Overslaan en naar de inhoud gaan

Vrijwilligers

De (kwetsbare) kracht van vrijwilligerswerk

In gesprek met Gerda Walravens | 6 maart 2020

Meer dan vijftig mensen steken regelmatig en helemaal vrijwillig een handje toe in het reilen en zeilen van vakantiehuis De Kleppe in Everbeek. Sommigen van hen zijn heuse supervrijwilligers. Zoals Gerda, die administratief ondersteunt en het feestcomité mee bezielt. Doordat intussen zoveel mensen uit de buurt betrokken zijn, is De Kleppe echt een deel van de gemeenschap van Everbeek geworden. Gerda: ‘Niemand kijkt hier op als een groep mensen in een rolstoel samen met de ezels of de geitjes op wandel gaat.’

Dat vakantie niet voor iedereen vanzelfsprekend is, was nooit bij Gerda Walravens opgekomen. Tot ze na een loopbaan in een verzekeringsmaatschappij met pensioen ging en vrijwilliger werd bij De Kleppe. Daar ontmoet Gerda gasten die heel wat drempels moeten overwinnen om op vakantie te kunnen. Mensen met autisme bijvoorbeeld, die behoefte hebben aan een overzichtelijke dagindeling en prikkelarme ruimtes. Of koppels waarvan een van de partners zorg nodig heeft en pas met vakantie kunnen als er een aangepaste kamer en zorg beschikbaar is.

“Mensen met een beperking moeten dagelijks bergen overwinnen.”

Gerda Walravens

Ontmoeten doet anders kijken

Het vrijwilligerswerk doet Gerda deugd. ‘Ik hou ervan om mensen te helpen. En ik heb sociaal contact nodig om gelukkig te zijn.’ Over vakantie mogelijk maken voor anderen, wist ze zo goed als niks. Vier jaar later is Gerda onmisbaar geworden bij De Kleppe. Ook is haar eigen wereld enorm verruimd. Gerda: ‘Vroeger zag ik mensen met een beperking toch een beetje als sukkelaars. Door mijn werk bij De Kleppe heb ik een heel ander beeld gekregen. Wij klagen omwille van allerlei pietluttigheden. Terwijl mensen met een beperking soms dagelijks bergen moeten overwinnen.’

Innig blij!

Gerda koestert de mooie herinneringen aan ontmoetingen met vakantiegasten. Ze vertelt over een groep van allemaal mensen met een beperking. Op een moment in die vakantie keek ze met verwondering hoe een oudere dame van die groep dolgelukkig terugkwam van een bezoek aan de markt. Gerda: ‘Ze had oorbellen gekocht. Overgelukkig was ze, innig blij. Dat trof mij, want zoiets zie ik niet vaak bij andere volwassenen.’

Vrouw voedert een geitje
 

Nog een mooi moment was die keer toen Gerda in de tuin liep en een knappe jongen met een mentale beperking haar aansprak. Heb je tijd om te praten? vroeg hij Gerda heel beleefd. Gerda: ‘Hij vertelde dat hij bang was dat hij iets giftigs had gegeten. Ik kon hem geruststellen. Daarna vertelde hij over zijn gezin en zijn moeder. Op het einde zei hij: Bedankt, je bent een lieve mevrouw. Zijn openheid raakte mij.’

Wonderlijke momenten

Vakantiegangers komen en gaan, net als collega’s die meedraaien in de sociale tewerkstellingstrajecten. De vrijwilligersploeg is daarentegen een vrij stabiele en hechte groep geworden. Een groep waarin Gerda vriendschap ervaart. En waarmee ze wonderlijke dingen mag meemaken. Gerda: ‘Ik herinner mij een ontmoeting met een groep moeders uit het Brusselse, allemaal vrouwen die thuis met armoede worstelen. Op hun laatste avond organiseerden ze een feestje.  Vrijwilligster Annemie en ik werden ontvangen als koninginnen. Er waren drankjes in glazen met een suikerrand, en allerlei lekkers. We kregen elk een baby op schoot en mochten toeschouwer zijn van een kleine show van de kinderen. Dat was echt genieten!’

“Het vakantiehuis is een deel van de gemeenschap geworden.”

Prachtig en kwetsbaar tegelijk

De Kleppe is een prachtig project, zegt Gerda. Ze ziet de coördinator en zijn collega bergen werk verzetten. ‘En ik merk dat er ook veel op de schouders van vrijwilligers rust. Ik ben zestig jaar, en vele vrijwilligers zijn zeventig en ouder. We doen ons werk bijzonder graag. En toch lijkt me dit, met het oog op de toekomst, een kwetsbare situatie. Zou een vorm van overheidssteun voor een fantastische plek als deze niet op zijn plaats zijn? Ik vraag het me af.’

 

Foto's: Copyrights Lisa Bilterijst
Gerda Walravens

In gesprek met

Gerda Walravens heeft er een loopbaan bij een verzekeringsmaatschappij opzitten en is sinds vier jaar vrijwilliger bij de De Kleppe in Everbeek. Ze staat er onder meer in voor de administratie en zit in het feestcomité. De Kleppe is een vakantiecentrum waar iedereen terecht kan, ook kwetsbare mensen, personen met een mentale of fysieke beperking, mensen in armoede, mensen met autisme en personen met een bijzondere hulpvraag. Er zijn zorgmiddelen ter beschikking en er is ook een belevingstuin en een werking met dieren getraind voor therapeutische activiteiten. De Kleppe kreeg als eerste vakantiecentrum in Vlaanderen het Autismevriendelijk label van Autisme Centraal.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 6 maart 2020 in de categorie Vrijwilligers.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Vakantiecentrum draait op de kracht van inclusie

In gesprek met Robin Ronsyn | 3 maart 2020

Ooit was het een klooster. Vandaag is het een vakantiecentrum dat liefst van al bijzondere mensen ontvangt. De Kleppe (Everbeek) ligt te midden van de heerlijke glooiingen van de Vlaamse Ardennen. Mensen met de meest uiteenlopende achtergronden zijn er samen aan de slag via de sociale economie. Ook een indrukwekkend team van vrijwilligers schraagt de werking. Dat maakt van De Kleppe tegelijk een inspirerende onderneming en een kwetsbaar project. ‘Als een van onze beste vrijwilligers wegvalt kunnen we niet bepaald een vacature voor een nieuwe topvrijwilliger uitschrijven’, zegt coördinator Robin Ronsyn. Een vrijwilliger rekruteer je natuurlijk niet zoals je dat bij een werknemer zou doen. Een gesprek over de kracht van jonggepensioneerde vrijwilligers, altijd terugkerend afscheid en inclusie op elk niveau.

Iedereen groeit

De infrastructuur van De Kleppe is indrukwekkend. Het gebouw is volledig vernieuwd en tip top in orde om zowel mensen met een intensieve zorgbehoefte als mensen met autisme te ontvangen. Er zijn prikkelarme kamers, een snoezelruimte en zelfs een time-out ruimte. Robin: ‘Mensen die door hun aandoening of beperking agressie-aanvallen kunnen krijgen, kunnen bijna nergens terecht voor vakantie. Wij kunnen hen en hun begeleiders wel ontvangen.’

