Overslaan en naar de inhoud gaan

Toegankelijkheid

We maken Leuven toegankelijk, samen met en voor iedereen

In gesprek met Karolien Hellemans en Elke Knoors | 9 augustus 2021

‘De Kruidtuin bestaat dit jaar 200 jaar en dat gaan we een jaar lang vieren met tal van activiteiten!’ Karolien Hellemans is hoofd van Visit Leuven. Als ik haar aan de toegangspoort van de Kruidtuin in Leuven ontmoet, steekt ze meteen de loftrompet over de stad. ‘Aan de overkant van de straat krijgt een stadsvernieuwingsproject vorm op de Hertogensite. Met onder andere een nieuwe podiumkunstenzaal. Het is hier een broedplek van ontwikkelingen.’ Geschiedenis raakt innovatie. Natuur raakt cultuur en wetenschap. Dat zal in ons gesprek vaker klinken. Samen met die andere enthousiaste ambassadeur, Elke Knoors, beleidsadviseur toegankelijkheid bij de stad Leuven, spreken we over toegankelijk toerisme in Leuven. In het hart van de kruidtuin.

Stad op mensenmaat

Small town, big city. Leuven. Een groot dorp als het ware. Alles van een grootstad in compacte vorm. Een historische stad vol kerken en abdijen en prachtige parken. Een internationale kennis- en innovatiestad. De thuishaven van KU Leuven, IMEC en InBev. De thuishaven van alle inwoners en een open stad voor alle bezoekers. Ook dat is Leuven, zeggen en staven Karolien en Elke vaker. Karolien: ‘Er samen voor gaan. Dat willen we waarmaken. Het moois dat er is zo goed mogelijk voor iedereen toegankelijk laten zijn. En telkens vertrekken we van de concrete situatie van mensen. Toen alle logies moesten sluiten door corona, hebben we die regel niet blind doorgetrokken. We gingen in overleg en keken welke mensen nog in Leuven verbleven. Mensen in een scheiding. Ouders wiens kind hier in het ziekenhuis lag. Die mensen zet je niet zomaar op straat. De mensen eerst, zonder regels te overtreden. Daar staan we voor.’

“Welke toeristische plekken willen we laten zien? Met die vraag startten we. Nadien keken we hoe we zo een toegankelijke route konden maken voor mensen in een rolstoel, met rollator of kinderwagen.”

Karolien

Als toeristische dienst richt Visit zich nu ook meer naar de bewoners. In de lijn van de visie van Reizen naar Morgen. Karolien: ‘Wat goed is voor bewoners, is ook goed voor toeristen en omgekeerd. Bewoners maken mee de stad. Hun contact met bezoekers en hun tips, bepalen mee de ervaring van toeristen.’ De coronatijd zette het belang van lokaal genieten en ontdekken nog meer in de verf. Karolien vertelt trots dat het onthaal van Visit Leuven slechts een korte periode gesloten was in coronatijd en zo snel mogelijk weer open ging, bereikbaar voor iedereen. ‘Iets wat weinig steden ons nadeden’. En dat loonde. Het enthousiaste onthaalteam zette veel mensen op weg om de eigen stad te (her)ontdekken.

Toegankelijke stad

Een erfgoedstad toegankelijk maken is niet vanzelfsprekend. Bolle kasseistraten, smalle doorgangen, hoge dorpels en trappen. Net omdat het zo’n uitdaging is, maken de stad en Visit er al jaren werk van. Samen met Toerisme Vlaanderen en de adviesraad toegankelijkheid werkte Visit een toegankelijke toeristische wandeling uit. ‘Welke toeristische plekken willen we laten zien? Met die vraag startten we. Nadien keken we hoe we zo een toegankelijke route konden maken voor mensen in een rolstoel, met rollator of kinderwagen. We vertrokken bewust niet bij de vraag wat al toegankelijk was. De horecazaken op het parcours kregen een screening. Dat was een heel interessante oefening. Op de Oude Markt worden nu drie oprijplaten onderling gedeeld. De historische panden hebben hun beperkingen, maar uitbaters zijn wel bereid mee aan toegankelijkheid te werken. In de toegankelijkheidsbrochure delen we veel praktische info. Zo kunnen mensen zelf kijken welke horecazaken voor hen toegankelijk zijn.’

(c)Dirk Leemans
©M Leuven, Dirk Leemans
 

Elke: ‘Er is in onze stad veel oog voor toegankelijkheid. Veel diensten en projecten vragen een toegankelijkheidstoets aan. Dat is geen standaarddocument. De adviesraad toegankelijkheid bekijkt de plannen. In de planfase, niet als alles al beklonken is. De adviesraad is een groep van ervaringsdeskundigen, zoals mensen met een fysieke, mentale, auditieve, visuele… beperking en mensen met autisme. Bij geplande bouw- of verbouwwerken of de aanleg van een park bijvoorbeeld gaan zij in dialoog met architecten, verantwoordelijken en bouwtechnische specialisten. Deskundigen onder elkaar. Het gaat er heel pragmatisch aan toe. Zoals: voor ons zou de blinde-geleide lijn beter aan de andere kant liggen. Of: wij verkiezen een andere verharding. En: waar is mijn stille plek in deze zone? Het ligt in de handen van ontwerpers, architecten en eventorganisatoren of iemand deel kan nemen aan het sociaal leven of die persoon thuis blijft. Daar maken we hen bewust van. Iedereen moet de kans krijgen om deel te nemen. Het is onze taak om fysieke, financiële en mentale drempels weg te werken.’

Waar de mooiste dingen ontstaan

Karolien en Elke vertellen over het mooie werk van partners. Museum M en 30CC hebben bijzondere samenwerkingen met sociale partners en bereiken veel mensen uit kansengroepen. ‘Als het rechtstreeks tussen diensten en organisaties gaat, kunnen we dat enkel toejuichen.’ De gidsenorganisaties zijn een krak in het aanbieden van wandelingen op maat. Zij organiseerden het voorbije jaar ook diverse wandelzoektochten. Ze zochten creatief naar mogelijkheden. Er waren wel meer organisaties die out of the box werkten. Elke: ‘Tuin De Walque is zo’n parel in Leuven die zelfs vele Leuvenaars niet kennen. De Jeugddienst organiseerde er een prachtige gratis zoektocht ‘Expeditie Duif’. Een hele leuke activiteit samen met mijn dochter.’

“Mensen met een beperking uit de adviesraad toegankelijkheid, gaan in dialoog met architecten, verantwoordelijken en bouwtechnische specialisten. Deskundigen onder elkaar.”

Elke

Waar verschillende belangen samenkomen, ontstaan de mooiste dingen, zien Karolien en Elke. Net als waar ideeën van onderuit groeien. Ze vertellen over een brug bij Abdij aan Park, waar zowel Visit als buurtbewoners en de plaatselijke school streetart wilden. De projecten versterkten elkaar en leverden prachtige kunst op. De uil is Karoliens favoriet.

streetart vogels en uil
 

‘Als we met Visit een vraag krijgen, zoeken en werken we het uit. Zo werken we het liefst.’ Soms groeien projecten stap na stap. ‘Leuven heeft enorm veel streetart. Met de streetart-cities-app kan je op zoektocht in de stad. We kregen verschillende vragen naar een papieren plannetje. Niet alleen voor mensen zonder smartphone of voor wie de app te moeilijk is. Veel mensen willen ook eens zonder smartphone op stap. We bekijken of en hoe we voor een gedrukt plan kunnen gaan. We willen niet alleen toegankelijk zijn, ook duurzaam.’

