters | 21 mei 2013

Teleurstelling zien in de ogen van je kinderen is lastig. Als je kind daarenboven jarig is en een langverwachte uitstap in het water dreigt te vallen, wordt dat ronduit pijnlijk. Het overkwam Anita Schoolmeesters onlangs, toen er op het allerlaatste moment wat misliep met een boeking in een Lommels zwemparadijs. Sarah Vanhoudt van het Steunpunt Vakantieparticipatie regelde meteen een oplossing. Jamie vierde zijn negende verjaardag uiteindelijk aan de andere kant van het land: in Sunparcs De Haan.

Uitstap in plaats van verjaardagsfeestje

Anita’s twee zonen gaan naar school in het buitengewoon onderwijs. Veel van hun klasgenoten wonen ver weg. Dat maakt het moeilijk om een verjaardagsfeestje met vriendjes te organiseren.  Bovendien kost dat allemaal ook veel geld, en heeft Anita het financieel niet al te breed. Daarom vieren ze de verjaardagen van de kinderen door er samen een dag op uit te trekken.   

‘Een daguitstap geboekt via het Steunpunt Vakantieparticipatie is betaalbaar en ons hele gezin geniet ervan.' 

- Anita.

Overboeking

Een belangrijke dag dus, voor de negenjarige Jamie. Tot die bijna in het water viel. ‘We ontdekten pas de dag van de uitstap zelf dat het zwemparadijs volgeboekt was en we er niet meer bij konden. Dus belde ik meteen om negen uur naar het Steunpunt voor meer informatie. Een uur later had Sarah van het Steunpunt al een oplossing geregeld. We hebben nog de hele namiddag kunnen genieten van waterpret en spelen in de binnenspeeltuin.’

Genieten en bijleren met de hele familie

Anita en de jongens hebben al flink wat uitstappen gekozen uit het aanbod van het Steunpunt. Ze waren al in Bellewaerde, Planckendael, de Zoo van Antwerpen, Technopolis, domein Raversyde en Ford Breendonk. ‘Ondertussen leren we nog wat bij,’ vertelt Anita, die het belangrijk vindt dat de kinderen ook historische en wetenschappelijke attracties kunnen beleven.

‘Neem nu Breendonk. Door dat bezoek begrijpen de jongens nu beter wat er in de oorlog is gebeurd. Ze waren erg geboeid door de gevangenissen en de folterkamers,  en verbaasden zich  over de kleine bedden van de soldaten aan het front.’

Weg stress!

Zelf is Anita onthaalmoeder. Vakantie is voor haar de kans om de stress van zich af te schudden. ‘Ik ben blij dat ik af en toe een keer een dagje weg kan. Op adem komen, dat doet goed.’ De volgende uitstap staat al gepland. ‘Op 20 juni verjaart onze oudste zoon, dan willen we nog eens proberen om naar De Vossemeren te gaan.’

In gesprek met

 Anita Schoolmeesters is een moeder van twee zonen.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 21 mei 2013 in de categorie Gezinsuitstap.

Neergepend door

Griet Bouwen is Storyweaver voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Studio 100 gaat voor Grote Sinterklaasshow in zee met Steunpunt Vakantieparticipatie

In gesprek met Hans Bourlon | 6 september 2013

De Grote Sinterklaasshow is bij Studio 100 een van de topshows van het jaar. Om ook maatschappelijk kwetsbare gezinnen de kans te geven ervan mee te genieten, gaat Studio 100 in zee met het Steunpunt Vakantieparticipatie. Via het Steunpunt kunnen mensen in armoede dit jaar tickets voor de show boeken aan flink gereduceerd tarief – een korting die volledig door Studio 100 wordt gedragen. Dit opmerkelijke engagement kadert voor Hans Bourlon, CEO bij Studio 100, binnen een maatschappelijk georiënteerde bedrijfsvisie. 