Geitjes voederen

Ook mensen die maatschappelijk kwetsbaar zijn, worden met open armen ontvangen. Als gast of als medewerker. Robin: ‘De kunst is om mensen aan te spreken in hun talenten. Als we dat doen, als we echt in elkaar geloven, kan iedereen groeien én kunnen we ons centrum draaiende houden.’ In het team van De Kleppe zitten zowel nieuwkomers die werkervaringen opdoen als mensen met een mentale beperking die er een deel van hun dagbesteding doorbrengen.

“Mijn wereld gaat open sinds ik vrijwilliger ben in het vakantiecentrum.”

vrijwilliger Paul

Springplank naar de samenleving

De Kleppe floreert voor én door kwetsbare mensen. Er zijn permanent ongeveer zeven mensen in sociale tewerkstellingstrajecten aan de slag: nieuwkomers, mensen met een verslavingsgeschiedenis, mensen met een psychische kwetsbaarheid en mensen die in armoede leven. Robin is fier op het succes van deze trajecten. De meeste mensen vinden hun weg naar reguliere tewerkstelling.  De begeleiding van deze mensen is intensief, de tewerkstelling per definitie tijdelijk. Robin: ‘Dus is het altijd opnieuw afscheid nemen van medewerkers.’

Een geschenk

De Kleppe werd een vaste waarde in het landelijke Everbeek. Vijftig vrijwilligers uit de regio zetten hun schouders onder het project. Een tiental supervrijwilligers, voornamelijk jonggepensioneerden, zijn echte trekkers. Ze zitten verspreid over tien werkgroepen zoals onthaal, administratie, onderhoud en feestcomité. Robin: ‘Wij hebben dus geen tuinman,  wel een tuinploeg.’

Twee mensen wandelen

“De kunst is om mensen aan te spreken in hun talenten.”

Robin Ronsyn

Een van die vrijwilligers is Paul, die een carrière in het bankwezen achter de rug heeft. Robin vertelt hoe Paul zijn kennis en ervaring vandaag inzet voor De Kleppe. Hij verzorgt presentaties en zet zich in voor fondsenwerving. Robin: ‘Het is wonderlijk om te zien hoe Paul openbloeit. Ik heb hem al meermaals horen zeggen: mijn wereld gaat open sinds ik hier meedraai. Dat ik daarvoor eerst zeventig moest worden!’ Na een carrière waarin hij omringd was door mensen die het maatschappelijk goed hebben, is Paul blij dat hij iets kan terugdoen voor de meer kwetsbare mensen in onze samenleving. Robin: ‘Ik hoop dat hij, en vele andere vrijwilligers, dat nog vele vele jaren kunnen doen.’

 

Foto's: Copyrights Lisa Bilterijst
Robin Ronsyn

In gesprek met

Robin Ronsyn is coördinator van De Kleppe in Everbeek. De Kleppe is een vakantiecentrum waar iedereen terecht kan, ook kwetsbare mensen, personen met een mentale of fysieke beperking, mensen in armoede, mensen met autisme en personen met een bijzondere hulpvraag. Er zijn zorgmiddelen ter beschikking en er is ook een werking met dieren en een belevingstuin. De Kleppe kreeg als eerste vakantiecentrum in Vlaanderen het Autismevriendelijk label van Autisme Centraal.

De Kleppe is een deelwerking van De Overmolen, een organisatie die werkt vanuit het Brusselse en die creatieve en duurzame antwoorden ontwikkelt voor zij die door de mazen van het net vallen.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 3 maart 2020 in de categorie Vrijwilligers.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Jongeren uit de wereld ontdekken Oudenaarde en zichzelf, als vrijwilliger

In gesprek met Max Pouille en Irene Gkiouleka | 4 oktober 2019

Bij The Outsider Club, een kinder- en jongerenwerking in Oudenaarde, komen elk jaar jongeren uit andere Europese landen aangewaaid. Ze helpen mee in de club en worden opgenomen in de plaatselijke gemeenschap. En dat zet nogal wat in gang, zo blijkt. Er ontstaan verbindingen tussen de jonge vrijwilligers en de lokale gemeenschap, en hun leven krijgt er soms een heel bijzondere wending door. We spreken erover met Max Pouille, coördinator van The Outsider Club en Irene Gkiouleka, een vrijwilliger die vorig jaar vanuit Griekenland in Oudenaarde verzeilde.

Ga en verken

‘Elk jaar ontvangen we via EVS (*) vier jonge mensen die een jaar lang in Oudenaarde komen wonen,’ zegt Max. Hij legt uit dat EVS staat voor European Voluntary Service, een Europees programma gericht op het bieden van buitenlandse ervaringen aan jongeren. The Outsider Club zet sterk in op lokale vermenging met de internationale gasten. ‘Het is onze bedoeling om de jongeren niet alleen in gemeenschap van The Outsider te introduceren maar ook in de lokale gemeenschap. We geven hen een fiets en zeggen: ga en verken. Oudenaarde wordt een jaar lang hun thuis.’

jongeren uit verschillende landen
Jongeren uit de wereld welkom in Oudenaarde

 

Speels de taal leren

Vanuit de lokale bewoners is er best wat nieuwsgierigheid naar de reizigers die exotische verhalen naar hun stad brengen. Die contacten blijken een meerwaarde voor iedereen. De jonge gasten leren de taal en vinden hulp bij allerlei praktische dingen. De gastheren en -vrouwen krijgen intussen de wereld aan hun keukentafel. Zo boden verschillende bewoners zich aan om als vrijwilliger taallessen te geven. ‘Dat doen ze niet op een schoolse manier, hoor,’ zegt Max, ‘ze pakken het eerder ludiek aan. Door samen gezelschapspelletjes te spelen bijvoorbeeld of door interviewtjes van elkaar af te nemen.’

“Het is onze bedoeling om de internationale jongeren in de lokale gemeenschap te introduceren”

Max

Thuis

Er is veel interesse van buitenlandse vrijwilligers om naar Vlaanderen te komen. ‘Het Vlaamse jeugdwerk is dan ook uniek,’ zegt Max. Hij legt uit dat jeugdwerking organiseren met vrijwilligers hier echt zit ingebakken in de gemeenschap. Dat staat in schril contrast met vele plaatsen in het buitenland waar jeugdwerking vaak volledig geprofessionaliseerd is. ‘Internationale gasten kunnen zich een jaar onderdompelen in onze rijke vrijwilligerscultuur. Hier en daar blijft er wel eens iemand definitief plakken,’ zegt Max met een glimlach. Twee Hongaarse jongemannen waren de allereerste buitenlandse vrijwilligers, vijf jaar geleden. ‘Intussen zijn ze doorgegroeid naar posities met verantwoordelijkheid bij The Outsider.’ De twee hebben zich definitief in Oudenaarde gevestigd.

Irene aan het werk voor de thuisbuizen
Irene aan het werk voor de 'thuisbuizen'

 

Blij verrast

Ook de Griekse Irene Gkiouleka was vijf maanden verbonden aan The Outsider Club. Nadat ze was afgestudeerd als expert milieu en duurzaamheid in Griekenland, zocht Irene kansen om ervaringen op te doen in België. Ze wilde aanvankelijk in Brussel verblijven maar belandde via EVS in Oudenaarde. ‘Dat was een aangename verrassing,’ zegt ze met een glimlach. Ze voelde zich meteen erg welkom in de provinciestad. Lachend vertelt ze over een middag waarop ze sukkelde om de grote bestelwagen van The Outsider te parkeren op de parking van de supermarkt. ‘Er sprong een dame uit haar wagen om aan te bieden in mijn plaats te parkeren. In Griekenland zou ik eerder in een scheldpartij verzeilen!’