Leuven en haar parelsnoer

Prachtige plekken, Leuven heeft ze in overvloed. Elke en Karolien noemen de Vaartkom en het Keizersbergpark aan kunstcentrum OPEK en de visserstrappen aan de Dijle. Het is er leuk vertoeven. Of het Klein Begijnhof met de Sint Geertrui-Abdij. Leuven en haar parelsnoer van prachtige plekken, vaak vrij toegankelijk of heel betaalbaar. Hoe kunnen bewoners en mogelijke bezoekers de plekken en het aanbod nog beter leren kennen? Hoe kan het vooral bij mensen die drempels ervaren nog beter bekendgemaakt worden? En zouden ook andere ervaringsdeskundigen hun stem kunnen laten horen voor een stad zonder (vakantie)drempels? We praten over het netwerk Iedereen Verdient Vakantie en verbinding met Visit Leuven en het bestaande aanbod. Over de kracht van Rap Op Stapkantoren en het verschil dat logiesverstrekkers kunnen maken. Ik hoor veel interesse en goesting, tussen de bedwelmende geuren van bloeiende kruiden. In Leuven blijft veel bewegen…

Snuister door het programma van 200 jaar Kruidtuin.
Lees meer over het toekomstbeeld van Reizen naar Morgen.
Alles over de toegankelijke wandelingen in Leuven en meer info over toegankelijk reizen in Leuven.
Download de App Street Art Cities.
Headerfoto: ©Kris Jacobs
Foto’s: Visit Leuven, Els Hillaert
Karoline Hellemans en Elke Knoors

In gesprek met

Karolien Hellemans werkt sinds 2004 bij Visit Leuven, en momenteel is ze er teamverantwoordelijke. Haar lievelingsplek in Leuven is de Sint-Geertruiabdij en het Klein Begijnhof. Een aanrader. ‘Het is er zo charmant, rustig en mooi.’

Elke Knoors werkt als beleidsadviseur toegankelijkheid bij de dienst diversiteit en gelijke kansen van de stad Leuven. Voordien werkte ze als juriste en als ombudsvrouw voor de stad Leuven en als juridische stafmedewerker voor M Leuven. Zij raadt mensen graag Tuin De Walque, De Keizersberg en de oranjerie van de Kruidtuin aanraden.

Visit Leuven is de toeristische dienst van de stad Leuven en concentreert zich op belevingen creëren, verhalen verspreiden en bezoekers onthalen. Hiervoor werken ze samen met partners, bewoners en professionele organisaties. Visit wil Leuven (inter)nationaal op de kaart zetten als citytripbestemming.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 9 augustus 2021 in de categorie Toegankelijkheid.

Els Hillaert

Neergepend door

Els Hillaert leeft op van inspirerende verhalen horen en delen, invoelend luisteren, woorden die de kern raken, zorgzaam samenwerken en meewerken aan diepgaande verandering. Sinds maart 2020 is ze verhalenwever bij Iedereen Verdient Vakantie en ook als freelancer schrijft ze graag heldere en bezielde tekst en verhalen voor waarde.n.volle initiatieven.

Mijn engagement: nadenken, netwerken, aanpakken en doordoen

In gesprek met Etienne Celis, Pasar Aalst | 22 april 2021

Tijdens een deugddoende wandeling langs verborgen plekjes en trage wegen in Erembodegem, uitgestippeld door Etienne Celis, onderzoeken we wat hem vooruit trekt als voorzitter van de lokale afdeling Pasar Aalst.

Een jonge en dynamische afdeling

De afdeling Pasar Aalst is een nog jonge groep, boven de doopvont gehouden in 2015. In juni 2020 zouden ze hun vijfjarig bestaan gevierd hebben, maar... je weet wel. Vandaag kijken ze hoopvol uit om in juni dit jaar een feestactiviteit te kunnen organiseren.

Etienne steekt van wal met de ontstaansgeschiedenis van zijn afdeling: ‘Met z’n achten zijn we gestart. Van bij het begin wilden we dat iedereen mee kon doen. Dat onze activiteiten open zouden staan voor alle mensen: jong, oud, arm, rijk, gezinnen, alleenstaanden, mensen met roots in Vlaanderen en mensen met allochtone roots... Elke Aalstenaar moet zijn gading kunnen vinden. Ook niet-Aalstenaars zijn meer dan welkom. En dan volgde de vraag: Hoe gaan we dat hier waarmaken?

Een eerste aandachtspunt was het organiseren van een grote waaier aan activiteiten, waarmee telkens een ander publiek wordt aangesproken: een bezoek aan het Brandweermuseum dat toen nog in Aalst gevestigd was, een ‘Piet zoekt Sint’-wandeling, Pasar Zomert met een aanbod zomerwandelingen, daguitstappen naar Pairi Daiza en Planckendael en stadsbezoeken aan Brussel, Diksmuide, Luik, Gent... Met sommige activiteiten bereikt Pasar Aalst wel tot 200 personen. Maar het mocht nog breder, en vooral diverser.

Piet zoekt Sint
Piet zoekt Sint, 2018

 

Mensen die moeilijk bereikbaar zijn mee krijgen

Etienne nam contact met op met de Vierdewereldorganisatie in Aalst. Om inzicht te krijgen in andere leefwerelden, om die te proberen begrijpen. Om drempels die mensen tegenhouden om deel te nemen weg te werken in de activiteiten van Pasar Aalst.

Etienne: ‘Tijdens enkele gesprekken heb ik veel bijgeleerd. Als je zelf niet in armoede leeft heb je geen goed beeld over welke drempels er bestaan. De drempels waar mensen in armoede moeilijk over kunnen. We hadden bij Pasar al wel een beleid om via UitPas kortingen te geven op onze activiteiten. Tijdens ons overleg leerde ik dat er meer nodig is. Vierdewereldorganisaties kennen de mensen en weten wat voor hen aantrekkelijk is, en welke ondersteuning nodig is. Want een lage deelnameprijs is één ding, maar op onze activiteiten drinken we onderweg al eens iets. Dat komt dan extra bovenop de deelnameprijs. Waardoor het opnieuw moeilijker haalbaar is om deel te nemen. Daar proberen we nu ook aandacht aan te besteden wanneer we activiteiten uitwerken en deelnameprijzen vastleggen en communiceren. Het moet duidelijk zijn dat een drankje onderweg al of niet inbegrepen is. We blijven constant nadenken wat we kunnen doen om meer mensen over de deelnamedrempel te krijgen.’

“Van bij het begin wilden we dat iedereen mee kon doen. Dat onze activiteiten open zouden staan voor alle mensen.”

Etienne Celis

Via de Vierdewereldorganisatie lukte het om een aantal gezinnen mee op uitstap te nemen naar  Planckendael.

