Overslaan en naar de inhoud gaan

Je kat sturen tegen wil en dank

In gesprek met Lutgart | 21 december 2018

Mijn trein had vertraging en ik stapte aan de late kant de prachtige Koninklijke musea voor Schone Kunsten binnen. Er klonk een gezellig geroezemoes, hier op het jaarlijks Forum Iedereen Verdient Vakantie. Ik zag haar van ver staan, achteraan in de hal. Ze stond aan een hoog tafeltje - koffiekoekje in de hand - te keuvelen met 2 andere dames. Tussen hen in een buggy. In de buggy een kat.  Niet zomaar één, maar een prachtexemplaar met een wondermooie volle witte vacht. ‘Een Britse Korthaar’, zo zei ze, ‘en haar naam is Moonlicht.’ De poes gaat altijd mee op uitstap en vakantie, en dat heeft een hele bijzondere reden. 

'Ze' was Lutgart. Lutgart met een ‘t’, benadrukt ze ferm. Als ik haar vraag hoe het komt dat ze op dit Forum is vandaag,  vertelt ze honderduit. Eerst over Recht-op, de Vereniging waar armen het woord nemen,  dan over Rataplan die haar verwees naar Steunpunt Vakantieparticipatie en tenslotte over Onze Rijkdom, de zanggroep voor mensen in armoede. Het één volgde steeds uit het ander;  elke kennismaking leidde tot nieuwe ontmoetingen en nieuwe avonturen. Ondertussen heeft Lutgart een groot sociaal netwerk, zingt ze en speelt ze toneel. 

De kat gaat overal mee

Moonlicht is de kat van Tawina, de dochter van Lutgart.  Waar je Tawina ziet, zie je Moonlicht. Altijd en overal. Tawina die een vorm van autisme heeft, kan snel overstuur geraken van drukke plaatsen of onbekende omgevingen. Moonlicht is dan haar redding. Niets anders kan haar zo op haar gemak stellen en rustig krijgen.
 

Moonlicht

Moonlicht, of hoe een kat de redding kan zijn van een meisje met autisme


Eens per jaar gaat het trio Lutgart-Tawina-Moonlicht een weekje naar zee. Dit kan dankzij de vrijetijdstoelage van het OCMW en het aanbod van Iedereen Verdient Vakantie. Ze vinden het f.à.n.t.à.s.t.i.sch.  Vooral die keer dat  de receptioniste van het hotel spontaan aanbood om even op Moonlicht te passen zodat zij twee nog even konden zwemmen na het uitchecken.  Zo onverwacht vriendelijk!  Wat een kat al niet vermag.

Geen vakantie zonder Moonlicht

Ieder jaar opnieuw zoekt Lutgart een mooi hotelletje uit, mét zwembad. En ieder jaar opnieuw leven ze echt naar die vakantie toe. Zeven dagen per jaar wanen ze zich dan de koning te rijk, net als alle andere vakantiegangers aan de kust. Behalve vorig jaar…

Vlak voor hun vertrek kregen ze aan de telefoon te horen dat huisdieren niet gewenst waren. Nochtans stond op hun site van wel. Dat wist Lutgart zeker; het is immers het eerste wat ze telkens checkt als ze een locatie zoekt. De kat mocht dan zo mak als een lammetje zijn, en Tawina reddeloos verloren zonder haar, er was geen lievemoederen aan. “Geen huisdieren zijn geen huisdieren!” Noodgedwongen moesten ze hun boeking op het laatste ogenblik annuleren en konden ze een grote streep door hun jaarlijkse vakantieweek zetten.

Verontwaardiging, en hoop

De verontwaardiging die Lutgart voelt omdat er zo weinig plaatsen te vinden zijn waar huisdieren welkom zijn, maakt af en toe plaats voor hoop. Hoop dat dankzij initiatieven zoals dit forum meer hoteleigenaars gaan begrijpen dat een huisdier voor mensen zoals Tawina niet zómaar een dier is, maar een warme cocon die hen helpt om zich staande te houden in een wereld die zo overweldigt.

Ik kijk nog eens naar het mooie slapende wezen in de buggy en deel haar hoop…

Lutgart

In gesprek met

Lutgart is een fier lid van Recht-op, zingt de longen uit haar lijf in het koor van Onze Rijkdom en speelde afgelopen zomer mee in de theatervoorstelling over De Vlaamse Meesters in Antwerpen. Ze woont in Berchem met haar 6 katten, dichtbij haar dochter.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 21 december 2018 in de categorie Armoede.

Karin Vannuffelen

Neergepend door

Karin Vannuffelen is graag storyweaver bij het netwerk Iedereen Verdient Vakantie omdat ze helemaal warm wordt van échte gesprekken en ontroerende verhalen over het gewone leven. Ze heeft een voorliefde voor mensen met een hoekje af, die twijfelend en zoekend in het leven staan, net zoals zijzelf. Haar sentimentele kant doet haar hunkeren naar het tastbaar maken van mooie herinneringen. Karin woont in Mol met haar man Bob en tijdens het weekend ook nog met de twee studerende kinderen.

Copyright © 2019 Steunpunt vakantieparticipatie | Disclaimer | Privacy |