Winnende plaatjes

Bij The Outsider Club kreeg Irene uiteenlopende taken op haar bord. ‘Van het begeleiden van groepen tot de afwas,’ lacht ze. Ze ontwikkelde vanuit haar expertise ook een eigen project tijdens haar verblijf bij The Outsider. Een van de recreatieplekken voor de kinderen, de ‘thuisbuizen’, kreeg een opknapbeurt met upcyclingmateriaal. ‘Ik werkte er tien uur per dag aan,’ zegt ze, ‘ik wou iets achterlaten van mijzelf.’

“Mijn tijd als vrijwilliger bij The Outsider Club heeft me doen groeien als persoon.”

Irene

Irene liet ook nog iets anders achter. EVS schreef een fotografiewedstrijd uit onder de internationale vrijwilligers. Een van Irene’s foto’s werd het winnende plaatje. ‘En het daaropvolgend jaar kwam de winnaar opnieuw uit de rangen van de vrijwilligers bij The Outsider,’ zegt ze enthousiast, ‘dat zegt toch wat over de sfeer die er heerst.’

Groei

Intussen vestigde Irene zich in Vlaams-Brabant. Ze werkt bij een Europese instelling en probeert de taal onder de knie te krijgen. Op haar tijd bij The Outsider kijkt ze dankbaar terug. Rooskleurig was het niet altijd, zegt ze. Als jonge vrijwilliger in een ander land kom je best wel eens voor situaties te staan die niet altijd makkelijk zijn. ‘Maar ik denk dat ik net dat positief vind aan het hele verhaal. Mijn tijd als vrijwilliger bij The Outsider Club heeft me doen groeien als persoon.’

(*) European Voluntary Service (EVS) heet sinds 2018 ‘Europees vrijwilligerswerk’ binnen het European Solidarity Corps 

Max Pouille

In gesprek met

Max Pouille is coördinator van The Outsider Club, een vzw die zich toelegt op buitenavonturen voor jongeren en uitwisselingsprojecten voor internationale vrijwilligers. The Outsider Club is de sociale poot van The Outsider, bekend voor outdoor- en teambuildingactiveiten. The Outsider begon ooit als een project in de Ardennen en heeft intussen ook vestigingen aan de kust, in Aalst, Oudenaarde en Brussel. Het hart van The Outsider Club zit in Oudenaarde, maar ook op andere plaatsen in Vlaanderen worden er activiteiten georganiseerd.

Irene Gkiouleka is een Griekse beeldend kunstenaar en expert milieu en duurzaamheid. Ze kwam naar België in het kader van het European Volunteers Service project en heeft zich intussen gevestigd in Vlaams Brabant. Ze werkt op de administratie van de Europese overheid in Brussel. Tijdens haar vrijwilligerstraject nam Irene deel aan een fotografiewedstrijd van het EVS. Een van de foto’s die ze maakte bij de Outsider Club werd het winnende plaatje.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 4 oktober 2019 in de categorie Vrijwilligers.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Vakantie maakte iets wakker in mij, het besef: het kan anders

In gesprek met Gisele Huygens | 13 september 2019

Gisele Huygens leerde Iedereen Verdient Vakantie aanvankelijk kennen in het kader van haar job. Als hulpverlener en schuldbemiddelaar stond ze jarenlang mensen bij, te midden van een financieel lastig parcours. Al die tijd wees ze haar cliënten op de mogelijkheden voor uitstappen en vakantie, voor mensen met een klein budget. Later kwamen er momenten waarbij Gisele op een paar fronten vastliep in haar leven. In die periode kreeg ze de kans om zelf te genieten van een uitstap via Iedereen Verdient Vakantie. Het bleek een verrassende ervaring die vele inzichten bracht. Inzichten die ze vandaag meeneemt als enthousiast ambassadeur van Iedereen Verdient Vakantie.

Lasten

We ontmoeten elkaar bij (W)arm-kracht, een organisatie in Vilvoorde die opkomt voor mensen met beperkte middelen. ‘Het voelt soms alsof ik al verschillende levens achter de rug hebt,’ zegt Gisele. Ze heeft sprekende ogen, haar haren zitten in een korte frisse snit. Gisele vertelt hoe haar eerste huwelijk haar toeliet om in weelderige omstandigheden te leven. Daar hoorden onder andere rijkelijke uitstappen bij. Toen ze scheidde van haar man tuimelde ze plots in een heel ander leven, een leven met financiële uitdagingen.

Een paar jaar later vond Gisele opnieuw de liefde. Ze leerde een man kennen uit Gambia die sinds twee jaar in België woonde als politiek vluchteling. Met hem kreeg ze twee zonen. Toen ze met hem trouwde, stuitte Gisele op veel onbegrip in haar omgeving. Ze verloor heel wat van haar vrienden en vervreemdde wat van haar familie. Vanaf dan stond ze er grotendeels alleen voor. ‘Het was een lastig bestaan waarin ik continu moe en overprikkeld was,’ zegt Gisele. ‘Ik probeerde mijn gezin op alle vlakken recht te houden.’ Als kostwinner droeg Gisele een zware last op haar schouders.

Inzichten

‘Op een zeker moment stond mijn verantwoordelijke aan mijn bureau,’ vertelt Gisele. ‘Ze zei: jij hebt vakantie nodig.’ Gisele was verbaasd. Haar batterijen waren inderdaad al een tijdje plat maar aan vakantie had ze nog geen moment gedacht. ‘Mijn baas deed me inzien dat ik, gezien mijn financiële en psycho-sociale situatie, zelf in aanmerking kwam voor een uitstap via Iedereen Verdient Vakantie.’ Gisele kwam terecht op een camping aan zee. ‘Het was er verrassend mooi,’ zegt ze met een grinnik. De week op de fijne camping in de prachtige natuur maakte dat Gisele iets minder in overleefmodus ging zitten. ‘De week van rust in de natuur maakte iets wakker in mij. Het besef: ik ben verkeerd bezig en het kan anders.’ Vanaf dan probeerde ze zichzelf minder weg te cijferen en ging ze op zoek naar meer balans in haar leven. Gisele beschouwt die reis als een keerpunt in haar leven.

Blij weerzien

Drie jaar geleden werd er bij Gisele borstkanker vastgesteld. Opnieuw het begin van een ander leven. Het was een bewogen tijd met veel pijn en verdriet. ‘Ik werd dagelijks geconfronteerd met fysieke beperkingen en onmacht,’ zegt Gisele. Omdat haar inkomen sterk daalde ging haar man internationale ritten doen als vrachtwagenchauffeur. ‘Dat was zwaar. Mijn man was vaak afwezig en ik was niet in staat om voor mezelf en de kinderen te zorgen.’

“Die paar dagen op de camping maakten iets wakker in mij. Het besef: ik ben verkeerd bezig en het kan anders.”