Etienne: ‘Zo’n mooi moment... de zoon van één van de deelnemers kwam ons uit naam van zijn moeder, die zelf de Nederlandse taal nog niet zo goed sprak, dankjewel zeggen. Dan besef je hoe waardevol het is voor élke mens om te kunnen en mogen deelnemen aan en genieten van vrijetijds- en vakantieactiviteiten. Later werd ik gecontacteerd door een buddygroep uit Aalst die vluchtelingen ondersteunt. Ze vroegen of ze met de kinderen mochten deelnemen aan één van onze wandelingen. Natuurlijk! En ook hier, dankbaarheid en blijheid! Waar we kunnen ondersteunen we ook andere organisaties die vrije tijd en vakantie mogelijk maken. Zo konden we met de extra euro die we vroegen aan de deelnemers van onze "Piet zoekt Sint"-gezinswandeling de organisatie BiJeVa blij maken met een gift. Zij organiseren vakanties voor kinderen uit kansarme gezinnen.'

“Als je zelf niet in armoede leeft heb je geen goed beeld over welke drempels er bestaan.”

Zelf verbinding maken met andere organisaties. Een netwerk uitbouwen rond Pasar Aalst. Om via die weg meer mensen te bereiken. Het werkt! Ja, daar kruipt tijd in. Maar wachten tot het allemaal vanzelf wel zal gebeuren, dat zit niet in de genen van Etienne. Op een inspiratiesessie* van Iedereen Verdient Vakantie vroeg hij hulp bij het zoeken naar andere organisaties via dewelke Pasar Aalst meer mensen zou kunnen bereiken. Dat bracht hem op het spoor van weer nieuwe contacten.

Etienne blijkt ook een prima gids. 
We houden halt bij De Natuurschuur nabij Somergembos en Heuvelpark. Hier kunnen kinderen al spelend de natuur verkennen. Het is tegelijkertijd een vertrekpunt voor wandelingen of fietstochten in de groene omgeving ten zuidoosten van Aalst.

“Als ik iets doe, dan moet het goed zijn”

Voor de afdeling werkt Etienne, samen met enkele vaste vrijwilligers en bestuursleden, de wandelingen altijd tot in de puntjes uit. Op zoek naar mooie plekken om langs te komen, maar ook met aandacht voor wat niet goed is: de tekortkomingen voor wandelaars op de verschillende routes.

Etienne: ‘Hier bijvoorbeeld, dit Jaagpad langs de Dender is al meer dan vijf jaar onderbroken, omdat ze een nieuwe sluis bouwen. De onderbreking ging hooguit één, maximum twee jaar duren en vandaag is het nog steeds onderbroken. Dat het allemaal zo lang moet duren... En dan schiet ik in actie. Meldingen sturen naar de stad, contact opnemen met de verantwoordelijke van de werken. Vasthouden als een pitbull tot er iets in beweging komt.’

“Een diepgewortelde maatschappelijke geëngageerdheid om het weer goed te krijgen.”

Want ook hier neemt hij verantwoordelijkheid. Bij het uitstippelen van een wandeling, signaleert Etienne de gebreken die hij onderweg tegenkomt aan de bevoegde instanties. Overgroeide wandelpaadjes, signalisatie die ontbreekt, vuilnis onderweg... Vanuit een oprechte verontwaardiging over wantoestanden, en een diepgewortelde maatschappelijke geëngageerdheid om het weer goed te krijgen. En daarvoor ook alles wat binnen zijn invloedssfeer ligt aan te wenden.

Even verder passeren we langs een mooi kasteeltje. We kijken over de vijver naar het prachtige gebouw in de verte. Etienne vertelt over ‘een levende brug’ die in de buurt is. Die hij in de wandeling verwerkt omdat dat fijn is voor de kinderen. Op elke stop die we maken, heeft Etienne een verhaal klaar.

Pasar Zomerwandeling
Pasar Zomert - wandeling te Herdersem; 2019

 

Wandeldromen

Wandelen zit Etienne in het bloed. Tienduizend stappen, dat doet hij in een handomdraai. Zijn zoon daagde hem ooit uit om de Dodentocht mee te doen.

Etienne: ‘Awel, ’t is goed, zei ik. Drie maand voorafgaand aan de Dodentocht, begon ik te trainen. Elke dag het aantal kilometers wandelen opdrijven. Tot 50 kilometer per dag. Mijn vrouw vroeg: “maar is dat niet saai, zo 50 kilometer wandelen?” Nee dus. Het maakt je hoofd zo leeg. Je bent wel moe als je thuiskomt, maar je geest is fris. Al wandelend kijk je rond en ontdek je nieuwe dingen.’

De Dodentocht, die wandelde hij uit.

Etienne: ‘Het begon lastig te worden op het einde. Mijn geluk was een buurman tegen te komen. Die gaf me moed om verder te doen. Ik belde met mijn vrouw en dacht dat zij ging zeggen “stop maar”. Maar nee. Ze zei: “doe maar voort, nu je al zo ver bent”. En zo ben ik samen met de buurman de finish over gestapt. Het was een hele belevenis.  Ik wou het jaar daarna opnieuw meedoen. Toen bedacht ik dat het gezonder is om regelmatig te wandelen over het ganse jaar dan in één keer op 24 uur tijd 100 kilometer. En dat doe ik nu.’

Bij valavond komen we terug aan ons vertrekpunt. Waar ik de auto instap en langs kleine baantjes naar huis rij. Mijn wandelschoenen vertellen die avond aan mijn pantoffels: ‘Vandaag vlotjes tienduizend stappen gehaald! En wat een prachtige geschenken mochten we ontvangen: een verrassende wandeling op een onbekende plek, gezonde kilometers en een inspirerend, warm verhaal van een gedreven man.’

* Zelf deelnemen aan een Inspiratiesessie van Iedereen Verdient Vakantie? Hier vind je alle info.
 
Foto's in het verhaal: Pasar Aalst
 
Etienne Celis

In gesprek met

Etienne Celis woont in Erembodegem, een deelgemeente van Aalst. Hij was al enkele jaren lid van Pasar, toen de regionale verantwoordelijke een oproep deed naar vrijwilligers die in de gemeente Aalst een lokale afdeling van Pasar wilden starten. Nieuwsgierig ging Etienne naar de startvergadering. In 2015 was afdeling Pasar Aalst een feit. Al snel werd hij voorzitter van deze groep, vol ideeën om zoveel mogelijk mensen te betrekken bij de activiteiten.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 22 april 2021 in de categorie Toegankelijkheid.

Els Meersschaert

Neergepend door

Els Meersschaert is altijd onderweg, met mensen. Vanuit haar woonplaats Elversele duikt ze met veel plezier de wereld in om af te spreken ergens in het land, voor een babbel, lekker eten, een koffie of een aperitief. Verbinding en echte ontmoeting creëren via betekenisvolle gesprekken, samen ontdekken en waarderen van wat werkt geeft Els energie. Verhalen van mensen over momenten die ze zelf beleefd hebben, vormen de basis van haar werk als facilitator bij tussentijd.