Verminderd tarief voor Sinterklaasshow

Studio 100 streeft ernaar om zijn aanbod zoveel mogelijk toegankelijk te maken voor de brede stroom van de bevolking. Toch merkt het entertainmentbedrijf dat dit niet altijd evident is. ‘Zo’n 60% van de Antwerpse kinderen is bijvoorbeeld van niet-Vlaamse origine’, vertelt CEO Hans Bourlon. ‘Het is echt zoeken hoe we ook met die kinderen kunnen communiceren en hoe we ons aanbod op hun beleving en verwachtingen kunnen afstemmen. Ik voel dat we daarin nog tekortschieten, want we zien die kinderen wel in onze theatervoorstellingen, maar zeker niet in die verhouding. Diezelfde wanverhouding geldt ook nog voor gezinnen die in armoede leven, daarvan ben ik overtuigd.’

Vakantieparticipatie als partner

Om het aanbod ook voor maatschappelijk kwetsbare groepen zo toegankelijk mogelijk te maken, trekt het bedrijf verschillende registers open. Zo voorziet Studio 100 al sinds de begindagen bij elke voorstelling heel wat plaatsen aan zeer betaalbare tarieven. Door nu ook op de kanalen van het Steunpunt Vakantieparticipatie een beroep te doen, hoopt het bedrijf dat bereik sterk te vergroten. Hans Bourlon: ‘Armoede kan ertoe leiden dat je sociale cirkel snel kleiner wordt.'

'Als de focus ligt op het voorzien in de basisbehoeften van je gezin, worden activiteiten zoals een bezoek aan theater of de bioscoop al snel geschrapt. Voor kinderen kan dat op termijn toch wel nefast zijn. Het is belangrijk om je als mens te kunnen ontplooien en om gedeelde ervaringen op te doen. Via de gereduceerde tarieven hopen we hieraan zoveel mogelijk tegemoet te kunnen komen.’

Grote verwachtingen

‘We hebben er ook grote verwachtingen rond dat dit zal lukken’, zegt Hans Bourlon. ‘Vorig jaar hebben we met onze Sinterklaasshow zo’n 80.000 mensen bereikt. Het zou mooi zijn als we via Steunpunt Vakantieparticipatie ook mensen kunnen bereiken die zonder dit aanbod niet de financiële mogelijkheden hebben om een show bij te wonen. Tegelijk is Hans Bourlon zich ervan bewust dat ook factoren als mobiliteit een belangrijke rol kunnen spelen. ‘We hebben in het verleden al een aantal initiatieven ondersteund, en gemerkt dat het niet voor iedereen even evident is om zich naar een evenement te verplaatsen’, vertelt hij. ‘Door zicht te krijgen op zulke potentiële drempels, hopen we ze steeds beter te kunnen verlagen. Ik zie op dat vlak zeker nog groeipotentieel.’

Win-win

De beslissing om mensen in armoede een reductietarief aan te bieden, ziet Studio 100 in de eerste plaats als een vorm van maatschappelijk engagement. Toch kan de keuze op middellange of lange termijn ook voor het bedrijf zelf een rendement opleveren. ‘Wie tevreden is, kan geprikkeld zijn om terug te komen. En gezinnen voor wie zo’n show de gebeurtenis van het jaar is, zullen er hoogstwaarschijnlijk ook wel over vertellen binnen  hun sociale kring’, aldus Hans Bourlon.

Een eerste stap

Voor Hans Bourlon mag de samenwerking met het Steunpunt Vakantieparticipatie naar de toekomst toe zeker verder groeien. Hans Bourlon: ‘Blijkt deze eerste samenwerking voor de Sinterklaasshow succesvol, dan willen we zeker bekijken of we ook andere activiteiten aan een verminderd tarief kunnen aanbieden. Ons aanbod is zeer breed. Hoe meer kinderen, ouders en grootouders we een leuke dag kunnen bezorgen, hoe beter. Daar doen we het uiteindelijk voor.’

NOPIC

In gesprek met

Hans Bourlon is CEO bij Studio 100

Dit verhaal werd gepubliceerd op 6 september 2013 in de categorie Gezinsuitstap.

Neergepend door

Griet Bouwen is Storyweaver voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Pagina's

Copyright © 2021 Steunpunt vakantieparticipatie | Disclaimer | Privacy |