Gisele Huygens

In die periode leerde Gisele hulp vragen aan kennissen en vrienden. ‘Ik kende Luk en Fransien al jaren vanuit (W)arm-kracht. Ze reden in die periode geregeld met mij naar het ziekenhuis en stonden mij bij met allerlei praktische zaken.’ Gisele denkt er met veel warmte en dankbaarheid aan terug. ‘Niet alleen steunden ze mij op praktisch en mentaal vlak, ze zorgden er ook voor dat ik me nuttig bleef voelen.’

Toen Gisele aan beterhand was bleven de mensen van (W)arm-kracht haar uitnodigen voor hun activiteiten. In het begin was het een beetje gek voor Gisele om bij (W)arm-kracht over de vloer te komen. Heel wat mensen waren immers nog cliënten van haar geweest. ‘Maar al snel voelde ik hoeveel deugd het deed om met zoveel enthousiasme te worden ontvangen. Mensen die vroeger aan mijn bureau zaten, vlogen me nu om de hals. Ze waren oprecht blij om me te zien, oprecht bezorgd ook over mijn gezondheid.’

Een positieve ketting

Vandaag herstelt Gisele nog van haar ziekte en voelt ze zich, ondanks haar beperkingen, redelijk goed. Met een warme blik in haar ogen vertelt Gisele over de onvergetelijke kerstavonden die ze de laatste jaren bij (W)arm-kracht beleefde. ‘We koken ieder een deel van de maaltijd bij ons thuis en brengen dan ons eten naar het zaaltje. Het is zo fijn om de mensen samen met hun gezinnen te zien genieten. Op zulke avonden vormen we een met z’n allen een soort van bijzondere familie.’

“Een vakantie-ervaring is het begin van een positieve ketting voor een gezonder en gelukkiger leven”

Gisele Huygens

Gisele is intussen ambassadrice geworden van Iedereen Verdient Vakantie. ‘Ik spreek nu uit eigen ervaring. Daardoor hebben mensen sneller oren naar wat mogelijk is. Op mijn eigen manier en ritme heb ik al heel wat mensen kunnen aanzetten om op vakantie te gaan,’ zegt ze fier. Ook probeert ze kinderen en jongeren aan te porren om op kamp te gaan. ‘Het is mooi om te zien hoe gelukkig de ouders zijn als hun kind terug komt van een geslaagd kamp.’

En het blijft vaak niet bij een deugddoende vakantie-ervaring alleen. Gisele legt uit dat het werkt als een soort van positieve ketting. ‘We slaan een babbel, regelen een vakantie en intussen horen de ouders dat we ook kleding verzamelen. Wat later brengen zij de kleren die te klein zijn geworden voor hun kinderen naar ons.’ (W)arm-kracht zorgt er dan weer voor dat de kledingstukken terecht komen bij mensen die ze goed kunnen gebruiken. ‘Alles begint bij ontmoeting,’ zegt Gisele. ‘Een lach, een klein gebaar, een gevoel van erkenning krijgen... Vanuit die ontmoeting start er een positieve ketting van dingen en acties, om zo te komen tot een gezonder en gelukkiger leven.’

Gisele Huygens

In gesprek met

Gisele Huygens werkt als hulpverlener en schuldbemiddelaar. Momenteel is ze in ziekteverlof omdat ze herstellende is van borstkanker. Als vrijwilliger is ze actief betrokken bij het Rap op stap kantoor van (W)arm-kracht in Vilvoorde. Gisele is echtgenote, moeder van twee zonen en een vriendin voor iedereen die haar na aan het hart ligt.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 13 september 2019 in de categorie Vrijwilligers.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Gids zijn: een oude droom ging in vervulling

In gesprek met Annemie Vermeulen, Huis van Alijn | 26 maart 2019

Met een hartverwarmende vaste collectie en opvallende tijdelijke tentoonstellingen eert het museum ‘Huis van Alijn’ het dagelijkse leven. Toen Annemie Vermeulen een kleine twee jaar terug met de blindenschool op uitstap kwam naar het Huis van Alijn, dacht ze: wat zou het geweldig zijn om hier mensen te mogen rondleiden. Intussen is ze er een van de vaste gidsen. In het begin leidde Annemie voornamelijk groepen van blinden en slechtzienden rond. Nu neemt ze ook andere groepen mee op een nostalgische reis door het museum.

Annemie baatte lange tijd een dagbladhandel uit in Egem bij Tielt. ‘Daarover zeg ik graag dat ik in die tijd geluksbrenger was,’ zegt ze met een glimlach, ‘ik verkocht er immers loterijbiljetten.’ Een jaar of vijf terug moest Annemie met spijt in het hart de winkel sluiten. Ze was intussen bijna volledig blind geworden. Haar zaak openhouden lukte niet meer. Dat ze daardoor het dagelijkse contact met de klanten zou moeten missen, vond Annemie erg jammer. ‘Mijn verdriet daarover was haast groter dan het verdriet over het verliezen van mijn zicht,’ zegt ze.

Thuiskomen in het museum

Annemie sloot zich aan bij de school voor blinden en slechtzienden in Gent. Op een dag gingen ze op uitstap naar het Huis van Alijn. ‘Dat was echt thuiskomen voor mij,’ zegt Annemie, ‘sowieso hou ik heel erg van musea, je ontdekt er verrassende dingen en leert er vanalles bij.’ Het Huis van Alijn is bovendien een heel bijzonder museum, stelt Annemie. ‘Als dochter van een cafébaas haalde ik meteen mijn hart op aan de jukebox, de bekers van de boogschutters, de duivenmanden, en nog zoveel dingen. Het katapulteerde mij terug naar mijn jonge tijd.’ Op het einde van de rondleiding vroeg de gids: zijn er nog vragen? Annemie waagde haar kans en vroeg: ‘Zoeken jullie soms nog gidsen?’

Kroketten draaien

Ooit had Annemie een cursus ‘reisbegeleiding’ gevolgd, omdat ze niets liever doet dan de achtergrond van dingen uitpluizen en er dan uitleg over geven. ‘Maar ik heb nooit reizen begeleid. Dat was in ons gezin niet haalbaar omdat mijn man vrachtwagenchauffeur was en dus vaak weg van huis.’ Vandaag echter kan ze haar hart ophalen met achtergrond en duiding geven aan nieuwsgierigen.

Huis van Alijn

Het huis van Alijn is een heel bijzonder museum. Alledaagse voorwerpen roepen vaak kostbare herinneringen op.

Annemie spijst haar rondleidingen steevast met persoonlijke herinneringen. ‘De krokettenmachine bijvoorbeeld. Mijn ouders hadden een traiteurszaak, in het weekend maakte ik wel honderden kroketten met die machine.’ Ook over de duivensport heeft ze persoonlijke anekdotes paraat. ‘Bij de “constateur” - dat is de duivenklok - vertel ik hoe mijn vader die voor mij als prikklok gebruikte, als ik eens wou uitgaan in het weekend maar om halfeen terug thuis moest zijn.’

Complimenten zijn geschenken

Wat heeft haar als gids in het museum verwonderd? vraag ik Annemie. ‘Bij gewone groepen voel ik altijd een soort van argwaan bij het begin van de rondleiding. Je hoort sommigen bijna luidop denken: hoe moet dat nu met een bijna-blinde als gids.’ Maar vaak komen er op het einde van de gidsbeurt complimenten en uitingen van bewondering. De voldoening die Annemie daarbij voelt is groot: ‘Ik doe niets liever dan mensen verwonderen met informatie en achtergrond. En ik stel elke keer vast dat mijn persoonlijke ervaringen extra kleur brengen in de rondleiding.’