Als mensen met zorg ontvangen je passie is…

In gesprek met Kathleen De Meyere | 29 januari 2021

‘Ik voel mijn levenswerk door mijn handen glippen.’
Kathleen De Meyere baat B&B Altijd Genieten in Damme uit.
Een gewone B&B met sociaal karakter, noemt ze het.
Waar gasten met en zonder zorgnoden welkom zijn.
Al die jaren bouwde ze haar droom uit.
Met eindeloos enthousiasme en warme zorg. Dag in dag uit.
Mensen laten genieten.
Gasten op weg helpen, zich comfortabel laten voelen, verbinden.
‘Wie had gedacht dat een pandemie zo verwoestend kon zijn?’
Nu is er onzekerheid en verdriet. En evengoed hoop en goesting.

B&B Af en toe Heerlijk Genieten

Van maart tot juni 2020 sloot ze de B&B verplicht.
In de zomermaanden was het er ‘full house’.
Ze ontving meer fietsers en wandelaars, minder zorggasten dan anders.
En toen in oktober alle cafés en restaurants sloten, bleven de gasten weer weg.

De B&B mag nu openblijven.
Wat is een B&B zonder cafés en restaurants in de buurt?
Wat is zorgtoerisme als mensen uit instellingen en vrijwillige begeleiders niet kunnen komen?

Wat is een B&B-uitbater zonder B&B?

‘Het valt me zwaar. Ik mis het hier ontzettend.’
Om het financieel rond te krijgen, klopte Kathleen eind oktober aan bij haar eerdere werkgever.
Twee dagen later kon ze weer aan de slag als verpleegster in het woonzorgcentrum.
‘Een stap terug die je hoopt nooit te moeten zetten.
Ik hoop dat ik het zo financieel kan bolwerken.’
Soms piekert ze erover dat ze de hele zaak zou moeten verkopen.
Op momenten als dit weegt het dat ze de B&B alleen draagt.
Ook dat ze voor werken snel een vakman nodig heeft.

“De verschillende gasten ontbeten buiten. Ik genoot ervan dat iedereen zichtbaar ontspande. En ik daaraan bijdroeg.”

Kathleen

Haar lichtpuntjes zijn de zeldzame gasten.
Het sporadisch kunnen verwelkomen.
Kathleen stelt nu één kamer open.
Als ze het kan combineren met haar werkplanning. Als mensen haar opbellen.
Eén kamer met een aansluitende keuken.
Zo hebben gasten alle ruimte. Zo kan het veilig.
Zo krijgen de gasten alle gastvrijheid en alle zorg. Op afstand.
Zo voelt Kathleen zich gastvrouw.

Gastvrijheid en echte zorg

Hoe de boekingen in juni weer op gang kwamen, dat was hartverwarmend.
Kathleen kreeg weer energie van mensen verwelkomen en verzorgen.
Met veel plezier denkt ze terug aan de zomerochtenden.
‘De verschillende gasten ontbeten buiten.  
Elk vlakbij hun eigen kamer. En toch samen in de tuin.
De gasten met een fysieke beperking gewoon naast de fietsvakantiegangers.
Ik zag hoe ze dat waardeerden.
Ik genoot ervan dat iedereen zichtbaar ontspande. En ik daaraan bijdroeg.’

“In het juiste tempo ligt veel kwaliteit.”

‘Met hart en ziel’, dat klinkt telkens door in Kathleens verhalen.
De voldoening die ze voelt als mensen genieten van de uitstappen die ze aanraadt.
Hoe ze meedenkt en meevoelt.
Hoe ze met al het beschikbare materiaal en tijd alles mogelijk maakt voor mensen met een beperking.
Met aandacht voor zachte zorg, comfort en het tempo van de zorggasten.
‘Ik maak graag tijd om – als de gasten het willen – hen in bad te helpen. Zo kunnen ze echt genieten en hun tijd nemen, met hun gezelschap in de buurt. En dan kunnen ze me roepen als ze uit bad willen. Zo zijn ze niet afhankelijk van de beperkte tijd van de thuisverpleegster.’
‘In het juiste tempo ligt veel kwaliteit.’
Dat merkt Kathleen nog meer nu ze dat in het woonzorgcentrum vaker mist.

Gasten komen vaak terug.
‘Soms komen mensen terug, terwijl de persoon die zorg nodig had, gestorven is.
Ze halen herinneringen op. Ze genieten ook.
Ik heb de persoon gekend. Dus we praten samen over hem.
Het is een soort verwerking.’

Maak ik van de kamers vakantiehuisjes?

‘Ik heb vertrouwen dat het weer goedkomt.
Dat iedereen weerstand opbouwt en op krachten komt.
Dat de gasten terugkomen.
De vaccinaties zijn daarin belangrijk.
Dat is nog niet voor morgen. Het blijft spannend.’

Kathleen hoopt gauw weer meer gasten te kunnen ontvangen.
‘Net als iedereen, zeker?’
Dus voel je welkom. Ook nu de mogelijkheden beperkt zijn.*
Gasten helpen om het verblijf overeind te houden.

“Ik heb er vertrouwen in dat het weer goed komt. Al is dat nog niet voor morgen.”

Nog meer dan ‘snel’ hoopt Kathleen dat het weer echt veilig kan.  
‘De zorggasten zijn misschien de groep voor wie dat het laatst zo zal zijn.
Omdat weerstand opbouwen niet voor iedereen evident is.
Terwijl het net de mensen zijn die nu erg beknot zijn in hun vrijheid.
Waar de nood aan er eens uit zijn het hoogst is.’

De pandemie vraagt om dingen te herdenken, vertelt Kathleen:
‘Ik overweeg om in elke kamer een keuken te installeren.
Om er vakantiehuisjes van te maken. Terwijl het ontbijt en de zorg blijven.
Ik kreeg al advies.
Ik denk dat een gemeenschappelijke keuken nog lang moeilijk zal blijven.
Ook in de hoofden van mensen.
Terwijl de beschikbare keuken in onze B&B net een meerwaarde was voor veel gasten.’

Verder droomt Kathleen nog van dezelfde dingen als voorheen:
‘Zorgen dat het hier goed draait. Het hier nog wat chiquer inrichten.
Een buitenkeuken. Een rolstoelfiets. Een kinderspeeltuin.
Misschien nog een bloemenweide.
Dat het hier nog mooier wordt. Dat mensen hier blijven genieten.’
 

* Alle logiesvormen mogen openblijven met uitzondering van vakantieparken, verblijfparken en campings die verplicht moeten sluiten. Je kan via Iedereen Verdient Vakantie of in een Rap Op Stapkantoor in de buurt nog steeds een vakantie aanvragen. Sommige verblijven sluiten helaas preventief toch hun deuren. Voor deze verblijven zal het niet meer mogelijk zijn om een aanvraag in te dienen. Iedereen Verdient Vakantie maakt op dit moment een overzicht van verblijven die wel nog open zijn. Volg hier de meest recente informatie of via Facebook-pagina van Iedereen Verdient Vakantie.
Kathleen De Meyere

In gesprek met

Kathleen De Meyere baat sinds 2014 de B&B Altijd Genieten uit en is verpleegkundige van opleiding.
Na het overlijden van haar man in 2008 richtte ze 4 stijlvolle en warm ingerichte gastenkamers in. De B&B is haar levenswerk.
Ze is mantelzorger voor haar mama en is blij dat ook haar kinderen dichtbij wonen. Al kijkt ze ernaar uit om hen weer dichterbij te hebben, te kunnen knuffelen. Zelf voelt ze geen behoefte om op reis te gaan. ‘Ik kan altijd eens in een ander bed gaan liggen hier.’ De dromen die ze koestert gaan over haar familie en het verder uitbouwen van de B&B, waar ze haar energie uit haalt.