"Aan het einde van een gidsbeurt komen er complimenten en bewondering. Ik hou ervan mensen te verwonderen."

Ze denkt nog even na en voegt er nog aan toe: ‘Maar de grootste ontroering heb ik gevoeld toen ik dat telefoontje kreeg van het Huis van Alijn dat ik op gesprek mocht komen. Mensen gidsen is voor mij een levenslange droom die in vervulling gaat.’

Annemie Vermeulen

In gesprek met

Annemie Vermeulen (60) baatte in Egem jarenlang dagbladhandel Figaro uit tot op het moment dat haar visuele handicap dat niet langer toeliet. Vandaag is ze als gids verbonden aan het Huis van Alijn, museum van het dagelijks leven in Gent. Momenteel loopt er de expo ‘Rook’, over de sigaret en hoe die ooit deel was van zo goed als allemans leefwereld.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 26 maart 2019 in de categorie Vrijwilligers.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Kleine wonderen doen gebeuren

In gesprek met Magda Hofmans en Teri Primusz | 23 oktober 2018

Het is een frisse ochtend in de laatste dagen van september. Aan het station van Lier verzamelt een vrolijke groep mensen voor de ‘50 tinten groen ontdektour door de Netevallei’. Iedereen verdient vakantie nodigt met deze tour mensen uit die vakantiegangers helpen om bestemmingen of uitstappen te vinden. Doel: hen inspireren om nieuwe plekken te ontdekken zodat ze deze kunnen doorgeven. Magda Hofmans en Teri Primusz gingen in op de uitnodiging. Beide dames zijn verbonden aan het Psychiatrisch Ziekenhuis van Duffel. Zo’n tien jaar geleden gingen ze op zoek naar mogelijkheden om uitstappen te doen met patiënten. Zo kwamen ze terecht bij het netwerk Iedereen verdient vakantie.

Uitstappen: buiten komen én ervaring opdoen

Magda en Teri gaan er prat op met hun groepen alles met het openbaar vervoer te doen. ‘De meeste van onze gasten zijn mensen die buiten het psychiatrisch centrum zelfstandig wonen, anderen zitten in een laatste fase van opname vooraleer ze weer op eigen benen komen te staan. De uitstappen zijn niet alleen een kans om eens buiten te komen maar ook een manier om praktische ervaringen op te doen. Zo is bijvoorbeeld alles uitvogelen om met de trein te reizen niet voor iedereen evident.’

Ontmoeten en plannen

Intussen zijn Magda en Teri op pensioen en zetten ze een aantal van hun activiteiten in het centrum gezwind op vrijwillige basis verder. ‘Elke maandag komen we een dag gezellig samen in het centrum met koffie en thee. Er wordt onder meer gebabbeld en gebreid. En wij profiteren ervan om tussendoor uitstappen voor te bereiden.’ Elke maand trekken Magda en Teri er met gasten op uit.  Inspiratie vinden ze vaak bij Iedereen verdient vakantie. ‘We houden de kosten natuurlijk zo laag mogelijk maar we vragen wel dat mensen betalen bij inschrijving. Zo weten we dat er niet wordt teruggekrabbeld.’


Inspiratie voor daguitstappen zoeken, zoals hier bij  Hidrodoe in Herentals

 

Genieten

Over de jaren hebben Magda en Terri al tal van excursies op poten gezet. Soms zijn dat culturele uitjes, vaak toeristische. Het MAS, Bokrijk, Namen, de Koninklijke Serres, het Rubenshuis: het zijn maar een paar van de plekken die ze al bezochten. Vaak gebeuren er wonderlijke dingen. ‘Een van onze gasten wist bijvoorbeeld alles over Delfts Blauw en ging erover in gesprek met een van de suppoosten. Die suppoost was verrast en er ontstond een enthousiaste babbel. Een andere bijzondere uitstap was die naar Zillebeke, Daar stonden 600.000 beeldjes in klei opgesteld om de slachtoffers van de Groote Oorlog te herdenken. Een van die beeldjes was gemaakt door iemand uit ons gezelschap. Dat doet echt wel iets als je daar dan samen staat, dat kan ik je zeggen.’

"Als we dan terugkeren en er wordt gezongen op de trein, dan is iedereen echt gelukkig."

‘En dan is er de zee natuurlijk. Dat is altijd een verademing voor ons allen. Onze mensen kunnen er uren zitten en genieten. En als we dan terugkeren en er wordt gezongen op de trein, dan zijn zij echt gelukkig. En wij ook.’

Terri en Magda

In gesprek met

Magda Hofmans en Teri Primusz waren beiden 38 jaar verbonden aan het Psychiatrisch Ziekenhuis van Duffel. Sinds ze op pensioen zijn zetten ze de uitstappen die ze jarenlang vanuit hun job organiseerden als vrijwilliger verder.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 23 oktober 2018 in de categorie Vrijwilligers.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Mensen omarmen is de wereld veranderen

In gesprek met Liset Hamblok over Peter&Meter project | 23 mei 2018

Het grootschalig luisteronderzoek van Iedereen Verdient Vakantie (2017) bracht aan het licht dat vakantiedrempels verbrijzelen wanneer mensen het voor elkaar opnemen. Mensen die zich verbonden weten met anderen, vinden makkelijker de weg en de moed om in het onbekende te stappen. In die verbonden netwerken zetten warme mensen vaak net dat éne stapje meer om mogelijk te maken wat anders onmogelijk zou blijven. We kunnen allemaal het verschil maken voor een ander. Dat is precies wat het peter en meter project in Lommel helpt mogelijk maken. Voormalig directeur van Akindo Liset Hamblok pioniert, gedreven door haar droom dat iedereen erbij kan horen in de samenleving.

Tijdens een gezinsvakantie bij Akindo in 2004 ontmoette Liset een Armeens gezin met twee kinderen. Het koppel woonde in Lommel en had weinig contacten met de omgeving. Ze wilden graag hun kinderen laten dopen. Liset vond twee koppels, monitoren bij Akindo, bereid om peter en meter te worden van de kinderen. Later kwamen er nog twee kinderen bij in het gezin, die elk ook een peter en meter vonden in het netwerk van Liset. Onlangs vierde het gezin het vormselfeest van hun tweede dochter en het doopsel van de twee jongsten. Ruim vijftig vrienden, buren, peters en meters vierden mee. Dit gezin wordt nu omringd door mensen. Het gaat hen goed. Liset: ‘Toen ik hen ontmoette, leefden ze in moeilijke omstandigheden. Nu zie ik gelukkige, trotse en gastvrije mensen.’

Gezin

Ruim vijftig peter, meters, vrienden en buren vierden mee het vormsel- en doopfeest.

 

De keuze: familie worden van elkaar

Sinds 2017 zetten de stad Lommel, het OCMW, het Cultuurcentrum en andere lokale initiatieven hun schouders onder het peter en meter idee. Het afgelopen jaar vonden 22 kinderen een peter of meter. Meer dan 30 volwassenen meldden zich aan om het peter- of meterschap op te nemen van een kind in een kwetsbare situatie.

"Meer dan dertig mensen uit Lommel zeiden ‘ja’ op de vraag: Wil jij familie worden voor een kind?"