B&B Altijd Genieten in Moerkerke (Damme) is een gewone B&B met een sociaal karakter. Het kleinschalig verblijf verwelkomt gasten met en zonder zorgnood. De B&B kan maximaal 10 (binnenkort 12) gasten tegelijk ontvangen. Per kamer zijn 2 bedden geschikt voor mensen met een beperking. De B&B is een partner van Iedereen Verdient Vakantie en heeft het A+ label (zelfstandig toegankelijk) voor toegankelijk toerisme.
 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 29 januari 2021 in de categorie Toegankelijkheid.

Els Hillaert

Neergepend door

Els Hillaert leeft op van inspirerende verhalen horen en delen, invoelend luisteren, woorden die de kern raken, zorgzaam samenwerken en meewerken aan diepgaande verandering. Sinds maart 2020 is ze verhalenwever bij Iedereen Verdient Vakantie en ook als freelancer schrijft ze graag heldere en bezielde tekst en verhalen voor waarde.n.volle initiatieven.

Vakantieschakel opent deuren. Ook voor wie in een asielcentrum verblijft.

In gesprek met Elke De Meuleneire | 14 januari 2021

‘Ik kan maar proberen’, dacht Elke De Meuleneire toen ze Vakantieschakel* om hulp vroeg. Soms is een situatie zo uniek dat ze niet binnen vast aanbod, standaardregels en procedures past. Een extra schakel, bereidheid, maatwerk en een groot netwerk kunnen dan veel mogelijk maken. Een tienjarige jongen kon zo enkele dagen naar een speelpleinwerking. De jongen, een kind met Afghaanse roots, heeft een meervoudige beperking. Zijn alleenstaande mama liet haar zoon voor het eerst bij onbekende verzorgers. Zo kreeg ze eens wat tijd voor zichzelf.

Met handen en voeten en Google Translate

Elke De Meuleneire werkt in tijdelijk opvangcentrum De Renoboot van Fedasil in Gent. Samen met drie collega’s is ze verantwoordelijk voor de contacten en samenwerkingen met de buurt(bewoners) en voor animatie. In het opvangcentrum verblijven maximaal 250 bewoners die als vluchteling een aanvraag indienden om (tijdelijk) in België te kunnen blijven. Er wonen ook gezinnen.

“Het is echt een grote stap om je hier als vluchteling thuis te voelen en om een netwerk uit te bouwen. Daaraan meewerken geeft me veel voldoening.”

Elke De Meuleneire

Elke en haar collega’s werken samen met vrijetijdsaanbieders van en in de stad Gent en stellen het aanbod voor aan de bewoners. Die bewoners komen met allerlei vragen langs op hun bureau: het vrijetijdsloket. Sportactiviteiten of vrijwilligerswerk in de buurt, opvang of kampjes voor de kinderen, een uitstap: ze zoeken samen uit wat mogelijk is. De taalbarrière vraagt vaak creativiteit: ‘Ik spreek ook Spaans en Engels. Soms komt er iemand mee die één van die talen een beetje spreekt. Google Translate is heel belangrijk voor ons en vaak gaat het gesprek met handen en voeten.’ Met geduld en goede wil kunnen ze toch mogelijkheden bespreken en afspraken maken. Een echt gesprek voeren is natuurlijk veel moeilijker.

Terwijl de schoolpoort dicht blijft…

Sinds de start in februari woont er op de Renoboot een alleenstaande moeder van Afghaanse afkomst. Ze heeft drie kinderen. Haar twee dochtertjes konden snel naar school. In de vakantie kunnen zij er naar de opvang. Haar tienjarige zoon heeft een mentale en fysieke beperking, kan niet praten en zit in een rolstoel. Bij hem duurde het wat langer voor hij op een geschikte school terecht kon. En toen was er de lockdown. Aangezien zijn situatie nauw contact vraagt, kon hij ook in juni niet naar school. Elke: ‘Zijn mama kwam me vaker vragen of we al nieuws hadden van zijn school. Ze wou zelf Nederlandse les starten. Zodat haar zoon naar school kon.’

… en er drempels liggen voor een kampje ….

Zorgde de mama dan al die maanden dag in dag uit alleen voor haar zoon? ‘Ja, maar dat was de voorbije tien jaar niet anders. In Afghanistan en onderweg waren er niet de voorzieningen zoals wij die hier kennen.’

“ Ineens kreeg ze goed nieuws: de jongen kon deze week, dus onmiddellijk, terecht op een speelplein van VFG Jong in Gent.”

‘Ik vond het daarom des te belangrijker dat de jongen eens weg kon in de vakantie. Een week opvang of kamp, dat moest toch lukken?’ Elke nam contact op met verschillende diensten en organisaties, maar botste telkens op een drempel. Kampen waren vaak volzet, de jongen kon niet toegeleid worden vanuit een school zoals gebruikelijk is, de taalbarrière, zijn beperkingen, het hoge inschrijvingsgeld voor het heel beperkte gezinsbudget, … .

… opent Vakantieschakel deuren

Elke kende Iedereen Verdient Vakantie al van een eerdere job. Als laatste kans stelde ze haar vraag aan Vakantieschakel*. Al gauw kreeg ze goed nieuws: de jongen kon onmiddellijk terecht op een speelplein van VFG Jong in Gent. Daar was onverwacht een plekje vrijgekomen. Omdat ze de ledenprijs mocht betalen, werd het financieel haalbaar voor de mama. ‘We hadden nog een dag nodig om alles logistiek te regelen. Zodat er tweemaal per dag een busje was om hem te brengen en de meisjes wat vroeger naar hun opvang konden.'

Emotioneel afscheid

En zo ging de jongen drie dagen naar de speelpleinwerking. Elke was erbij toen de mama de jongen voor het eerst naar de opvang bracht. ‘Het afscheid was emotioneel. Het was een grote stap voor haar om de jongen een dag achter te laten. Nog nooit had ze haar kind zo lang bij anderen achter gelaten. Ze was ook heel dankbaar, nog steeds trouwens. Voor de kansen die haar zoon krijgt in België, ook nu hij sinds september naar school kan. Zelf genoot ze van de vrije tijd om eens rustig naar de winkel te gaan. De jongen had het de eerste dag moeilijk. Ook de taal was natuurlijk niet vanzelfsprekend. De tweede en derde dag heeft hij het goed gehad. Het ventje amuseerde zich.’

Een positief verhaal in de buurt

Het mooiste aan haar job vindt Elke het nauw contact met mensen: ‘We kunnen veel voor hen betekenen en hen meestal blij maken door vrije tijdsaanbod te vinden en mogelijk te maken. Het enthousiasme en de gedrevenheid van partners en vrijwilligers geeft ook een boost.’

“Het afscheid was heel emotioneel. Het was een grote stap om de jongen er een dag achter te laten. Nog nooit had ze hem zo lang bij anderen achter gelaten. Ze was ook heel dankbaar.”

Het team van Elke begeleidt ook een vrijwilligerswerking. Die zorgt voor huiswerkbegeleiding, kinderanimatie, uitstappen en toeleiding naar sport en cultuur, of een fotozoektocht. ‘Het doet me plezier om mee te werken aan een positief verhaal in de buurt. Mensen krijgen hierdoor een gezicht, dat is zo belangrijk. Ook als tegengewicht voor de vele negatieve verhalen over vluchtelingen. Het is echt een grote stap om je thuis te voelen, om een netwerk op te bouwen. Daaraan meewerken, ook door bijvoorbeeld geschikt vrijwilligerswerk mogelijk te maken, geeft me veel voldoening.’

* Het platform Vakantieschakel van Iedereen Verdient Vakantie gaat aan de slag met elke vakantievraag zodat iedereen kan genieten van een vakantie op maat. Wil je op daguitstap of met vakantie, en ervaar je nog een drempel? Heb je als partner uit het netwerk een aanbod, vraag of idee? Vakantieschakel helpt je verder.
Elke De Meuleneire

In gesprek met

Elke De Meuleneire werkt op de dienst Buurtwerk en animatie van het tijdelijk opvangcentrum ‘De Renoboot’ van Fedasil in Gent, dat (opnieuw) opende in februari 2020. Echt het verschil kunnen maken voor mensen, op zo’n mooi en belangrijk thema als vrijetijd en verbinding maken, geeft haar veel voldoening. Ze geniet erg van het nauwe contact met vele mensen en de positieve dynamiek met vrijwilligers en partners.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 14 januari 2021 in de categorie Toegankelijkheid.

Els Hillaert

Neergepend door

Els Hillaert leeft op van inspirerende verhalen horen en delen, invoelend luisteren, woorden die de kern raken, zorgzaam samenwerken en meewerken aan diepgaande verandering. Sinds maart 2020 is ze verhalenwever bij Iedereen Verdient Vakantie en ook als freelancer schrijft ze graag heldere en bezielde tekst en verhalen voor waarde.n.volle initiatieven.

Een plek voor rust, verdriet en steun

In gesprek met Myriam Van Den Driessche | 17 december 2020

Vakantie, dat is even alle verantwoordelijkheid loslaten,

voor Myriam. Haar kinderen en kleinkinderen
weten dat ze haar dan gerust moeten laten.
Zodat ze tot rust kan komen en energie kan opdoen.
‘Want nadien is er altijd weer wat.’

En dan benut ze de tijd optimaal.
Alles doet ze dan in een rustige sfeer.
‘Een koffie op vakantie drink ik anders dan in mijn eigen buurt.’

Ze gaat vaak alleen naar zee.
Ze gaat graag alleen.
‘Ik ben zo’n babbelaar, ik praat altijd met anderen.
Over ditjes en datjes. Geen zorgen.’

Deze zomer ging ze naar Oostende.
Ze sliep er twee dagen aan een stuk.
Zo hard had ze rust nodig.
Na een lente waarin haar oudste dochter ernstig ziek was.
En ze ook bijsprong voor de kleinkinderen.

Eind september stond Myriams wereld stil.

Heel onverwacht stierf haar jongste dochter Nele.
Achtendertig jaar en moeder van twee dochters.
Plots was daar die hartaderbreuk.

En toen was Myriams beste vriendin Myriam er.
‘Ze is er altijd op cruciale momenten.’
Ze was er, ze hielp en zei:
‘Na de begrafenis neem ik je twee nachten mee.’
Ze bleef aandringen.
‘OK,’ zei Myriam. ‘Eén nacht dan.
En graag naar B&B Altijd Genieten.’

Een B&B in Damme, toegankelijk voor mindervaliden.
‘Ècht toegankelijk, hé, niet een beetje.’
Myriam was er eens op bezoek geweest met Iedereen Verdient Vakantie.
De vriendelijkheid, de landelijke kamers, het zicht op de velden,
 en vooral de rust. Die spraken haar aan.
‘Ooit wil ik hier komen genieten van de voorzieningen,’ zei ze toen.
Ooit was nu.

En zo gingen ze, heel even, Myriam en Myriam.

De vrouw van de B&B legde hen in de watten.
Ze was heel zorgzaam, ook bezorgd.
Met heel veel oog voor toegankelijkheid.
Hoe Myriam met het tilsysteem in bad kon.
Terwijl corona om voldoende afstand vroeg.

De twee vriendinnen konden zich niet meer inhouden van het lachen.
‘Normaal kan ik echt niet tegen betutteling.
Het deed deugd.’

Myriam onderweg
 

’s Morgens stond er een heerlijk ontbijt klaar.
Nadien gingen ze wandelen in Sluis.
‘Ik hou van Sluis, maar door een stom telefoontje crashte ik.’
Myriam huilde, riep, huilde nog meer.
Ze hield zich al een week recht, nu kwam alles eruit.
‘We kwamen op rustige wandelpaadjes terecht.
Waar we konden praten, waar een knuffel kon, waar ik weer rustiger werd.
Onverwacht zagen we zo een andere kant van Sluis.’

‘Bij Myriam kon ik honderduit praten. Over mijn kind. Over Nele.
Dat was zo belangrijk. Zo welkom.’

Vallen, opstaan en doorgaan.

Dat is Myriams leuze, altijd geweest.
Ze beheert de kassa van het sociaal (afhaal)restaurant van De Moazoart.
Om eens weg te zijn, omdat ze graag onder de mensen is.
‘Nele had ook niet gewild dat ik nu in een hoekje zou zitten.’

‘Daarnet kwam hier een man voor het eerst, mee met een kameraad uit het opvanghuis.
Hij was blij De Moazoart te leren kennen.
Hij vertelde dat hij uit het gevang kwam en niets meer had.
Het deed me iets. Ik zei: ‘probeer die tweede kans te grijpen!
Mijn dochter kreeg geen tweede kans.’
Ik zag dat het hem raakte.’

‘Alles komt dubbel binnen.

Mijn hart zit in twee delen.’ Zegt Myriam.
De ene kant zegt ‘Komaan jong’.
De andere kant heeft het moeilijk met alles, is steeds verdrietig en verloren.

Haar oudste kleindochter woont nu bij haar.
‘Als ze met mij mee gaat wandelen ben ik de koning te rijk.
Zo doen we iets samen. Echt samen.
En is zij haar zorgen eens kwijt.’

Ze zou nu nog wel even weg willen gaan.
Even alleen naar zee, er even tussenuit.

Alleen naar Benidorm.

Daar droomt Myriam van.
Ze ging ooit met haar broer en genoot.
‘Het was er ook heel toegankelijk.’
Nu zou ze alleen willen gaan – als ze hier gemist kan worden.
Op haar eigen ritme, helemaal haar eigen zin.
‘Ik zou ervan genieten dat ik het alleen kan doen.’

* B&B Altijd Genieten in Damme is een partner van Iedereen Verdient Vakantie en heeft het A+ label (zelfstandig toegankelijk) voor toegankelijk toerisme.
 