Liset: ‘de kern van het idee is er willen zijn voor een kind in een gezin dat amper een netwerk van sociale contacten heeft. Meevieren op momenten die belangrijk zijn voor het kind, zoals een schoolfeest, een verjaardag. Aanvoelen waar je een verschil kunt maken in het gezin: eens mee naar het ziekenhuis gaan bijvoorbeeld. De brug slaan naar sport, vrije tijd en vakantie. Op een vanzelfsprekende en hartelijke manier, die vertrekt vanuit de ander graag zien. Zoals in een familie.’

Vakantie mogelijk maken

Ook de toegang tot vakantie lijkt zich te openen voor mensen die er voorheen amper konden van dromen. Steeds meer gezinnen leren het Rap op Stap kantoor kennen via hun peter of meter. Kinderen vinden de weg naar sport- en vrijetijdsactiviteiten. Peters en meters trekken met hun petekind een dag eropuit. ‘En dankzij de regeling van Rap op Stap kunnen ze die uitstap boeken aan verlaagde tarieven, ook voor de begeleider van het kind. Het is trouwens heerlijk voor de kinderen: samen met peter of meter op uitstap, en genieten van deugddoende onverdeelde aandacht.’

Onverwachte ontwikkeling

Intussen komt van het een het ander, merkt Liset op. Het peter- en meterschap blijkt net zo goed een zegen voor alleenstaande, vaak oudere, mensen. Acht verbindingen zijn al gelegd. Gezinnen van peter en meters gaan op bezoek, brengen iets lekkers te eten en leggen de brug naar wat in de buitenwereld allemaal mogelijk is. Ook daar: de brug naar vrijetijd en vakantie wordt gaandeweg gebouwd. Mensen zijn verbaasd en blij te horen dat het lokale Rap op Stap kantoor hen op weg naar een beetje extra genieten kan zetten.

 

Niks spectaculair, of toch?

Dat klinkt allemaal niet spectaculair, zegt Liset. En toch. De Armeense moeder die nu zelf taart brengt naar oudere mensen. Een alleenstaande moeder van vier kinderen die werk vond, nu kan auto rijden en promotie maakte. Kinderen die trots zijn op hun meter. Buren die soep brengen. Kinderen en hun peter of meter die op uitstap trekken. Gezinnen die ooit in isolement leefden en nu mensen over de vloer krijgen.

"Ik zie veel mensen die blij zijn met de verbindingen die zo ontstaan. Mensen komen terug uit hun huis. Ze komen in beweging, krijgen goesting om te leven."

Liset: ‘Het zijn die kleine momenten van zaligheid. Geluk in eenvoudige dingen. Mensen die niet meer ervaren dat er over hen heen gekeken wordt maar naar hen. Die ontdekken dat iemand naast hen wil staan. Eigenlijk is dit project een manier om de wereld een beetje te veranderen door mensen warm te omarmen.’

 

Geïnspireerd?

Maak werk van verbinding tussen mensen, zegt Liset. Veel mensen hebben behoefte aan een sterkere band met de samenleving. En veel mensen zijn bereid die brug betrokken en hartelijk te leggen. Mensen in kwetsbare situaties zouden geen belemmeringen mogen ondervinden om te kunnen participeren aan de samenleving. En net daar hebben ze anderen voor nodig. Om te ontdekken wat mogelijk is, om de stap te durven zetten. Peter en meters blijken echt wegwijzers te zijn naar school, hulp, vrije tijd en vakantie.

‘Je moet je durven smijten’, zegt Liset. ‘Het probleem van onze tijd is dat we te bang zijn geworden om te mislukken. Maar mislukken is niet erg. Zoeken mag. Het is veel erger om niet te proberen.’  Wil jij initiatief nemen in jouw organisatie of woonomgeving? Liset is graag bereid om haar ervaringen uit te wisselen.

Liset Hamblok

In gesprek met

Liset Hamblok is een sociaal geëngageerd mens. Ze woont in Lommel en zet zich daar actief in om mensen in kwetsbare situaties voluit bij de samenleving te betrekken. Liset was lange tijd directeur van Akindo, een vakantieorganisatie voor maatschappelijk kwetsbare kinderen en gezinnen. Daar introduceerde ze het project ‘Weer Stralen’, een initiatief dat vrouwen helpt om weer zelfvertrouwen en toekomstperspectieven op te bouwen. Ze is pionier van het peter en meter project in Lommel en werkt daarin samen met de Stad Lommel, het OCMW en verschillende sociale organisaties.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 23 mei 2018 in de categorie Vrijwilligers.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Dit veranderde mijn manier van luisteren en praten

In gesprek met Mieke Deblaere | 10 april 2018

Stel je je draagkracht voor als een emmer. Wat erin kan, kan je dragen. Hoe minder zwaar je emmer is, hoe makkelijker het wordt om hem vast te houden. Verdriet, woede, pijn, onmacht, angst en eenzaamheid zijn het water in de emmer. De ruimte tussen spiegelvlak van het water en de rand van de emmer is je levenskwaliteit. Levenskwaliteit als ademruimte. Hoe meer water verdampt, hoe meer ademruimte je krijgt. Mogen zijn zoals je bent en ervaren dat iemand naar je luistert, is de warmte die het water kan doen verdampen. We praten erover met Mieke Deblaere. Mieke was ‘Oor’ in het grootschalig luisteronderzoek van Steunpunt Vakantieparticipatie. ‘Oor zijn had tot gevolg dat mijn concept van een goed gesprek wezenlijk veranderde’, zegt ze.

Ruim dertig ‘Oren’ luisterden het afgelopen jaar naar meer dan 1000 verhalen over hoe we in Vlaanderen vakantie mogelijk maken voor elkaar. In de opleiding die daaraan vooraf ging, leerde Mieke de waardigheidspraktijken kennen: luisteren zonder oordeel, advies of applaus. En ook: open staan om bewogen te worden in een gesprek, zonder verwachtingen en met veel ruimte voor het verhaal van de ander

Mieke:

" Vroeger struikelde ik tijdens een gesprek geregeld in de valkuil van mijn eigen verhaal te vertellen of advies te geven.

"Zo dacht ik dat een goed gesprek was: iemand vertelt iets, jij vertelt iets. Dat probeer ik nu niet meer te doen. Ik luister."

Ik herinner me een dierbaar moment waarin ik de kracht van stilte aan het werk voelde. Ik wandelde naast een vrouw wiens paarden bij mij in de buurt op de weide staan. We wisselden wel vaker wat woorden uit. Die dag liet ik het gewoon stil zijn, zonder iets te willen. Plots kwam er verdriet bij haar boven. Huilend vertelde dat ze die tranen vaak voelt opkomen, maar dat ze er anderen niet mee lastig wil vallen. ‘Ik mijd mensen’, zei ze. Ze vertelde dat ze makkelijker contact heeft met dieren. Toen heb ik ervaren dat het anders spreken mijn houding was geworden. Ik praatte het verdriet niet weg. Ik luisterde gewoon.

Ik ervaar dat verdriet zwaarder wordt wanneer we bang zijn om andere mensen ermee te belasten. Ik leef met chronische pijn. Je wil geen belasting zijn voor anderen, dus ga je dat wegsteken. Je wil geen medelijden, want dat duwt je nog dieper in de miserie. Mijn emmertje werd lichter door oud verdriet te verwerken in gesprek met hulpverleners. Daardoor is er nu meer ruimte. In die ruimte kan ik de pijn in mijn lijf beter dragen. Soms vergeet ik de pijn zelfs helemaal. Het is er gewoon, zonder last. 

Er moet plaats zijn voor verdriet, vind ik. Wie dat mag ervaren, kan sterker worden. Daarom is luisteren zo belangrijk. Luisteren zonder oordeel of advies is een geschenk. In zulke gesprekken groeit gelijkwaardigheid en respect. Er-zijn is dikwijls al genoeg. In zo’n samenzijn, waar ook stilte zijn werk kan doen, kan ademruimte ontstaan. Dan wordt de emmer minder vol.

Ik heb het me de laatste tijd ook vaak afgevraagd:

"Hoe kan je van mensen in armoede verwachten dat ze hun problemen het hoofd bieden als er in hun emmer geen ruimte meer over is?"

Het ‘Oor’ zijn, inspireerde me in mijn vrijwilligerswerk in het Rap op Stap kantoor in Denderleeuw. De waardigheidspraktijken werden de basis van hoe ik daar werk. Ik luister en stel vragen om te onderzoeken wat belangrijk is voor de mensen.

Onlangs ontmoette ik er een gezin dat droomde van een vakantie in Center Parcs. Ze keken in de gids van Vakantieparticipatie, zagen de kostprijs en besloten dat vakantie niet binnen hun bereik lag. Ik stelde dan vragen over waarom ze naar Center Parcs wilden. En toen kwam het: ze wilden dat de kinderen zich konden amuseren, dat ze veilig konden spelen, dat ze konden zwemmen. Ze wilden graag samen in een huisje verblijven en als ouders ook een beetje ruimte hebben om te ontspannen. Toen zochten we in de gids naar andere mogelijkheden. Uiteindelijk gingen ze wel met vakantie, in de Lage Kempen in Limburg. Achteraf hoorde ik dat het heerlijk was.

De essentie is eigenlijk simpel: goed luisteren, zonder verwachtingen en wat je hoort, helpen vertalen naar dingen die wel mogelijk zijn. Die houding komt van pas in gezinnen, onder vrienden, in de zorg en de hulpverlening. Maar ook de sector toerisme kan er rijker van worden. Baliemedewerkers, iemand die de kamer poetst, managers van verblijfsplekken: wie open staat voor een ander, luistert en pas advies geeft als het gevraagd wordt, maakt echt een verschil in de beleving van mensen.

"Ik droom van een samenleving waarin we allemaal wat extra ademruimte maken voor elkaar." 

Dat we een ander wél durven belasten met wat zwaar weegt in ons leven. Dat we wat eerlijker durven zijn ook. Als het niet gaat, dan gaat het niet. Als je ademruimte nodig hebt, dat je die dan eerst probeert te creëren en daar hulp bij vraagt. Daar wil ik aan bijdragen. Niet door te preken. Wel door het zelf te doen. En ik geef graag toe: daar word ik zelf ook rijker van. "

Mieke Deblaere

In gesprek met

Mieke Deblaere is vrijwilliger bij De Stroom, een vrijetijds- en vakantieorganisatie voor mensen met een beperking in Kortrijk. In 2017 werd Mieke ‘Oor’ in het grootschalig luisteronderzoek van het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Sindsdien werd ze ook vrijwilliger in het Rap op Stap kantoor van Denderleeuw en bij de Grote Routepaden.  Mieke heeft EDS (Ehlers Danlos Syndroom), een erfelijke aandoening van het bindweefsel. Daardoor heeft ze chronische pijn, die ze draaglijk probeert te houden door een goed evenwicht tussen beweging en rust. Stress vermijden is een must, om voldoende ademruimte te hebben om met haar ziekte om te gaan.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 10 april 2018 in de categorie Vrijwilligers.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Gelukkige verjaardag, Vlammeke, en nog vele jaren!

In gesprek met Leona en Raoul, ’t Vlammeke | 12 december 2017

Anno 2017 worden nog altijd voedseloverschotten vernietigd, terwijl sommige moeders minder dan 20 euro per week kunnen besteden aan voeding voor hun gezin. Structurele oplossingen laten op zich wachten, maar hier en daar in Vlaanderen knopen geëngageerde mensen behoeften en bronnen aan elkaar. Zoals bij ’t Vlammeke, een vereniging die het leven van mensen in armoede draaglijker helpt maken. Deze maand bestaat de vereniging 10 jaar. Naast een sociaal restaurant en een voedselbank heeft ’t Vlammeke een Rap op Stap kantoor. Stichter Leona Van den Berghe en vrijwilligers wijzen mensen de weg naar vrijetijdsactiviteiten en vakantiekansen. Ze organiseren zelf  uitstappen en ontspanningsactiviteiten. Volgend jaar staat een heel bijzondere reis op het programma: met de Thalys naar Euro-Disney.

Om nog even terug te komen op die voedseloverschotten: Leona en haar man Raoul halen die elke dag op bij de Delhaize in de buurt en verdelen ze in hun voedselbank. ‘Als je weet dat er mensen zijn die met 20 euro per week een gezin moeten draaiend houden, begrijp je meteen dat die voedselbank gewoon noodzakelijk is,’ zegt Leona.

Vrijetijd en vakantie: ook essentieel

Als de zorg om dak, bed en brood op de plank zoveel aandacht en zorg van mensen vraagt, hoe belangrijk is vrijetijd en vakantie dan nog? Leona en Raoul twijfelen niet. ‘We hebben zelf diep in de miserie gezeten. Als je dan niet buitenkomt, sleuren de problemen je de afgrond in.’ De vereniging Ons Gedacht in Lier heeft hen er toen doorheen getrokken, vertellen ze. Ze kwamen er in aanraking met kunst, toneel en andere mensen. ‘We konden er ook eens op andere gedachten komen. Dat is nodig, want als je alleen maar over je problemen praat, geraak je dieper in de put.’ Een vriendin van Leona hielp het koppel in die moeilijke tijd om met vakantie te kunnen. Ze ondervonden aan hun eigen lijf hoe levensnoodzakelijk het is om er even tussenuit te zijn.

Raoul en Leona

Raoul & Leona, ooit zelf in de miserie, nu bakens voor mensen in armoede.
(Foto: Els Van Bosbeke)

.

Voedsel, sociaal contact en ontspanning

Ons Gedacht was voor Leona en Raoul een leerschool. Inmiddels runnen ze al tien jaar ’t Vlammeke, dat in Berlaar een gelijkaardige bijdrage wil leveren zoals Ons Gedacht in Lier doet. Op woensdag is het sociaal restaurant en de voedselbedeling open. In het Rap op Stap kantoor vinden ze voor iedereen die er eens uit wil een oplossing, zeggen ze. Wie z’n voorschot voor een vakantie via Vakantieparticipatie niet in één stuk kan betalen, kan via ’t Vlammeke een afbetalingsregeling afspreken.

"In het Rap op Stap kantoor vinden we voor iedereen die er eens tussenuit wil een oplossing." - Leona

’t Vlammeke organiseert uitstappen en woont gratis generale repetities van lokale toneelgezelschappen bij.  Met de Vlampas krijgen mensen in armoede korting bij de kapsters in het KTA, bij kringloopwinkel Opnieuw&Co en de voetbal van Lierse.