Myriam en Nele

In gesprek met

Myriam Van Den Driessche is vrijwilliger bij Ontmoetingshuis De Moazart in Lokeren. Van bij de start is ze ook betrokken bij het Rap Op Stapkantoor in Lokeren. Ze zit in een rolstoel, al van kinds af aan. Dat hield haar niet tegen om een gezin te stichten, te werken als werkleidster in een sociale werkplaats, te genieten van het leven en zich in te zetten voor anderen. Ze heeft mooie herinneringen aan een weekend van Iedereen Verdient Vakantie in het teken van ‘dansen’. Eindelijk kon ze gewoon dansen in haar rolstoel zonder dat mensen haar bekeken en betuttelden. Haar allergrootste droom gaat over het welzijn van haar 6 kleinkinderen. Dat ze ooit haar ogen zal sluiten en er gerust in zal zijn dat ze het goed hebben, goed terechtkomen, op alle vlak.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 17 december 2020 in de categorie Toegankelijkheid.

Els Hillaert

Neergepend door

Els Hillaert leeft op van inspirerende verhalen horen en delen, invoelend luisteren, woorden die de kern raken, zorgzaam samenwerken en meewerken aan diepgaande verandering. Sinds maart 2020 is ze verhalenwever bij Iedereen Verdient Vakantie en ook als freelancer schrijft ze graag heldere en bezielde tekst en verhalen voor waarde.n.volle initiatieven.

LUISTERVERHAAL: Vakantieverblijf verlangt naar gasten

In gesprek met Aurélie Duriau en Tom Decraecke | 14 december 2020

Het is een jaar geweest vol van ongewone taferelen. Kunstwerken hingen eenzaam in musea zonder ook maar één bezoeker. Theaterzalen bleven ongevuld en stil. Hotels en vakantieverblijven stonden maandenlang leeg. De wereld van toerisme bruist van ondernemers die hun hart ophalen aan het ontvangen van mensen. Heel wat van hen doen dat in het bijzonder voor mensen die drempels ervaren. Hoe voelt het voor hen om hun kamers en ontbijtzalen leeg te zien staan?

Verhalenmaker Eva De Groote trok naar Hotel domein Polderwind, tussen Blankenberge en Brugge. Ze trof er manager Tom Decraecke en zijn collega Aurélie Duriau. Een luisterverhaal dat barst van warme herinneringen, overloopt van plannen en zingt van verlangens in een betoverende infrastructuur. Nu nog helemaal leeg. Straks, hopelijk, weer vol leven, ervaring en ontroering.

Foto's: Stijn Bollaert

 

 
Verhalenmaker Eva De Groote trok naar Hotel domein Polderwind, tussen Blankenberge en Brugge. Ze trof er manager Tom Decraecke en zijn collega Aurélie Duriau. Een luisterverhaal dat barst van warme herinneringen, overloopt van plannen en zingt van verlangens in een betoverende infrastructuur. Nu nog helemaal leeg. Straks, hopelijk, weer vol leven, ervaring en ontroering.Verhalenmaker Eva De Groote trok naar Hotel domein Polderwind, tussen Blankenberge en Brugge. Ze trof er manager Tom Decraecke en zijn collega Aurélie Duriau. Een luisterverhaal dat barst van warme herinneringen, overloopt van plannen en zingt van verlangens in een betoverende infrastructuur. Nu nog helemaal leeg. Straks, hopelijk, weer vol leven, ervaring en ontroering.
 

In gesprek met

Tom Decraecke is de kersverse manager van Hotel Domein Polderwind. Bijzondere dingen mogelijk maken voor bijzondere mensen is zijn grote passie. Eerder runde hij De Koninklijke Villa in Oostende. 

Ook Aurélie Duriau startte net voor de zomer bij Hotel Domein Polderwind. Als marketing verantwoordelijke wil ze ervoor zorgen dat zoveel mogelijk mensen met een zorgbehoefte de weg vinden naar het hotel voor een deugddoend verblijf.

Hotel Domein Polderwind is een initiatief van Rode Kruis Vlaanderen. 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 14 december 2020 in de categorie Toegankelijkheid.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

LUISTERVERHAAL: De toekomst is inclusief

In gesprek met Carla Borgmans en Jannes Hellemans | 23 november 2020

Het feit dat reizen in deze tijden minder vanzelfsprekend is geworden, houdt ons niet tegen om erover te dromen. Want wat is er meer heilzaam dan andere streken verkennen, nieuwe mensen ontmoeten en welgekomen rust ervaren tijdens vakantiedagen. Heel wat mensen trekken er als vrijwilliger op uit tijdens de verlofdagen. Zij helpen op die manier vakantiedromen van anderen waar te maken. 

Verhalenmaker Eva De Groote trok naar Karavaan vzw, een jongerenorganisatie die vrijwilligers opleidt om duurzame en avontuurlijke reizen te begeleiden. Karavaan werkt daarvoor nauw samen met reisorganisator Joker. Daarnaast zetten ze sterk in op inclusieve reizen voor jongeren met een beperking.

Luister mee naar het verhaal van Carla, verantwoordelijk voor de reiswerking en inclusieve projecten bij Karavaan, en Jannes, begeleider van de inclusieve reis naar Burgos in Spanje.

Jannes en Carla

In gesprek met

Carla Borgmans begon ooit als vrijwilliger bij Karavaan, vandaag is ze verantwoordelijk voor de reiswerking. Ze zorgt ervoor voor dat er een goede match is tussen de reis en de reisbegeleider en dat de begeleiders goed ondersteund worden. Daarnaast ontwikkelt ze de inclusieve projecten bij Karavaan. 

Jannes Hellemans liep in 2019 vier maanden stage bij Karavaan in het kader van zijn opleiding sociaal-cultureel werk. Hij begeleidde er een internationale inclusieve reis, een uitwisseling tussen België en Spanje. Vandaag is hij aan de slag bij Decathlon.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 23 november 2020 in de categorie Toegankelijkheid.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Magische handen in Portugal

In gesprek met Flore Martens | 6 oktober 2020

Het was januari.

We hadden alle drie wat tijd vrij. Een van onze vriendinnen studeerde in Portugal en we besloten om haar te gaan bezoeken. In die kille januarimaand, waar de meeste van onze vrienden examens hadden of moesten werken, konden wij een week op reis! We bezochten Lissabon en Porto. Vooral Porto met zijn slingerende straatjes en de onvergetelijke waterkant langs de Douro rivier, grifte zich in mijn hart. Evident met mijn rolstoel was het niet. De steile hellingen waren een uitdaging. Voor mij maar ook voor mijn vriendinnen, die mij met mijn rolstoel meer dan een keer hijgend en zwetend de charmante straatjes opduwden. 

En toen kwam de vertrekdag.

We moesten in Lissabon de metro naar de luchthaven nemen, we zaten een beetje krap in tijd. Verdorie! De lift naar het ondergronds perron deed het niet. Wat nu? Straks misten we nog onze vlucht. Ineens verschenen er een paar jonge Portugezen, ook spurtend om de metro te halen. Zonder een woord te wisselen ontstond er een team van Belgen en Portugezen en werd ik met rolstoel en al de trappen af gedragen.

Niet veel later zaten we op het vliegtuig.

We lachten en genoten na van onze mooie reis. En vooral van dat moment waarop er plots potige locals verschenen die zonder poespas deden wat er gedaan moest worden.

 
Flore Martens

In gesprek met

Flore Martens studeerde hotelmanagement en toerisme- en recreatiemanagement. De kriebel voor reizen en toerisme deed ze op toen ze als kind tijdens de gezinsreizen haar ogen uitkeek op het reilen en zeilen in hotels en vakantieverblijven. Flore lijdt aan de ziekte van HMSN waardoor haar zenuwen zijn aangetast en ze weinig fysieke kracht heeft en moeite met fijne motoriek. Ze verplaatst zich in een rolstoel met een aandrijfwiel. Flore is net afgestudeerd en is volop op zoek naar een job.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 6 oktober 2020 in de categorie Toegankelijkheid.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

LUISTERVERHAAL: Dromen van vakantie en verbondenheid

In gesprek met Tine De Baets & Mieke Deblaere | 7 juli 2020

Allemaal dromen we van vakantie. Voor veel mensen met een beperking zijn de voorbije coronamaanden extra beproevend geweest. Routines vielen weg. Heel wat drempels kwamen nog wat hoger te liggen dan anders. Ook wat vakantie betreft. Nochtans is eropuit trekken en even alle zorgen opzij zetten, net nu in deze tijd, broodnodig. Als een medicijn is het. De helende kracht van de natuur ervaren, plezier beleven en - misschien nog meest van al - je verbonden voelen.

Tine klimt
 

Verhalenmaker Eva De Groote praatte met een enthousiaste vakantieganger en een vrijwilliger die vakantie mogelijk maakt. Ze kennen elkaar van de klimvakanties van De Stroom in Kortrijk, een vrijetijds- en vormingsdienst voor mensen met een beperking.

Luister hier: 

Biofoto Tine en Mieke

In gesprek met

Tine De Baets is een sportieve dame, ze kiest jaarlijks dan ook heel bewust voor de klimvakantie van De Stroom. Daarnaast voetbalt ze ook, ze trok eerder al mee op wedstrijd voor de Special Olympics. Tine werkt in een beschutte werkplaats waar ze bedrading maakt voor Daikin en Vaillant. 

Mieke Deblaere begeleidt samen met haar partner Jeroen Marijsse de jaarlijkse klimvakanties van De Stroom. Door het zeldzame Ehlers Danloss Syndroom heeft ze haar professionele leven moeten staken. Ze ontwikkelde een passie voor reizen, klimmen en mensen begeleiden. 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 7 juli 2020 in de categorie Toegankelijkheid.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Ik wil graag bijdragen aan dit mooie (net)werk

In gesprek met Anneke Vliegen | 30 juni 2020

‘Ik was nog dagenlang ondersteboven van de warme uitwisselingen die ik beleefde.’ Anneke Vliegen blikt maanden later terug op het jaarlijkse forum van Iedereen Verdient Vakantie. Lang geleden, maar de indrukken blijven levend. ‘Iedereen was er echt gelijkwaardig en aan de tafels vonden diepe gesprekken plaats.’ Anneke was onder de indruk van de grote zorg waarmee het forum werd georganiseerd. Ze zag overal enthousiaste vrijwilligers aan het werk en dat maakte een verlangen in haar wakker. Anneke: ‘Ik ben chronisch ziek maar ook ik zou iets kunnen bijdragen. Vanuit mijn bed is er heel wat mogelijk.’ Anneke leeft met Ehlers-Danlos syndroom, een ziekte die het bindweefsel aantast.

“Iedereen was echt gelijkwaardig aan elkaar en er vonden diepe gesprekken plaats.”

Anneke Vliegen

Zuurstof

Als je leeft met een chronische ziekte is elke teug zuurstof meer dan welkom. Vakantie wordt iets broodnodig, maar daarom niet makkelijk te organiseren. Anneke was altijd al een kei in het vinden van goedkope logementen. Toen ze op een beurs op een stand van Iedereen Verdient Vakantie botste, ging er een nieuwe wereld voor haar open. ‘Sindsdien is het voor ons gezin mogelijk om verschillende keren per jaar een zuurstofbubbel in te bouwen. Dat maakt echt een wereld van verschil.’

Speciaal voor ons

Anneke spreekt met een vol hart over het jongste forum van Iedereen Verdient Vakantie, in Genk. Niet alleen het forum was indrukwekkend. Ook de extra zorg die Anneke en haar man Jean mochten ontvangen, was heel bijzonder. Anneke: ‘Het is voor mij niet mogelijk om in één dag een lange rit te doen, een programma van een hele dag bij te wonen en dan de tocht terug naar huis te maken. Bleek dat wij hartelijk welkom waren om al een dag eerder te komen. Dat we te laat waren, was geen probleem. Dat we speciale wensen hadden wat ons dieet betrof, ook niet. Dat werd allemaal voor ons geregeld.’ Anneke wordt er een beetje stil van. ‘Ik weet nog dat ik dacht: ben ik dat allemaal waard?’

“Ik weet nog dat ik dacht: ben ik dat allemaal waard?”

Laat maar komen!

Sinds Anneke het forum bijwoonde, houdt ze ook de nieuwsbrief van Iedereen Verdient Vakantie in de gaten. Zo ontdekte ze dat boekingsplatform Tabanaa testpersonen met speciale behoeften zocht om overnachtingen uit te proberen. Anneke: ‘Ik  meldde ons aan en ja hoor: we werden uitgekozen om een hotel uit te proberen. Het was bovendien een heuse suite!’

Anneke en Jean wisten vanuit hun ervaringen enkele punten van feedback op te lijsten. ‘Maar we ontdekten er ook dingen voor onszelf. Thuis heb ik een verstelbaar bed. Deze bedden echter konden ook nog eens in hun geheel de hoogte in, een enorm voordeel voor Jean als hij bijvoorbeeld mijn rug moet verzorgen.’

“Ik ben chronisch ziek maar ook ik zou iets kunnen bijdragen.”

Er is nog iets dat bij Anneke is blijven plakken na het forum: het in actie zien van de vele enthousiaste vrijwilligers. ‘Ik zou ook iets willen betekenen voor het netwerk. Fysiek bijdragen kan ik niet, maar vanuit mijn bed aan de computer werken, dat kan ik wel. Er zijn vast dingen te vinden die ik zou kunnen doen. Als er iets vertaald moet worden bijvoorbeeld. Vanuit het Engels naar het Nederlands of omgekeerd? Laat maar komen!’

In gesprek met

Anneke Vliegen studeerde en werkte in het Verenigd Koninkrijk als ergotherapeut. Ze keerde terug naar België toen haar ziekte haar niet langer toeliet om te werken. Twintig jaar lang leefde Anneke met de diagnose van Chronisch Vermoeidheidssyndroom, tot er na een diagnose van bijnierinsufficiëntie en lupus werd ontdekt dat ze lijdt aan het syndroom van Ehlers-Danlos, een erfelijke ziekte die het bindweefsel aantast. In momenten van stress van welke aard dan ook, kan haar cortisolniveau plots zakken, en kan een snelle toediening van spuit of baxter levensnoodzakelijk zijn. Anneke is getrouwd met Jean Vliegen. Hun zoon Anton heeft een visuele beperking, ook hij heeft het Ehlers-Danlos syndroom.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 30 juni 2020 in de categorie Toegankelijkheid.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Pagina's

Copyright © 2021 Steunpunt vakantieparticipatie | Disclaimer | Privacy |