Sparen voor een groot avontuur

Volgend jaar trekken ze met zestig mensen naar Euro-Disney. Deelnemers betalen 100 euro, en sparen dat bedrag in wekelijkse sommen van 5 euro. ‘En eens we met de Thalys onderweg zijn, kunnen we iedereen nog eens 100 euro zakgeld geven’, zegt Leona trots. Die extra middelen brengt ’t Vlammeke bijeen via sponsoring, de organisatie van bingonamiddagen en de verkoop van poffertjes en spek op kerst- en avondmarkten. ‘En enkele scholen doen in de Warmste Week een inzamelactie.’

Vakantie is geen luxe. Uitkijken naar een bijzonder avontuur ontspant de boog al eens. ‘Iedereen moet een beetje geluk kunnen ervaren. Daar doen we ’t voor.’

Raoul & Leona

In gesprek met

Leona Van den Berghe, haar man Raoul en vriend Robby richtten in 2007 ’t Vlammeke op. Met een sociaal restaurant, voedselbedeling, ontspanningsactiviteiten, en vrijetijds- en vakantiebemiddeling willen ze het leven van mensen in armoede draaglijker maken.

’t Vlammeke vierde op 9 december 2017 haar tiende verjaardag met een sponsorfeest en een gratis feestavond voor iedereen, met optredens van lokale vedetten.

 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 12 december 2017 in de categorie Vrijwilligers.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Gelijkwaardigheid betekent dat iedereen mee mag doen

In gesprek met Jos De Mey en Yves Smets, Villa Clementina | 1 december 2017

Sportimonium, voorlaatste stop van de IedereenVakantieToer. Het is late herfst en de zon doet flink mee. Op het strand van Hofstade staan niet één maar twee hemelsblauwe caravannetjes. De toermascotte herken ik meteen. Dat andere kleurrijke ding maakt me nieuwsgierig. Een minuut later zit ik in het woonwagentje. Een kop koffie erbij. Jos De Mey vertelt over Villa Clementina, de plek waar dit blauwe prachtige karretje gerenoveerd werd. Een fietser rijdt voorbij en even later zwaait de deur open. Yves stapt binnen en komt naast me op de bank zitten. We praten. Over peuters met een beperking, over armoede en over waarom mensen zich inzetten voor anderen.

Yves hoorde net slecht nieuws. Het ziet er niet zo goed uit, zegt hij. De dokter spreekt over chemotherapie. Het zit in de familie. Z’n moeder was veel te jong toen ze moest gaan. ‘Afwachten,…’, schokschoudert Yves. Komt wat komt. Ja, natuurlijk is hij bang. ’t Is goed dat z’n dagen gevuld zijn. Dat verzet de gedachten wat.

Yves onderhoudt de tuin bij Villa Clementina. En helpt bij wat nodig is. Alle dagen, jazeker. Jos kookt in de crèche op donderdag en bakt geregeld pannenkoeken voor de kindjes. En als er ergens iets anders nodig is, springt hij in. Villa Clementina is een kinderdagverblijf voor jonge kinderen met en zonder beperking. Het huis floreert op de inzet van een zestal beroepskrachten en dertig vrijwilligers. De  caravan is door Luc, ook vrijwilliger, omgetoverd tot foodtruck. Het volgende grote project is de renovatie van een chalet op het domein.

“Door mee te doen in de gemeenschap, krijg je veel terug” – Jos De Mey

Waarom zijn ze vandaag hier, bij de IedereenVakantietoer in Hofstade, vraag ik. ‘Gewoon, we helpen graag’, zegt Jos. ‘Door mee te doen in de gemeenschap, krijg je veel terug.’ Ze hebben koffie, chocomelk en frisdrank. Voor straks, als de meezingers van Allez Chantez dorst krijgen. ‘Het gaat niet om iets verdienen. We zijn gewoon deel van de gemeenschap. En door hier te zijn, kunnen we ook iets vertellen over Villa Clementina. Da’s al, en da’s ’t belangrijkste.’

Yves & Jos


Buiten komen!

‘We mogen ons niet opsluiten tussen onze eigen muren’, zegt Yves. Moeite doen voor een ander kost niks. En dat geldt ook voor vriendschap. Daarom is vakantie ook zo belangrijk. En daarom is het goed vandaag hier te zijn, op een zangfeest over vakantie. ‘Iedereen heeft recht op vakantie’, poneert Yves. ‘Een keer alle tellers weer op nul zetten. Aan niks denken, al is het maar voor een week. Een mens heeft dat nodig.’

“Iedereen heeft recht op vakantie. Eens aan niks denken. Een mens heeft dat nodig” – Yves Smets

Jos: ‘Maar veel mensen zijn te beschaamd over hun miserie. Die durven niet op hun recht staan.’
Yves: ‘En toch hebben we er recht op. De  boog kan toch niet altijd gespannen staan.’
Ik: ‘Hoe groot is de nood vandaag?’
Yves: ‘De armoede wordt groter tegenwoordig. Meer mensen raken erin verstrikt, en wie al in armoede leeft, zakt dieper in de financiële miserie. We merken dat enorm in onze vereniging (W)armkracht. In de voedselbedeling bijvoorbeeld, daar komen altijd maar meer mensen naartoe.’
Jos: ‘Het verschil tussen mensen wordt groter. En veel armoede blijft verborgen.’
Yves: ‘Het is onvergeeflijk dat sommige kinderen zonder eten naar school moeten. Daar breekt uw hart toch van.’


Gelijkwaardigheid

Wat zou prioriteit moeten zijn in Vlaanderen, vraag ik nog aan de twee mannen die duidelijk een grote bekommernis voor de samenleving delen. ‘De uitkeringen moeten omhoog’, zegt Yves pertinent. ‘Het gaat om gelijkheid. Om gelijkwaardigheid. Om de zorg dat iedereen mee kan en mee mag doen in de maatschappij.’ Jos kijkt naar Yves en knikt. Ze zijn het roerend eens.

Er piept een hoofd door het raampje. Of er koffie is?

Fotografie: Robert Boons
 

Yves Smets & Jos De Mey

In gesprek met

Jos De Mey en Yves Smets zijn vrijwilliger bij Villa Clementina. Villa Clementina is een kleinschalig inclusief kinderdagverblijf voor jonge kinderen met en zonder beperking in een huiselijke sfeer en een groene omgeving. In januari 2018 viert het kinderdagverblijf haar vijfjarig bestaan. Villa Clementina heeft een opmerkelijke ontstaansgeschiedenis, die blijk geeft van hoe engagement van enkele mensen de motor kan zijn achter waardevolle initiatieven. 

Yves vertelde ook over zijn band met (W)arm-kracht vzw, een vereniging waar kansarmen en niet-kansarmen samen strijden tegen armoede in Vilvoorde en omstreken. Via (W)arm-kracht kan Yves af en toe ook met vakantie. 

We ontmoetten Jos en Yves nabij het Sportimonium, waarbij ze ter gelegenheid van de IedereenVakantieToer koffie, chocolademelk en fris serveerden vanuit hun Villa Clementina Foodtruck.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 1 december 2017 in de categorie Vrijwilligers.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Pagina's

Copyright © 2020 Steunpunt vakantieparticipatie | Disclaimer | Privacy |